شاید تا حالا بیشتر به جایگاه استراتژیک تنگه هرمز فکر کردهایم، اما این بار یک نماینده مجلس پای یک موضوع دیگر را به میان کشیده: آلودگی گسترده زیستمحیطی و حق ایران برای دریافت خسارت از کشورهای همسایه.
نادرقلی ابراهیمی، عضو کمیسیون محیط زیست مجلس، در گفتگویی تازه سه عامل اصلی را برشمرده که به گفته او نه تنها آبزیان و پرندگان منطقه را تهدید میکند، بلکه از نظر حقوقی ایران را طلبکار میکند.
اول؛ شیرینکنندههای آب. کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس نزدیک به ۹۰ درصد آب آشامیدنی خود را از همین دریا تأمین میکنند، اما نمک و پسماندهای حاصل از این فرآیند دوباره به دریا برمیگردد. ابراهیمی معتقد است میزان شوری ایجادشده از حد مجاز فراتر رفته و ایران باید بابت آن غرامت بگیرد.
دوم؛ جنگ و خسارت به تأسیسات نفتی. یعنی پالایشگاهها، سکوها و کشتیهایی که طی درگیریهای گذشته آسیب دیدهاند و مواد آلاینده حاصل از آنها هنوز در آب رها شده است.
سوم؛ آب توازن کشتیها. ابراهیمی توضیح داده که بسیاری از کشتیهای سوخترسان هنگام بازگشت، مخازن آب توازن خود را در خلیج فارس خالی میکنند؛ آبی که معمولاً مملو از گونههای مهاجم، میکروب و مواد سمی است و به گفته او «کل آبزیان و پرندگان ما را نابود میکند.»
نکته کلیدی اما اینجاست: تا حالا چنین درخواست خسارتی نه از سوی نهادهای بینالمللی جدی گرفته شده و نه کشورهای حوزه خلیج فارس پاسخ مشخصی به آن دادهاند. با این حال ابراهیمی میگوید این مطالبه، یک حق قانونی و زیستمحیطی برای ایران است، نه یک ادعای سیاسی زودگذر.
