ناوهای هواپیمابر، این غولهای شناور دریایی، با صدها هزار قطعه متحرک و فناوری پیشرفته کار میکنند. سیستمهای GPS و رادار نقش حیاتی در ناوبری و هدایت هواپیماها، نیروها و عملیاتهای بشردوستانه دارند، اما سؤال این است: اگر این ابزارها از کار بیفتند، چه میشود؟
موسسه نیروی دریایی آمریکا هشدار میدهد که در شرایط جنگی، GPS احتمالاً اولین هدف دشمن خواهد بود؛ بهویژه با توجه به تهدید موشکهای ضدماهواره که میتوانند ماهوارهها را نابود کنند.
بازگشت به اصول ناوبری سنتی
در چنین شرایطی، پاسخ نیروی دریایی بازگشت به اصول اولیه ناوبری دریایی است: استفاده از آسمان و ستارگان. هزاران سال پیش، دریانوردان بدون تجهیزات الکترونیکی و تنها با قطبنما، نقشه و سکستانت مسیر خود را در اقیانوسها پیدا میکردند؛ اکنون نیز این روش میتواند جان یک ناو و مأموریتهای حیاتی آن را نجات دهد.
نمونهای واقعی از این روش در سال ۲۰۲۲ رخ داد. کشتی تهاجمی ۲۵۷ متری USS Essex، تنها با استفاده از نقشههای کاغذی، قطبنما و سکستانت، مسیر ۳۳۳۰ کیلومتری از اوآهو، هاوایی تا سندیگو، کالیفرنیا را پیمود. خدمه کشتی در این مأموریت پنج روزه اجازه استفاده از هیچ ابزار الکترونیکی را نداشتند و با تمرین و مهارت، فاصله از مسیر برنامهریزی شده کمتر از ۱/۸ کیلومتر شد.
چرا آموزش ناوبری آسمانی مهم است؟
تمرینهای اینچنینی مهارت دریانوردان را در ناوبری و حفظ مسیر کشتی در سطح بالایی نگه میدارد. GPS، رادار و نرمافزار STELLA ابزارهای ضروری نیروی دریایی مدرن هستند، اما توانایی تشخیص موقعیت با نگاه به آسمان یک مهارت حیاتی در مواقع اضطراری است. اهمیت این مهارت آنقدر بالا است که نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۱۶ آموزش ناوبری آسمانی را دوباره برقرار کرد.
در نتیجه، حتی در دنیای مدرن و تکنولوژیک امروز، مهارتهای سنتی دریانوردی میتوانند تعیینکننده بقا و موفقیت مأموریتهای ناوهای هواپیمابر باشند.
