F-16 و F/A-18 از موشکهای سنگین در نوک بالها برای کاهش لرزش خطرناک بال استفاده میکنند؛ وزنهای که علاوه بر بهبود پایداری، دو جایگاه تسلیحاتی اضافی نیز ایجاد میکند.
وقتی یک جنگنده را تصور میکنید، احتمالاً آن را با تعداد زیادی موشک متصل به بالهایش تصور خواهید کرد. سامانههای تسلیحاتی مانند موشکها به نقاط اتصال (Hardpoint) روی هواپیما نصب میشوند؛ نقاطی که بسته به مدل جنگنده میتوانند زیر بالها یا بدنه قرار داشته باشند. با این حال، جایی که بهندرت یک موشک روی آن دیده میشود، نوک بالهای جنگنده است، زیرا قرار دادن وزنه سنگین در این نقطه میتواند فشار قابلتوجهی به سازه هواپیما وارد کند. با وجود این، دو جنگنده در ناوگان نظامی ایالات متحده وجود دارند که بهطور استاندارد موشکهایی را روی ریلهای نوک بال خود حمل میکنند: F-16 Fighting Falcon و F/A-18 Hornet و دلیل آن چیزی فراتر از افزایش توان آتش است.
جنگنده F-16 موشکهایی را روی نوک بالهای خود حمل میکند تا با پدیده «لرزش بال» (Wing Flutter) مقابله کند؛ پدیدهای که در آن ناپایداری پرواز زمانی رخ میدهد که هواپیما با جریان هوای اطراف خود تعامل دارد. شرکت لاکهید مارتین، سازنده F-16، اعلام کرده است که توانایی این جنگنده برای حمل انواع مختلف موشکها در نقاط اتصال متعدد بهصورت همزمان باعث شده موشکهای AIM-120 (با وزن حدود ۱۶۱ کیلوگرم) روی نوک بالها نصب شوند تا این لرزشها کاهش پیدا کنند. جالب اینجاست که وزن بیشتر AIM-120 نسبت به AIM-9 Sidewinder (حدود ۸۶ کیلوگرم) برای کاهش لرزش بال ایدهآل است و حتی زمانی که F-16 در مأموریتهای جنگی حضور ندارد، معمولاً دیده میشود که نوک بالهای آن با نمونههای آموزشی AIM-120 پر شدهاند که وزنی برابر با نسخههای واقعی دارند.
جنگنده F/A-18 Super Hornet نیز یک موشک روی نوک بال خود حمل میکند، اما این موشک معمولاً از خانواده AIM-9X Sidewinder است، نه AIM-120 و بیشتر برای مقابله با پهپادها حمل میشود، اما علاوه بر آن، به کاهش لرزش بال نیز کمک میکند. البته مهندسان در نسخههای جدیدتر F/A-18 ساختار هواپیما را تقویت کردهاند تا این مشکل کمتر شود. برخی کشورهای متحد که از F-16 استفاده میکنند، به موشک AIM-120 دسترسی ندارند، اما میتوانند AIM-9 را خریداری کنند؛ عراق و مصر از جمله این کشورها هستند که معمولاً مجبورند از موشک سبکتر استفاده کنند که همچنان کمککننده است، اما تأثیر آن به اندازه AIM-120 نیست. نصب موشک روی نوک بالها یک مزیت دیگر هم دارد: دو جایگاه تسلیحاتی اضافی ایجاد میکند و تعداد موشکهایی را که جنگندههای نیروی هوایی آمریکا میتوانند حمل کنند افزایش میدهد؛ با این حال، نه F-16 و نه F/A-18 برای پرواز به این موشکها وابسته نیستند و میتوانند بدون آنها نیز مأموریت انجام دهند یا در جریان نبرد آنها را شلیک کنند، بدون اینکه عملکردشان به شکل خطرناکی کاهش پیدا کند.
