دادگاهی در شهر اینسبروک اتریش، زوج جوانی را به اتهام قتل پسر سهسالهشان پس از ماهها شکنجه وحشیانه، به حبس ابد محکوم کرد. کوین و ناتالی ام که هر دو در میانههای دهه سوم زندگی خود هستند، پسر کوچک خود الیاس را به دلیل باور عجیبشان مبنی بر تسخیر شدن بدن او توسط شیطان، تحت آزار و شکنجه قرار دادند.
این پرونده تکاندهنده که روز دوشنبه گذشته به پایان رسید، نشاندهنده پنج ماه شکنجه مداوم پسربچهای بود که سرانجام در مه ۲۰۲۴ بر اثر گرسنگی و تشنگی شدید جان خود را از دست داد. قضات این زوج را در سه اتهام مجزا شامل قتل، شکنجه و حبس غیرقانونی گناهکار شناختند.
جزئیات منتشرشده از تحقیقات، تصویری هولناک از روزهای پایانی زندگی این کودک خردسال را به نمایش میگذارد. الیاس روزانه ۲۲ ساعت را درون یک کشو زندانی میشد و تنها دو ساعت اجازه خروج داشت. والدینش او را با قاشق چوبی به شدت کتک میزدند و برای ساعات طولانی در تاریکی مطلق رهایش میکردند. دستها و پاهایش را با بست کمربند به روشویی میبستند و گاهی او را زیر آب جوش یا یخ قرار میدادند. تخت خواب او یک صفحه چوبی ساده بدون هیچ تشکی بود.
ورنا پزی، وکیل دادستان، در اظهارات پایانی خود این پرونده را بینظیر در تاریخ منطقه و حتی سراسر اتریش توصیف کرد. او تأکید داشت که شدت این جنایت فراتر از هر آن چیزی است که تاکنون در این کشور مشاهده شده است.
در حالی که الیاس این شکنجهها را تحمل میکرد، سه خواهرش که شامل یک دوقلو نیز میشدند، در همان خانه از تغذیه مناسب و مراقبت کافی برخوردار بودند. این تناقض عجیب در رفتار والدین، یکی از نکات تکاندهنده پرونده است. هر سه دختر پس از این ماجرا توسط خانوادههای دیگر به فرزندخواندگی پذیرفته شدند.
پدر و مادر الیاس در دنیای خیالی و عجیبی زندگی میکردند که در آن باور داشتند یک شیطان در بدن پسرشان حلول کرده و او مسئول تمام مشکلات خانوادگی آنهاست. این باور آنقدر عمیق بود که آنها را به انجام وحشیانهترین رفتارها علیه فرزند خردسالشان سوق داد.
کالبدشکافی جسد نشان داد وزن الیاس در زمان مرگ تنها هفت کیلوگرم بوده است؛ یعنی کمتر از نصف وزن طبیعی یک پسر سهساله. هانسیرگ مایر، سخنگوی دفتر دادستانی اینسبروک، تأکید کرد که والدین دستکم چند هفته پیش از مرگ، از دادن غذای کافی و مایعات لازم به او خودداری کرده بودند. با وجود کاهش شدید وزن و وخامت آشکار وضعیت جسمانی کودک، هیچ تماسی با پزشک گرفته نشد.
یکی از تکاندهندهترین جنبههای این پرونده، ثبت لحظات شکنجه توسط خود والدین بود. آنها بخشی از آزارهایی که بر الیاس روا میداشتند را با تلفن همراه ضبط کرده و حتی از طریق دوربین نظارتی به تماشای زنده رنجهای او مینشستند. مایر این رفتار را راهی برای تخلیه تمایلات سادیستی آنها توصیف کرد.
پیامهای رد و بدل شده بین کوین و ناتالی در واتساپ نیز نشان میدهد آنها یکدیگر را به ادامه این رفتارهای وحشیانه تشویق میکردهاند. کارشناسان روانشناسی اعلام کردند هر دو والدین از اختلال شخصیت با ویژگیهای سادیستی رنج میبردهاند.
یکی از تلخترین بخشهای این ماجرا، تنهایی الیاس در آخرین روزهای زندگیاش است. درست یک روز پیش از مرگ او، خانواده برای جشن تولد دختر بزرگتر به رستوران مکدونالد رفته بودند و الیاس را در خانه تنها گذاشته بودند. گزارشها نشان میدهد اعضای خانواده بدون او در یک جشنواره محلی در شهر کوفاشتاین نیز شرکت کرده بودند.
ناتالی در جریان محاکمه به آزار الیاس اعتراف کرد و همان باور عجیب را بهانه این رفتار دانست. او همچنین ادعا کرد پسرش در هفتههای پایانی بیمار بوده و اشتهای کافی نداشته و قرار بوده بهزودی برایش وقت پزشک بگیرند. کوین نیز پیشتر اعتراف کرده بود و در دادگاه با بیانیه کوتاهی گفت هیچ توضیحی برای کارش ندارد.
در میان تمام این روایتهای تکاندهنده، مادربزرگ ۵۱ ساله الیاس در دفاع از پسر و عروسش به روزنامه بیلد گفت آنها قاتل نیستند و هرگز فکر نمیکرده چنین اتفاقی رخ دهد. او افزود فرزندانش را خوب تربیت کرده و الیاس را کودکی ضعیف و مریض توصیف کرد که اغلب پیش او بوده است.
این پرونده تلخ بار دیگر توجه جامعه بینالمللی را به معضل کودکآزاری و اهمیت حمایت از کودکان در معرض خطر جلب کرده است. خانواده ششنفره کوین و ناتالی سه سال پیش از این حادثه به آپارتمانی در منطقه اِبس در کوفاشتاین نقل مکان کرده بودند. حالا سه سال بعد، آنها پشت میلههای زندان هستند و خاطره تلخ پسری سهساله برای همیشه در پرونده سیاه جنایی اتریش ثبت شده است.