رسانه عصر ایران در یادداشتی به تناسب نداشتن مجازات چهار سال حبس با اتهام «تشویق به فساد و فحشا» پرداخته و آن را با جرایمی مانند آتشزدن عمدی یا غارت اموال مقایسه کرده است*.
عصر ایران در یادداشتی به حکم چهار سال حبس هیوا سیفیزاده، خواننده زن ایرانی، واکنش نشان داده و با طرح پرسشهایی درباره مبنای شرعی و حقوقی این حکم، خواستار توضیح درباره انطباق اتهام «تشویق به فساد و فحشا» با آنچه در اجرای این خواننده رخ داده، شده است. سیفیزاده پیشتر گفته بود در ۹ اسفند ۱۴۰۳ در عمارت «روبهرو» چند دقیقه آواز ایرانی روی اشعار سعدی اجرا کرده و پس از بازداشت و تشکیل پرونده، در دادگاه بدوی به چهار سال حبس محکوم شده است.
عصر ایران در ابتدای یادداشت خود به دیدگاه برخی فقها درباره آواز زنان اشاره کرده و نوشته است که بر اساس فتاوای شماری از مراجع، از جمله آیتالله سیدعلی خامنهای، آیتالله سیستانی، آیتالله تبریزی و آیتالله نوری همدانی، صدای زن به خودی خود حرام تلقی نمیشود و حرمت آن به شرایطی از جمله غنایی بودن، ایجاد مفسده، تحریک شهوت یا همراه بودن با محتوای نامناسب بستگی دارد. این رسانه با استناد به همین دیدگاهها استدلال کرده است که صرف اجرای آواز سنتی ایرانی بر اشعار سعدی را نمیتوان بدون بررسی دقیق شرایط اجرا، مصداق عمل خلاف شرع دانست.
عصر ایران سپس به اصل اتهام مطرحشده از سوی هیوا سیفیزاده پرداخته و نوشته است که اگر آنطور که خود این خواننده میگوید، اتهام او «تشویق به فساد و فحشا» باشد، لازم است مشخص شود کدام رفتار مشخص در اجرای او مصداق این عنوان مجرمانه تشخیص داده شده است. این رسانه در ادامه، برای نشان دادن آنچه «عدم تناسب مجازات» میداند، حکم چهار سال حبس سیفیزاده را با مجازات برخی جرایم دیگر مقایسه کرده و نوشته که در قانون مجازات اسلامی، جرایمی مانند آتشزدن عمدی هواپیما، کشتی، خانه، جنگل یا مزرعه، غارت اموال توسط چند نفر و ایراد ضربوجرح عمدی منجر به نقص عضو، در محدوده مجازات دو تا پنج سال حبس قرار میگیرند؛ همان بازهای که حکم چهار سال حبس سیفیزاده نیز در آن قرار گرفته است.
عصر ایران از این مقایسه نتیجه گرفته است که اگر روایت این خواننده زن ایرانی از پرونده و علت محکومیت دقیق باشد، تناسب میان رفتار منتسب به او و مجازات صادرشده باید بهطور جدی مورد بررسی قرار گیرد. این رسانه همچنین به کیفیت و آثار اجتماعی آرای قضایی اشاره کرده و نوشته است که رأی قضایی، بهویژه در پروندههایی که بازتاب عمومی و اجتماعی پیدا میکنند، باید چنان مستند و مستدل باشد که مبانی آن برای جامعه حقوقی و افکار عمومی قابل فهم باشد و اگر پرونده هیوا سیفیزاده صرفاً به اجرای آواز او مربوط باشد، صدور حکم چهار سال حبس میتواند علاوه بر جنبه قضایی، تبعات اجتماعی و رسانهای گستردهای نیز ایجاد کند.
