با گذشت بیش از یک ماه از شروع جنگ و قطعی اینترنت، مردم به برنامههای جایگزین داخلی روی آوردهاند. حالا دیگر روزهاست که اینترنت در ایران در دسترس نیست و نهایتاً چیزهایی شبیه بله و روبیکا کار مردم را راه میاندازند. اینستاگرام تبدیل به یک خاطره دور شده و کلماتی مثل کانفینگ به ادبیات عمومی راه پیدا کرده است.
خرید هر گیگ اینترنت تازه اگر جواب بدهد و کلاهبرداری نباشد از ۳۰۰ هزار تومان تا یک میلیون و پانصد هزار تومان آب میخورد. در پیامرسانهای داخلی هم بساط خرید و فروش اینترنت به اصطلاح آزاد داغ است.
به گزارش برترینها، بسیاری از فروشندگان پس از فروش غیب میشوند و به همین راحتی کلاهبرداری رخ میدهد. از آن طرف کاربران بسیاری روزهاست که به اپهایی چون تلگرام وصل نشدهاند و «لست سین اِ لانگ تایم اِ گو» تبدیل به یک عبارت غمانگیز شده که نشان از آنلاین نشدن طولانی و ممتد کاربران زیادی در ایران دارد.
در این میان آنهایی که به واسطه شغل، ارتباطات و یا هر چیز دیگری سیم کارت سفید دارند در دورهمیها و عیددیدنیها موقعیت ممتاز پیدا کردهاند، یک هاتاسپات مهربانانه تمام اطرافیان را مستفیض میکند!
سیم کارت سفید فامیل اینترنتش را به اشتراک میگذارد تا بقیه برای لحظاتی تمام اپهای دور از دسترس را چک کنند.
درباره برخی از سیم کارت سفیدها البته یک مساله دیگر هم حائز اهمیت هست که به هر حال حالا آنها در غیاب خیل پرشمار مردم عادی در شبکههای اجتماعی گفتمان غالب توییتر و اینستاگرام شدهاند و در واقع گستره محدودتری از تفکرات موجود در جامعه را نمایندگی میکنند.
درباره اپهای داخلی هم انصافاً عملکرد بله و روبیکا خوب بوده، چه در تماس تصویری و چه در ارائه خدمات جانبی نظیر تماشای فیلم و سریال. به هر حال ملاحظات قابل درک اینترنت را در ایران محدود نگه داشته و دریغ که بسیاری از کسب و کارها یا تعطیل شدهاند و یا به شدت نحیف ادامه میدهند. یکی نوشته بود «دیجیتال مارکتینگ در ایران یک شوخی تلخ بود» شاید بیراه ننوشته بود. البته که همیشه اولویت با امنیت است.
