باستانشناسان در منطقه تورکانا در کنیا موفق به کشف چهار مجموعه ردپا شدهاند که به دو گونه مختلف از انسانهای باستانی تعلق دارند. این کشف نخستین مدرک مستقیم از همزمانی دو گونه متفاوت انسانی در یک مکان را به نمایش میگذارد. این ردپاها به پارانتروپوس بویسی (Paranthropus boisei) و هومو ارکتوس (Homo erectus) یا انسان راستقامت تعلق دارند.
پارانتروپوس بویسی با مغز کوچکتر و چهرهای پهن، و هومو ارکتوس که شبیهتر به انسانهای مدرن است، هر دو در کنار دریاچه تورکانا ردپاهایی بر جای گذاشتهاند که نشاندهنده حضور همزمان آنها است.
الگوهای متفاوت راه رفتن
ردپاهای کشفشده نشاندهنده دو الگوی متفاوت راه رفتن هستند. هومو ارکتوس همانند انسانهای مدرن با قدمزدن از پاشنه به سمت انگشتان، زمین را لمس میکرده است. در حالی که پارانتروپوس بویسی به شکل متفاوتی راه میرفته که تاکنون در هیچ جای دیگری مشاهده نشده است.
این ردپا متعلق به پارانتروپوس بویسی، نخستیسانان دوپا با مغزهای کوچکتر و صورتهای پهن و صاف با دندانهای بزرگ است.
نقش تکامل در راه رفتن انسان
این یافتهها نشان میدهد که تکامل راه رفتن دوپایی در انسانها فرآیندی پیچیده بوده است. برخلاف تصور رایج که این تحول بهصورت ناگهانی رخ داده، شواهد نشان میدهد که انسانهای باستانی به شیوههای مختلفی راه میرفتند و این ویژگی به مرور زمان شکل گرفته است.
تعامل میان دو گونه
مطالعه این ردپاها نشان میدهد که این دو گونه احتمالاً از وجود یکدیگر آگاه بودهاند. کوین هاتالا، یکی از پژوهشگران این مطالعه، اظهار میکند که آنها احتمالاً یکدیگر را دیده و به نحوی بر رفتار هم تأثیر گذاشتهاند.
نگاهی تازه به گذشته
این کشف دیدگاههای جدیدی درباره محیط زیست و رفتار انسانهای باستانی ارائه میدهد. بر خلاف استخوانها یا ابزارهای سنگی که اطلاعات محدودی فراهم میکنند، این ردپاها جزئیاتی از زندگی روزمره آنها را نشان میدهند.
این یافتهها پژوهشگران را به بازنگری مفاهیمی درباره تکامل انسانها واداشته است. ردپاها نهتنها درباره حرکت انسانهای اولیه اطلاعات میدهند، بلکه نشاندهنده تأثیر تعامل میان گونههای مختلف بر تکامل انسانها هستند.
