روزنامه نیویورکتایمز در گزارش تازهای به نقل از منابع مطلع ادعا کرده است که در جریان درگیریهای ۴۰ روزه اخیر علیه ایران، آمریکا و اسرائیل سناریویی برای تغییر ساختار حاکمیت در تهران طراحی کرده بودند که طی آن، محمود احمدینژاد، رئیسجمهور اسبق ایران، قرار بود هدایت یک دوره انتقالی را بر عهده بگیرد. تا این لحظه، هیچ مقام رسمی از ایران، آمریکا یا اسرائیل این ادعا را تأیید یا تکذیب نکرده است.
طبق این گزارش، این برنامه بخشی از یک پروژه گستردهتر برای ایجاد دگرگونیهای بنیادین در نظام سیاسی ایران به دنبال حملات اولیه علیه فرماندهان و مراکز حساس نظامی طراحی شده بود. نیویورکتایمز مینویسد که دونالد ترامپ از همان روزهای آغازین جنگ اصرار داشت که رهبری احتمالی آینده ایران باید به فردی از درون نظام سپرده شود و به گفته منابع آمریکایی، آن فرد کسی نبود جز احمدینژاد.
این روزنامه همچنین مدعی شده است که در نخستین روز جنگ، محل اقامت احمدینژاد در تهران هدف یک حمله هوایی قرار گرفت و او در این حادثه زخمی شد. به نوشته نیویورکتایمز، هدف از این حمله «آزاد کردن» او از نوعی حصر خانگی عنوان شده است. گرچه ساختمان اصلی به طور کامل تخریب نشده، اما یک پست امنیتی در نزدیکی آن هدف قرار گرفته و چند تن از نیروهای مستقر در آن کشته شدهاند. پس از این رویداد، احمدینژاد از دید عموم ناپدید شده و وضعیت و محل اختفای او نامشخص است.
در ادامه این گزارش آمده که به گفته افرادی نزدیک به احمدینژاد، او از نقشه آمریکا و اسرائیل باخبر بوده، اما پس از نجات از حمله هوایی اسرائیل، از این پروژه تغییر حاکمیت ناامید شده و از همکاری با آن کناره گرفته است. نیویورکتایمز همچنین مینویسد که واشنگتن و تلآویو گمان میکردند اختلافات سالهای اخیر احمدینژاد با بدنه سیاسی ایران، او را به گزینهای مناسب برای تعامل بیشتر با غرب تبدیل کند.
با این حال، این روزنامه اذعان دارد که احمدینژاد، علیرغم فاصله گرفتن از برخی چهرههای بلندپایه حکومتی در سالهای اخیر، همواره مواضع تندی علیه اسرائیل داشته و از برنامه هستهای ایران دفاع کرده است. به نوشته نیویورکتایمز، همین موضوع، مطرح شدن نام او در چنین سناریویی را غیرمنتظره و متناقض جلوه میدهد.
بر اساس این گزارش، این ایده بخشی از یک طرح چندلایه در میان سناریوهای مورد بررسی اسرائیل بوده است. در گام اول، حملات هوایی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه اهداف درون ایران و همچنین تلاش برای بسیج نیروهای کرد علیه حکومت مرکزی پیشبینی شده بود. طراحان این سناریو انتظار داشتند که فشار نظامی و آسیب به زیرساختهای حیاتی کشور، به بیثباتی سیاسی دامن بزند و در نهایت زمینه برای شکلگیری یک ساختار قدرت جایگزین فراهم شود.
