حضور و اظهارات الناز ملک، بازیگر سریال زخمکاری، در حاشیه چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، به موضوعی داغ و بحثبرانگیز در فضای فرهنگی و مجازی کشور تبدیل شده است. این بازیگر که در یک نشست خبری شرکت کرده بود، با پیشبینی واکنشهای احتمالی به حضورش، گفت: «میدانم ممکن است به دلیل حضور در این مراسم با برخوردهای تند و حتی توهینآمیز مواجه شوم، اما من از انتخابم و از نقشی که ایفا کردهام، دفاع میکنم.»
این سخنان به سرعت در شبکههای اجتماعی بازتاب گستردهای یافت و با واکنشهای دوگانهای روبهرو شد. گروهی از کاربران و طرفداران، از موضع جسورانه و دفاع او از حق هنرمند برای ایفای نقشهای مختلف قدردانی کردند و آن را نشانهای از حرفهایگری دانستند. در مقابل، مخالفان، حضور و صحبتهای او را ناهماهنگ با فضای عمومی جامعه و بیتوجه به حساسیتهای موجود توصیف کردند.
در میانه این بحثها، عارفه معماریان، بازیگر شناختهشده سریال پایتخت (در نقش طاهره)، با انتشار متنی در صفحه شخصی خود، مستقیماً به این موضوع واکنش نشان داد و نگاه نقادانهای به اظهارات ملک داشت. معماریان در پست خود، چنین موضعگیریهایی را نشانهای از فاصله گرفتن برخی هنرمندان از شرایط عاطفی و روحی جامعه دانست و هشدار داد که این گونه سخنان میتواند شکاف میان بدنه هنر و مردمی را که در وضعیتهای دشوار به سر میبرند، عمیقتر کند.
این تقابل نظرها، بحث قدیمی مرزهای مسئولیت اجتماعی هنرمند در مقابل آزادی بیان و انتخابهای حرفهای را بار دیگر داغ کرده است. پرسش اصلی این است که آیا یک هنرمند باید به طور کامل تابع حس جمعی و فضای عمومی جامعه باشد، یا میتواند صرفاً بر اساس معیارهای هنری و حرفهای خود تصمیم بگیرد و سپس از انتخابهایش دفاع کند؟ اتفاق نظر روشنی در پاسخ به این پرسش وجود ندارد و به نظر میرسد این گفتوگو—و گاه تقابل—در فضای فرهنگی ایران همچنان ادامه خواهد داشت.
