هر سال در میانه زمستان، شهر مونیخ آلمان میزبان جمع زیادی از چهرههای مهم سیاسی و نظامی از سراسر دنیاست. آنها قرار نیست در این نشست قطعنامهای صادر کنند یا توافقنامهای امضا کنند. هدف از این گردهمایی چیز دیگری است: حرف زدن، گوش دادن و گاهی در گوشی با هم صحبت کردن.
این رویداد که به کنفرانس امنیتی مونیخ معروف است، قدمتی بیش از شصت سال دارد. سال ۱۹۶۲ بود که یک نظامی آلمانی به نام ادوارد فن کلایست تصمیم گرفت چنین مجلسی را راه بیندازد. اسمش را اول گذاشتند کنفرانس امنیتی بینالمللی، اما بعدها به همین نامی که حالا میشناسیم تغییر کرد.
مکان برگزاری همیشه یکی است: هتل بایریشرهوف. همان جایی که هر سال فوریه، وزیران خارجه و دفاع کشورهای مختلف، فرماندهان نظامی و گاهی روسای جمهور در راهروهایش قدم میزنند. بعضی از آنها برای شرکت در پنلهای رسمی میآیند، بعضی برای اینکه پشت درهای بسته با همتایانشان حرف بزنند.
اتفاق جالب اینکه این کنفراس را بخش خصوصی اداره میکند، اما پولش از جای دیگری میآید. بخشی از هزینهها را وزارت دفاع آلمان میدهد، بخشی را دفتر صدراعظم. روزنامههای آلمانی نوشتهاند که دولت این کشور سالی بیش از یک میلیون یورو برای این همایش هزینه میکند. باقی پول را شرکتها میدهند؛ شرکتهایی که عمدتا در صنعت تسلیحات فعالیت دارند.
کراوس مافای که تانک میسازد، EADS که در صنعت هوافضا کار میکند، لینده که تجهیزات صنعتی تولید میکند. اینها بخشی از حامیان مالی کنفرانس هستند. دویچه بانک هم هست و حتی شرکت نفت جمهوری آذربایجان. روزنامه زوددویچه در این باره توضیح جالبی داده: این شرکتها میخواهند در جریان برنامهریزیهای دفاعی کشورها حضور داشته باشند تا هم لابی کنند، هم محصولاتشان را بهتر بفروشند.
به خاطر شباهتی که این کنفرانس از نظر کم و کیف با مجمع جهانی اقتصاد در داووس دارد، بعضی بهش میگویند داووس امنیتی. با این تفاوت که اینجا به جای مدیران شرکتها، وزیران دفاع و فرماندهان نظامی جمع میشوند. هر سال هم یک موضوع محوری دارد؛ موضوعی که فکر میکنند همان موقع مهمترین چالش امنیت جهانی است.
امسال اما حاشیهای هم برای ایرانیها دارد. رضا پهلوی که در خارج از ایران زندگی میکند، قرار است در حاشیه کنفرانس در یک جلسه پرسش و پاسخ شرکت کند. از طرف دیگر، لیندسی گراهام سناتور جمهوریخواه و مارکو روبیو وزیر خارجه آمریکا هم در مونیخ حضور دارند. ترکیبی از چهرههایی که نشان میدهد این رویداد هنوز هم یکی از مهمترین جاها برای دیدن و دیده شدن در عرصه سیاست بینالمللی است.
