دانشمندان معتقدند که تا پایان هزارهی سوم، انسانها به مرز نهایی تواناییهای جسمانی خود خواهند رسید. تحلیلهای جدید نشان میدهد که رکوردهای ورزشی در بسیاری از رشتهها، از جمله دوی سرعت، به آستانهی محدودیت فیزیولوژیک نزدیک شدهاند.
با وجود این، هنوز پیشرفتهایی ثبت میشود. جیکوب اینگبریتسن در فوریه گذشته توانست رکورد یک مایل را ارتقا دهد—نمونهای از اینکه برخی مرزها هنوز قابل عبورند.
استیو هِیک، پژوهشگر حوزهی ورزش از دانشگاه شفیلد هالام، میگوید که بشر بهسمت ۹۹.۹۹ درصدِ ظرفیت بیولوژیکی خود در حال حرکت است؛ هرچند رشتههایی مانند شنا هنوز جای رشد دارند. به باور او، تا سال ۳۰۰۰ انسانها به سطح نهایی عملکرد جسمانی خواهند رسید؛ زمانی که همچنان رقابتهایی چون المپیک و یورو فوتبال مردان در جریان خواهند بود.
از سوی دیگر، اِما راس، متخصص فیزیولوژی، با اشاره به رکورد تاریخی الیود کیپچوگه در ماراتن زیر دو ساعت، تأکید دارد که چنین موفقیتهایی به شرایطی خاص وابستهاند؛ از جمله سطح زمین، زمان مسابقه، دمای هوا، تجهیزات ورزشی و دوندههای کمکی. او بر این باور است که برای هماهنگی با تواناییهای فزاینده ورزشکاران، ممکن است قوانین رقابتی در آینده نیازمند بازنگری باشند.
اما آیندهی زیستی انسان، تنها به اوج توانایی بدنی محدود نیست. برخی کارشناسان هشدار دادهاند که سبک زندگی مدرن نیز پیامدهای خاص خود را خواهد داشت. استفاده مداوم از تلفنهای هوشمند، خم شدن طولانیمدت و زاویههای نامناسب بدن، ممکن است منجر به بروز ناهنجاریهایی مانند انحنای گردن و تغییر فرم انگشتان شوند—و تصویری متفاوت از انسان در سال ۳۰۰۰ را رقم بزنند.
