آرسن ونگر در اکتبر ۱۹۹۶ برای نخستین بار روی نیمکت آرسنال نشست و شروعی موفق برابر بلکبرن روورز داشت؛ مسابقه‌ای که با پیروزی ۲-۰ توپچی‌ها به پایان رسید.
آرسن ونگر رسماً از اول اکتبر ۱۹۹۶ (۱۰ مهر ۱۳۷۵) هدایت آرسنال را در اختیار گرفت، اما هواداران برای تماشای نخستین مسابقه او کمی بیشتر منتظر ماندند. تعهدات قراردادی ونگر به باشگاه قبلی‌اش باعث شد آغاز رسمی فعالیت او در لندن با تأخیر همراه شود.
سرانجام در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶ (۲۱ مهر ۱۳۷۵)، ونگر برای اولین بار تیمش را در ورزشگاه ایوود پارک به میدان فرستاد. در آن زمان اطلاعات چندانی درباره مربی فرانسوی جدید آرسنال در دست نبود و بسیاری منتظر بودند ببینند او چه تغییراتی در فوتبال انگلیس ایجاد خواهد کرد.
پاسخ ونگر در همان مسابقه نخست، یک پیروزی ۲-۰ مقابل بلکبرن روورز بود. هر دو گل آرسنال را ایان رایت به ثمر رساند و این برد، نخستین پیروزی توپچی‌ها در ایوود پارک از سال ۱۹۶۴ محسوب می‌شد.
این مسابقه آغاز دوره‌ای بود که در نهایت به هدایت ونگر در ۱٬۲۳۵ بازی آرسنال انجامید. البته تیمی که او در نخستین مسابقه به زمین فرستاد، بیشتر میراث جورج گراهام، سرمربی پیشین باشگاه، بود تا محصول کار خودش. پنج نفر از شش مدافع اصلی دوران گراهام در ترکیب حضور داشتند، دو بازیکن سابقه مبارزه با اعتیاد داشتند و پاتریک ویرا تنها بازیکن خارجی حاضر در خط میانی بود.
موفقیت‌های بزرگ سال‌های بعد، از قهرمانی‌های متعدد گرفته تا شکل‌گیری تیم شکست‌ناپذیر آرسنال، از همان شنبه بارانی در لانکشایر آغاز شد؛ روزی که هنوز بسیاری از فوتبال‌دوستان انگلیسی شناخت چندانی از ونگر نداشتند.
نخستین حضور ونگر روی نیمکت آرسنال
بلکبرن ۰ – ۲ آرسنال؛ ۱۲ اکتبر ۱۹۹۶
آرسنال پس از اخراج بروس ریوچ در اوت ۱۹۹۶، مدتی بدون سرمربی دائمی فعالیت می‌کرد. استوارت هیوستون تا ۱۲ سپتامبر به‌عنوان مربی موقت مسئولیت تیم را بر عهده داشت و پس از او پت رایس این وظیفه را تا زمان ورود ونگر در ماه اکتبر انجام داد.
بلکبرن روورز نیز شرایط عجیبی داشت. این تیم که فصل قبل قهرمان شده بود، شروع بسیار ضعیفی در فصل جدید داشت و تا آن زمان حتی یک برد هم به دست نیاورده بود. بلکبرن با تنها سه امتیاز در انتهای جدول قرار داشت، در حالی که آرسنال با پیروزی مقابل این تیم توانست به رتبه دوم صعود کند.
توپچی‌ها خیلی زود به گل رسیدند. تنها سه دقیقه از آغاز مسابقه گذشته بود که ایان رایت دروازه بلکبرن را باز کرد. مهاجم آرسنال در نیمه دوم نیز بار دیگر گلزنی کرد؛ این بار ضربه‌ای از بالای سر تیم فلاورز وارد دروازه شد تا آرسنال سه امتیاز مسابقه را از آن خود کند.
ونگر سال‌ها بعد خاطره جالبی از همان مسابقه تعریف کرد. او پس از ورود به آرسنال، خوردن شکلات و شیرینی در رختکن را ممنوع کرده بود و همین تصمیم در اولین مسابقه برایش دردسر کوچکی ایجاد کرد.
او درباره اتفاقات بین دو نیمه گفت که از گری لوین، فیزیوتراپیست تیم، پرسیده بود چرا بازیکنان با یکدیگر صحبت نمی‌کنند. لوین در پاسخ گفته بود بازیکنان گرسنه‌اند، چون قبل از مسابقه شکلات‌هایشان را دریافت نکرده بودند. ونگر بعدها این اتفاق را با خنده یادآوری کرد.
مربی فرانسوی همچنین به فضای نامطمئن اطراف خود در آن روزها اشاره کرده بود. او برای فوتبال انگلیس چهره‌ای ناشناخته بود و بسیاری از رسانه‌ها نمی‌دانستند حضور یک مربی فرانسوی در آرسنال چه نتیجه‌ای خواهد داشت.
ونگر در گفت‌وگو با وب‌سایت رسمی آرسنال توضیح داده بود که مردم آن زمان می‌پرسیدند او اصلاً چه کسی است. به گفته خودش، هیچ مربی خارجی تا آن مقطع در فوتبال انگلیس موفق نشده بود و همین موضوع شرایط را برای او دشوارتر می‌کرد.
ترکیب آرسنال در اولین بازی ونگر چه کسانی بودند؟
ونگر زمانی وارد آرسنال شد که فصل از قبل آغاز شده بود و به همین دلیل امکان ایجاد تغییرات گسترده در فهرست بازیکنان را نداشت. او مجبور بود کارش را با نفراتی که در باشگاه حضور داشتند شروع کند.
سرمربی فرانسوی در نخستین مسابقه از آرایشی نزدیک به سیستم پنج مدافع استفاده کرد و تلاش کرد از قابلیت مدافعان کناری تیم بیشترین بهره را ببرد.
دیوید سیمن
سیمن در تابستان همان سال در تیم منتخب یورو ۹۶ قرار گرفته بود و در آرسنال نیز همچنان جایگاه دروازه‌بان شماره یک را در اختیار داشت. مصدومیت باعث شد او بخشی از فصل نخست را از دست بدهد، اما جایگاه اصلی خود را حفظ کرد.
سیمن پیش از جدایی از آرسنال، بیش از ۴۰۰ بازی برای این باشگاه انجام داد. او بعدها به فعالیت رسانه‌ای روی آورد و در تلویزیون و پادکست‌های ورزشی به‌عنوان کارشناس حضور پیدا کرد.
لی دیکسون
ونگر در نخستین مسابقه، مدافعان کناری سیستم جورج گراهام را حفظ کرد و لی دیکسون نیز یکی از آنها بود. این بازیکن در نهایت شش سال دیگر تحت هدایت ونگر در آرسنال باقی ماند.
دیکسون تا پایان فصل ۲۰۰۱/۰۲ و بازنشستگی در ۳۸ سالگی، همچنان یکی از انتخاب‌های اصلی آرسنال بود. او پس از پایان دوران بازی وارد عرصه کارشناسی تلویزیونی شد و در شبکه‌هایی مانند بی‌بی‌سی و آی‌تی‌وی فعالیت کرد.
مارتین کیون
مارتین کیون نیز به جای کنار گذاشته شدن، در سیستم سه‌مدافعه ونگر مورد استفاده قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۳ پس از بازی برای استون ویلا و اورتون به آرسنال بازگشته بود و تا سال ۲۰۰۴ در این باشگاه ماند.
کیون در بخش بزرگی از دوران حضورش در آرسنال در کنار تونی آدامز و استیو بولد بازی کرد. او پس از بازنشستگی نیز مانند بسیاری از هم‌تیمی‌های سابقش وارد تلویزیون شد و گاهی در برنامه Match of the Day شبکه بی‌بی‌سی حضور پیدا می‌کند.
استیو بولد
بولد هنگام ورود ونگر ۳۴ ساله بود و انتظار می‌رفت به‌تدریج جای خود را به بازیکنان جوان‌تر بدهد. با این حال، استفاده ونگر از سیستم پنج مدافع شرایط را تغییر داد و بولد همچنان در قلب خط دفاعی باقی ماند.
او در قهرمانی دوگانه آرسنال در فصل ۱۹۹۷/۹۸ نیز نقش داشت و سرانجام در سال ۱۹۹۹ به ساندرلند رفت. بولد بعدها به آرسنال بازگشت و در آکادمی باشگاه به مربیگری پرداخت و مدتی نیز دستیار ونگر بود.
تونی آدامز
تونی آدامز، کاپیتان آرسنال، تنها چند هفته پیش از نخستین بازی ونگر به‌صورت عمومی درباره اعتیاد خود به الکل صحبت کرده بود. با این حال، ونگر همچنان به او اعتماد کرد.
آدامز بعدها دو قهرمانی دوگانه لیگ و جام حذفی را با آرسنال تجربه کرد و در سال ۲۰۰۲ از فوتبال خداحافظی کرد. او پس از بازنشستگی نیز چند مرتبه به‌عنوان کارشناس تلویزیونی فعالیت کرد.
مهم‌ترین فعالیت او خارج از زمین فوتبال به کلینیک Sporting Chance مربوط می‌شود؛ مرکزی که برای ورزشکاران حرفه‌ای فعلی و سابق، خدمات مرتبط با سلامت روان، حمایت عاطفی و درمان اعتیاد ارائه می‌کند.
نایجل وینتربرن
وینتربرن در نخستین مسابقه دوران ونگر یک پاس گل ارسال کرد و در سازمان دفاعی آرسنال نیز نقش مهمی داشت. خط دفاعی آرسنال در فصل ۱۹۹۷/۹۸ تنها ۳۳ گل در لیگ دریافت کرد.
او تا زمان ظهور اشلی کول جایگاه مدافع چپ اصلی تیم را در اختیار داشت. وینتربرن پس از آرسنال سه فصل برای وستهام بازی کرد و سپس بازنشسته شد. او بعدها به‌عنوان کارشناس در برنامه‌های تلویزیونی ملی حضور پیدا کرد.
دیوید پلات
دیوید پلات، یکی از خریدهای مهم بروس ریوچ، در تیم ونگر نیز باقی ماند. او در آن فصل ۲۸ بازی انجام داد و چهار گل به ثمر رساند، اما ورود امانوئل پتی به آرسنال باعث شد حضورش در تیم محدودتر شود.
پلات بعدها مسیر مربیگری را دنبال کرد و در سمپدوریا، ناتینگهام فارست و تیم زیر ۲۱ سال انگلیس فعالیت داشت. او سپس در منچسترسیتی دستیار روبرتو مانچینی شد و در قهرمانی این تیم نیز نقش داشت.
پاتریک ویرا
مسابقه مقابل بلکبرن تنها دومین حضور پاتریک ویرا با پیراهن آرسنال بود. او تنها بازیکن غیر بریتانیایی حاضر در ترکیب اصلی به شمار می‌رفت.
ویرا در سال‌های بعد به یکی از مهره‌های کلیدی خط میانی آرسنال تبدیل شد و در تیم شکست‌ناپذیر ونگر نیز حضور داشت. رقابت و درگیری‌های مشهور او با روی کین، هافبک منچستریونایتد، نیز به یکی از بخش‌های شناخته‌شده دوران بازی‌اش تبدیل شد.
ویرا بعدها بیشتر روی مربیگری تمرکز کرد و هدایت تیم‌هایی مانند کریستال پالاس، استراسبورگ و جنوا را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۲۶، یعنی زمان نگارش این مطلب، او سرمربی تیم ملی سنگال است.
پل مرسون
مرسون تنها ۱۸ ماه پس از پشت سر گذاشتن دوره ترک اعتیاد، در نخستین فصل حضور ونگر یکی از بازیکنان ثابت آرسنال بود. او در شکل‌گیری گل دوم مقابل بلکبرن نیز نقش داشت.
مرسون تابستان سال بعد پیشنهاد تمدید قرارداد را نپذیرفت و به میدلزبرو فروخته شد. او بعدها به یکی از چهره‌های ثابت شبکه اسکای اسپورتس تبدیل شد.
این بازیکن پیش‌تر درباره اعتیاد خود به مواد مخدر و الکل صحبت کرده بود و پیش از بازگشت به فوتبال، دوره ترک اعتیاد ارائه‌شده از سوی اتحادیه فوتبال انگلیس را پشت سر گذاشته بود.
مرسون همچنین دوره موفقی را در پورتسموث تجربه کرد و در صعود این تیم به لیگ برتر نقش مهمی داشت. با این حال، او احساس کرد برای حضور دوباره در بالاترین سطح فوتبال بیش از حد پیر شده و از طرفی قصد داشت به محل زندگی خود نزدیک‌تر باشد. به همین دلیل سه سال برای والشال بازی کرد.
ایان رایت
ایان رایت بدون شک چهره اصلی نخستین مسابقه ونگر بود. او هر دو گل آرسنال مقابل بلکبرن را به ثمر رساند و از سال ۱۹۹۱ نیز در صدر فهرست گلزنان باشگاه قرار داشت.
رایت در تابستان ۱۹۹۸ آرسنال را ترک کرد و بعدها به یکی از چهره‌های شناخته‌شده رسانه‌ای فوتبال بریتانیا تبدیل شد.
او پیش از انتقال به آرسنال، با درخشش در کریستال پالاس نام خود را مطرح کرده بود و در تمامی رقابت‌ها بیش از ۱۰۰ گل برای این تیم به ثمر رساند. همین عملکرد زمینه انتقال او به توپچی‌ها را فراهم کرد.
رایت هفت سال برای آرسنال بازی کرد، بیش از ۲۰۰ بار پیراهن این تیم را پوشید و برای مدتی رکورددار بیشترین گل زده در تاریخ باشگاه بود.
جان هارتسون
جان هارتسون پاس گل نخست ایان رایت را ارسال کرد. این مهاجم در دوران بازی به‌خاطر سبک فیزیکی خود شناخته می‌شد و در سال ۱۹۹۷، پس از انتقال نیکولا آنلکا به آرسنال، راهی وستهم شد.
بهترین دوره حرفه‌ای هارتسون در سلتیک رقم خورد؛ جایی که بیش از ۸۰ گل به ثمر رساند. او پس از پایان فوتبال علاوه بر فعالیت به‌عنوان کارشناس تلویزیونی، بنیاد خودش را نیز راه‌اندازی کرد.
هارتسون پس از سال‌ها مبارزه با سرطان بیضه، فعالیت‌های این بنیاد را به حمایت از خانواده‌های درگیر این بیماری اختصاص داد. این مجموعه همچنین برنامه‌های آموزشی و حمایتی برای افرادی دارد که با اعتیاد به قمار دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
