پهپاد GJ-11 که با نام Xuanlong نیز شناخته می‌شود، یک هواپیمای بدون سرنشین با قابلیت پنهان‌کاری راداری است. این پرنده با طراحی بال پرنده و بدون دم، به‌صورت بومی در چین توسعه یافته و در نوامبر ۲۰۲۵ رسماً وارد خدمت عملیاتی شده است.
در طراحی GJ-11 از ورودی‌های هوای تعبیه‌شده در قسمت بالایی بدنه، بخش انتهایی مسطح و محفظه‌های داخلی حمل تسلیحات استفاده شده است. این محفظه‌ها امکان حمل انواع مهمات دقیق هوا به سطح را فراهم می‌کنند. ترکیب این ویژگی‌ها، پهپاد مذکور را برای انجام مأموریت‌های طولانی‌مدت و عملیات‌های پنهانکارانه آماده می‌کند.
تصاویر تازه چه جزئیاتی از پهپاد GJ-11 فاش می‌کنند؟
تصاویر جدید پهپاد GJ-11 در روز ۹ نوامبر از شبکه تلویزیونی دولتی چین (CCTV) پخش شدند. این تصاویر، نماهایی کم‌سابقه از زوایای مختلف این هواپیمای بدون دم با طراحی بال پرنده را در اختیار مخاطبان قرار می‌دهند و اطلاعات بیشتری درباره قابلیت‌های عملیاتی آن آشکار می‌کنند.
از جمله نکات قابل‌توجه در این گزارش، نمایش استفاده از GJ-11 در یک مأموریت حمله با مهمات واقعی و همچنین اشاره به امکان همکاری آن با جنگنده‌های سرنشین‌دار است.
این ویدیو در آستانه هفتادوهفتمین سالگرد تأسیس نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین، در تاریخ ۱۱ نوامبر، منتشر شد. یکی از مهم‌ترین بخش‌های تصاویر نیز نمای نزدیک از محفظه بزرگ داخلی تسلیحات پهپاد بود که درهای آن و لبه‌های دندانه‌دار اطرافشان را به‌وضوح نشان می‌داد.
لبه‌های دندانه‌دار اطراف درهای محفظه نیز بخشی از ساختار پنهانکار GJ-11 هستند. این طراحی به کنترل بازتاب امواج رادار از شکاف‌ها و دهانه‌های بدنه کمک می‌کند.
طبق توضیحات شبکه CCTV، این پهپاد علاوه بر ورودی هوای تعبیه‌شده در قسمت بالایی بدنه، از بخش انتهایی مسطح و نازل خروجی موتور مجهز به پوشش محافظ بهره می‌برد.
ظاهر این سامانه به تجهیزات هدف‌گیری الکترواپتیکی نصب‌شده روی جنگنده پنهانکار J-20 چین شباهت دارد؛ با این حال، جزئیات مربوط به قابلیت‌ها و عملکرد دقیق حسگر مورد استفاده در GJ-11 هنوز اعلام نشده است.
گزارش‌ها همچنین تأکید می‌کنند که ورودی هوای بالایی و طراحی ویژه نازل خروجی موتور، در کاهش احتمال شناسایی راداری این پهپاد نقش دارند.
قابلیت‌های تهاجمی و سابقه عملیاتی پهپاد GJ-11
GJ-11 یک پهپاد رزمی با طراحی بال پرنده و ساختار بدون دم است که به‌طور مستقل در چین توسعه پیدا کرده است. نخستین نمایش عمومی این هواپیما به سال ۲۰۱۹ بازمی‌گردد؛ زمانی که چین آن را در جریان یک رژه نظامی در پکن به نمایش گذاشت.
این پهپاد دو سال بعد، در نمایشگاه هوایی چین در سال ۲۰۲۱ نیز حضور پیدا کرد. در آن رویداد، دو محفظه داخلی تسلیحات GJ-11 به نمایش درآمدند که چندین بمب هدایت‌شونده دقیق را در خود جای داده بودند.
بر اساس این گزارش، دو اپراتور زن به نام‌های شی شیائوران و فو تینگ، دوره آموزشی تبدیل و کار با این سامانه را طی پنج ماه به پایان رساندند و پس از آن در مأموریت مذکور حضور یافتند. این دو اپراتور با همکاری دیگر نیروهای حاضر در عملیات، توانستند در نخستین تلاش هدف تعیین‌شده را با موفقیت مورد اصابت قرار دهند.
با وجود انتشار این اطلاعات، در گزارش یادشده زمان دقیق انجام آزمایش و نوع تسلیحات استفاده‌شده مشخص نشده است.
پهپاد GJ-11 برای اجرای طیف متنوعی از مأموریت‌های نظامی طراحی شده است که حملات هوایی، عملیات شناسایی و سرکوب پدافند هوایی دشمن (SEAD) را شامل می‌شوند.
یکی دیگر از قابلیت‌های مهم این پهپاد، امکان فعالیت در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار است. GJ-11 احتمالاً می‌تواند در چنین عملیات‌هایی نقش یک سامانه شناسایی پیشرو، هدف فریب‌دهنده یا حامل تسلیحات را بر عهده بگیرد.
در مأموریت‌های مشترک، این پهپاد قادر خواهد بود موقعیت سامانه‌های پدافندی دشمن را شناسایی کند یا با جلب آتش آن‌ها، محل استقرارشان را آشکار سازد. همچنین این احتمال وجود دارد که تحت هدایت یک جنگنده سرنشین‌دار، از مهمات هدایت‌شونده برای حمله به اهداف استفاده کند.
طراحی GJ-11 امکان اجرای عملیات‌های انعطاف‌پذیر را نیز فراهم می‌کند. ایستگاه فرماندهی و اپراتورهای این پهپاد را می‌توان با استفاده از هواپیماهای ترابری به مناطق عملیاتی پیشرو منتقل کرد.
چین نسخه دریایی GJ-11 را نیز توسعه می‌دهد
برنامه چین برای گسترش قابلیت‌های پهپادهای پنهانکار به GJ-11 محدود نمی‌شود. گزارش‌ها حاکی از آن هستند که این کشور در حال توسعه نسخه‌ای دریایی با نام GJ-21 بر اساس طراحی همین پهپاد است.
طبق اطلاعات منتشرشده، این هواپیمای بدون سرنشین در نوامبر ۲۰۲۶ عملیات برخاستن و فرود را روی ناو تهاجمی آبی‌خاکی Type 076 با نام Sichuan انجام داده است.
این آزمایش می‌تواند نشانه‌ای از تلاش چین برای استفاده گسترده‌تر از فناوری پهپادهای رادارگریز در حوزه هوانوردی دریایی باشد؛ حوزه‌ای که امکان به‌کارگیری پرنده‌های بدون سرنشین پیشرفته از روی شناورهای نظامی را فراهم می‌کند.
