معصومه شاهپروری، هنرمندی که صدایش با ترانههای خاطرهانگیزی چون «خلیج» و «یادگار عشق» گره خورده، پس از دورهای بیماری دار فانی را وداع گفت.
پروا، خواننده قدیمی موسیقی ایران، پس از یک دوره بیماری در ۷۶ سالگی در اتریش درگذشت. او با نام اصلی معصومه شاهپروری، از اواخر دهه ۱۳۴۰ فعالیت هنری خود را آغاز کرد و در سالهای پیش از انقلاب با اجرای ترانهها و تصنیفهای ایرانی شناخته شد. از جمله ترانههای شناختهشده او میتوان به «شاهماهیها»، «خلیج» و «یادگار عشق» اشاره کرد که هنوز هم در خاطره بسیاری از علاقهمندان به موسیقی ایرانی باقی مانده است. در ماههای اخیر خبرهایی درباره وضعیت نامساعد سلامتی او منتشر شده بود و خانوادهاش نیز از بیماری او خبر داده بودند و او در سالهای پایانی زندگی خود مقیم اتریش بود.
معصومه شاهپروری با نام هنری «پروا» در ۱۵ خرداد ۱۳۲۸ در تهران به دنیا آمد. او در یکی از مصاحبههایش گفته بود که با تماشای فیلمهای هندی و گوش دادن به صدای خوانندگانی مانند روحانگیز، قمر، دلکش و مرضیه به خوانندگی علاقهمند شد و خیلی زود فهمید که برای موفقیت در آواز باید آموزش ببیند. او از استادانی مانند مهرتاش، علی عمومی، مهرعلی و استاد کریمی نام برده بود و تأکید داشت که نزد این استادان ردیفها، دستگاهها و فنون آوازخوانی را آموخته است. در سال ۱۳۵۴، پروا به استخدام رادیوتلویزیون ملی ایران درآمد و در همین دوره با چهرههایی مانند بزرگ لشکری و حسین صمدی در مقام آهنگساز همکاری داشت و با ترانهسرایانی چون محمدعلی بهمنی و کریم فکور نیز کار کرد.
پروا در همان سالها تصمیم گرفت برخی ترانههای قدیمی را با تنظیمهای تازه بازخوانی و اجرا کند و در این مسیر، همکاری او با استادان موسیقی و ترانهسرایانی مانند انوشیروان روحانی، حسین منزوی، عبدالله الفت، مهدخت مخبر، کیومرث سلیمپور و تورج نگهبان شکل گرفت. او در سالهای آغاز فعالیتش با بازخوانی ترانه «چشم آهو» به یاد پوران مورد توجه قرار گرفت و بعدها آثاری از روحبخش و قمرالملوک وزیری، از جمله «امان از این دل»، را به شیوهای تازه اجرا کرد. این خواننده همچنین در دهه ۱۳۵۰ با خواندن تصنیفهایی از روحبخش و ترانه «شاهماهیها» به شهرت رسید. یکی دیگر از آثار مهم او در سالهای پیش از انقلاب، اجرای تصنیف «موسم گل» بود که از نخستین سرودههای اسماعیل نواب صفا بود و پروا آن را با تنظیمی تازه از زندهیاد مجتبی میرزاده خواند. با این حال، وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و ممنوعیت صدای خوانندگان زن باعث شد فعالیت حرفهای پروا در ایران ناتمام بماند و بسیاری از برنامههایی که او برای بازخوانی آثار قدیمی و همکاری با آهنگسازان و ترانهسرایان مختلف در نظر داشت، متوقف شد.
پروا با وجود توقف فعالیت رسمی خوانندگی، ارتباط خود را با موسیقی ایرانی قطع نکرد و در سالهای بعد، آموزش آواز ایرانی را با جدیت دنبال کرد و به مدت ۲۳ سال آموزش آواز ایرانی را نزد محمدحسین سیفیزاده، پریسا و معصومه مهرعلی ادامه داد. او پس از سالها دوری از صحنه، با ارائه دو آلبوم «لشکر مژگان» و «شکست سکوت» به دنیای موسیقی بازگشت و کنسرتهای متعددی در آمریکا و شهرهای مختلف اروپا برگزار کرد. یکی از اجراهای مهم او در سالهای پس از مهاجرت، کنسرتی در رویس هال دانشگاه لسآنجلس بود و در سال ۱۳۸۸، پس از حدود ۳۰ سال دوری از اجرای زنده، با ارکستری بزرگ به رهبری کاظم عالمی و همکاری گروه باله جانبازیان روی صحنه رفت و با استقبال تماشاگران ایرانی روبهرو شد.
