اسلام ماخاچف در نخستین حضور رسمی خود در دسته ولترویت یو اف سی، نمایشی فراتر از حد انتظار ارائه داد و با کسب یک پیروزی یک طرفه برابر جک دلا مادالنا، مسیر حرفهای خود را وارد مرحله ای تازه کرد. این مبارزه نه تنها او را به کمربند قهرمانی وزن بالاتر رساند، بلکه ثابت کرد توان جسمی و تکنیکی او تنها محدود به سبک وزن نیست و در رده های بالاتر نیز قادر است همان کیفیت خارق العاده همیشگی را تکرار کند.
مسیر رسیدن ماخاچف به این جایگاه طی سالهای اخیر پر از رقابتهای سنگینی بوده است. غلبه بر مبارزانی مانند آرمان تساروکیان، دن هوکر، چارلز اولیویرا، الکساندر وولکانفسکی در دو مبارزه حساس و همچنین داستین پویریر موجب شد نام او در کنار بزرگترین چهرههای تاریخ سبک وزن قرار گیرد. با این حال نخستین مبارزه او در ولترویت اهمیت ویژهای داشت، زیرا بسیاری تصور میکردند افزایش وزن ممکن است تحرک و تسلط همیشگی او را کاهش دهد؛ تصوری که خیلی زود اشتباه بودنش ثابت شد.
با شروع راند نخست، مشخص بود ماخاچف با برنامهریزی کاملا دقیق وارد قفس شده است. او از همان لحظات اولیه پاهای حریف استرالیایی خود را هدف قرار داد تا تعادل و زمانبندی او را مختل کند. گرفتن پای دلا مادالنا، قفل کردن آن و انتقال مبارزه به زمین باعث شد ماخاچف بیشترین کنترل را روی روند مسابقه داشته باشد. هر بار که دلا مادالنا تلاش میکرد بلند شود یا وزن ماخاچف را از روی خود بردارد، تفاوت سطح فنون کشتی و گراپلینگ دو مبارز کاملا آشکار میشد.
در راند دوم مبارزه شدت بیشتری پیدا کرد. لغزش کوتاه دلا مادالنا فرصت تازهای به ماخاچف داد تا ریتم نبرد را در دست بگیرد. او به سرعت فاصله را کم کرد، حریف را به دیواره قفس فشار داد و لحظاتی سخت برای او رقم زد. صدای حبیب نورماگومدوف که از گوشه قفس او را تشویق به افزایش فشار میکرد، نشان از برنامه دقیق تیم داشت. در این راند نیز ماخاچف موفق شد حریفش را چندین بار روی زمین مهار کند.
راند سوم با ضربات موثر دلا مادالنا آغاز شد و برای لحظاتی جریان مبارزه جذابتر شد. اما ماخاچف با یک تغییر سطح حساب شده دوباره حریفش را در موقعیتی بی دفاع قرار داد و به زمین برد. باقی راند نیز در همان وضعیت تحت کنترل او سپری شد و اجازه شکلگیری هیچ استراتژی تازهای را به مبارز استرالیایی نداد.
در راند چهارم، ماخاچف با هدف پایان دادن به مبارزه وارد شد. قرار دادن حریف در موقعیت خفگی و تلاش برای گرفتن تسلیم، نشان از تصمیم او برای خاتمه سریع مبارزه داشت. هرچند دلا مادالنا مقاومت کرد اما آثار فشار شدید فنی و بدنی کاملا مشخص بود. در راند پنجم نیز شرایط تفاوتی نداشت و چهره مادالنا که از ابتدای مسابقه نشانی از خستگی داشت، بیانگر این بود که تنها در تلاش است مبارزه را تا پایان دوام بیاورد.
در پایان پنج راند، داوران هر سه کارت امتیاز را با نتیجه پنجاه به چهل و پنج به نام ماخاچف ثبت کردند. با اعلام رسمی این نتیجه از سوی بروس بافر، ماخاچف به جمع قهرمانان دو وزنه یو اف سی پیوست؛ جایگاهی که رسیدن به آن تنها از عهده معدودی از مبارزان تاریخ این سازمان برآمده است.
ماخاچف پس از مبارزه اعلام کرد رسیدن به این عنوان یکی از بزرگترین آرزوهای دوران حرفهای او بوده و اکنون احساس میکند مسیر تازهای پیش روی او قرار گرفته است. او همچنین علاقه خود را برای حضور در رویداد بزرگ آینده یو اف سی که قرار است سال آینده مقابل کاخ سفید برگزار شود، مطرح کرد.
در رویداد یو اف سی سیصد و بیست و دو که این مبارزه بخشی از آن بود، نتایج مهم دیگری نیز رقم خورد. والنتینا شفچنکو با شکست ژانگ ویلی موفق شد کمربند مگس وزن زنان را حفظ کند و کارلوس پراتس نیز با یک ناک اوت سنگین برابر لئون ادواردز پیروز شد و بار دیگر نام خود را در میان مدعیان جدی مطرح کرد.
