منچستریونایتد برای انتخاب جانشین مایکل کریک، بار دیگر شرایط مائوریسیو پوچتینو را بررسی می‌کند؛ مربی آرژانتینی که در حال حاضر هدایت تیم ملی آمریکا را بر عهده دارد. او پیش‌تر با عملکرد موفق خود در تاتنهام توجه مدیران یونایتد را جلب کرده بود و نخستین بار نیز با نتایجش در ساوتهمپتون در فوتبال انگلیس مطرح شد.
به گزارش پلنت فوتبال، بازگشت احتمالی پوچتینو به سطح باشگاهی فرصتی فراهم کرده تا نگاهی به مربیانی بیندازیم که پیش از او مسیر مشابهی را تجربه کردند و پس از کار در تیم‌های ملی، هدایت باشگاه‌های حاضر در لیگ برتر را پذیرفتند.
پوچتینو موفق شده است تیم ملی آمریکا را به مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی برساند. اگر منچستریونایتد در نهایت او را به‌عنوان جانشین کریک انتخاب کند، باید امیدوار باشد که انتقال از فوتبال ملی به فضای باشگاهی برایش دشوار نباشد. در ادامه، ۱۰ نمونه از این جابه‌جایی‌ها را به ترتیب زمانی معکوس مرور می‌کنیم.
1. روی هاجسون؛ از تیم ملی انگلیس به کریستال پالاس (۲۰۱۷)
پس از شکست انگلیس مقابل ایسلند و حذف از رقابت‌های یورو ۲۰۱۶، روی هاجسون بیش از یک سال از دنیای مربیگری فاصله گرفت. او در آن زمان به ۶۹ سالگی نزدیک می‌شد و به نظر می‌رسید مدتی طولانی روی نیمکت تیمی نخواهد نشست.
با این حال، کریستال پالاس در سپتامبر ۲۰۱۷ برای بهبود شرایط خود به سراغ او رفت. هاجسون از دوران جوانی با این باشگاه ارتباط داشت و سابقه حضور در آکادمی پالاس را در کارنامه‌اش ثبت کرده بود. مدیران باشگاه پس از شروع بسیار ضعیف فرانک دی بوئر در لیگ برتر، تصمیم به برکناری او گرفتند و یک مربی باتجربه را برای نجات تیم انتخاب کردند.
هاجسون توانست پالاس را از انتهای جدول جدا کند و به رتبه یازدهم برساند. این تیم در دومین فصل حضور او دوازدهم شد و طی دو فصل بعدی نیز دو بار جایگاه چهاردهم را به دست آورد. سرانجام در سال ۲۰۲۱، باشگاه با هدف حرکت به سمت برنامه‌ای بلندپروازانه‌تر به همکاری با او پایان داد؛ هرچند هاجسون از مارس ۲۰۲۳ تا فوریه ۲۰۲۴ بار دیگر هدایت کریستال پالاس را بر عهده گرفت.
2. سم آلاردایس؛ از تیم ملی انگلیس به کریستال پالاس (۲۰۱۶)
سم آلاردایس در سال ۲۰۱۶ جانشین روی هاجسون در تیم ملی انگلیس شد، اما دوران حضورش در این سمت بسیار کوتاه بود. افشای یک ماجرا در روزنامه باعث شد او پس از تنها یک مسابقه از سمت خود کناره‌گیری کند.
کریستال پالاس در دسامبر همان سال و پس از قطع همکاری با آلن پاردو، آلاردایس را به‌عنوان سرمربی جدید انتخاب کرد. به نظر می‌رسید آمار صددرصدی پیروزی او در تیم ملی انگلیس نیز در جلب اعتماد مدیران باشگاه نقش داشته است.
پالاس در آن مقطع فاصله چندانی با منطقه سقوط نداشت. آلاردایس در ابتدا نتوانست شرایط را به‌سرعت تغییر دهد و حتی تیم را به محدوده سقوط نزدیک‌تر کرد، اما در ادامه موفق شد آن را از خطر پایین رفتن به دسته پایین‌تر نجات دهد. کریستال پالاس فصل را در جایگاه چهاردهم به پایان رساند.
آلاردایس پس از این موفقیت اعلام کرد قصد دارد از مربیگری کناره‌گیری کند، اما این تصمیم دوام چندانی نداشت و او در ادامه هدایت سه باشگاه دیگر را نیز تجربه کرد.
3. آنتونیو کونته؛ از تیم ملی ایتالیا به چلسی (۲۰۱۶)
آنتونیو کونته پس از دو سال فعالیت در تیم ملی ایتالیا و رساندن این تیم به مرحله یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۱۶، تصمیم گرفت دوباره به فوتبال باشگاهی برگردد. او از ماه آوریل می‌دانست که در پایان رقابت‌های ملی، هدایت چلسی را بر عهده خواهد گرفت.
کونته خیلی زود سبک بازی موردنظرش را در چلسی پیاده کرد و سیستم سه‌مدافعه را به ساختار اصلی تیم تبدیل کرد. نتیجه این تغییرات در نخستین فصل حضورش فوق‌العاده بود و آبی‌های لندن توانستند عنوان قهرمانی لیگ برتر را به دست آورند.
با این حال، فصل دوم برای کونته به اندازه سال نخست موفقیت‌آمیز نبود. چلسی قهرمان جام حذفی شد، اما رقابت‌های لیگ را در رتبه پنجم به پایان رساند و نتوانست سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب کند. همین مسئله به اخراج سرمربی ایتالیایی منجر شد و باشگاه بیش از ۲۰ میلیون پوند بابت غرامت به او پرداخت کرد.
کونته پس از یک سال دوری از مربیگری، در سال ۲۰۱۹ هدایت اینتر میلان را پذیرفت. در همین زمان، مائوریتزیو ساری به‌عنوان جانشین او روی نیمکت چلسی نشست.
4. گاس هیدینک؛ از تیم ملی هلند به چلسی (۲۰۱۵)
گاس هیدینک در فصل ۲۰۱۶-۲۰۱۵، پس از جدایی ژوزه مورینیو، برای دومین بار هدایت چلسی را بر عهده گرفت. این بار مأموریت او حضور به‌عنوان سرمربی موقت و مدیریت شرایط تیم تا پایان فصل بود.
نخستین تجربه هیدینک در چلسی به سال ۲۰۰۹ بازمی‌گشت؛ زمانی که هم‌زمان سرمربی تیم ملی روسیه نیز بود. بازگشت دوباره او به استمفوردبریج حدود شش ماه پس از پایان فعالیتش در تیم ملی هلند اتفاق افتاد.
چلسی با هدایت هیدینک موفق شد ۱۴ مسابقه متوالی لیگ برتر را بدون شکست پشت سر بگذارد و فصل را در جایگاه دهم جدول به پایان برساند. با این حال، او نتوانست موفقیت دوره نخست حضورش در جام حذفی را تکرار کند.
هیدینک پس از این تجربه دیگر به مربیگری در فوتبال باشگاهی بازنگشت. او در ادامه هدایت تیم زیر ۲۳ سال و تیم المپیک چین را بر عهده گرفت و در سال‌های پایانی فعالیت حرفهای خود نیز مدتی سرمربی تیم ملی کوراسائو بود.
5. کلودیو رانیری؛ از تیم ملی یونان به لسترسیتی (۲۰۱۵)
کلودیو رانیری در نوامبر ۲۰۱۴، پس از ثبت چهار مسابقه بدون حتی یک پیروزی، از هدایت تیم ملی یونان کنار گذاشته شد. چند ماه بعد و در تابستان ۲۰۱۵، لسترسیتی تصمیم گرفت این مربی ایتالیایی را به خدمت بگیرد؛ انتخابی که در آن زمان برای بسیاری از هواداران و کارشناسان غیرمنتظره بود.
در ابتدای کار، کمتر کسی تصور می‌کرد رانیری بتواند لسترسیتی را به قهرمانی لیگ برتر برساند. با این حال، اتفاقاتی که پس از شروع همکاری رقم خورد، یکی از شگفت‌انگیزترین داستان‌های تاریخ فوتبال انگلیس را شکل داد و تیمی که برای بقا در لیگ تلاش می‌کرد، به قهرمانی رسید.
6. دیک ادووکات؛ از تیم ملی صربستان به ساندرلند (۲۰۱۵)
دیک ادووکات یکی از مربیانی است که تجربه گسترده‌ای در فوتبال ملی دارد. او در طول دوران حرفهای خود هدایت تیم‌های ملی زنان و مردان هلند، امارات متحده عربی، کره جنوبی، بلژیک، روسیه، صربستان، عراق و کوراسائو را بر عهده داشته است.
با وجود این سابقه طولانی، تنها تجربه او در لیگ برتر انگلیس به حضور روی نیمکت ساندرلند محدود می‌شود. این باشگاه چهار ماه پس از پایان همکاری ادووکات با تیم ملی صربستان، او را به‌عنوان سرمربی انتخاب کرد. ادووکات در دوران حضورش در صربستان تنها چهار مسابقه هدایت این تیم را بر عهده داشت.
او پس از جانشینی گاس پویت، توانست ساندرلند را در لیگ برتر نگه دارد و در یکی از مهم‌ترین مسابقات فصل نیز نیوکاسل را در دربی شکست دهد. ادووکات ابتدا اعلام کرده بود که پس از پایان فصل بازنشسته خواهد شد، اما در نهایت برای یک سال دیگر در ساندرلند ماند. این همکاری به پایان قرارداد نرسید و او در ماه اکتبر از سمت خود استعفا داد.
7. لوئی فان‌خال؛ از تیم ملی هلند به منچستریونایتد (۲۰۱۴)
منچستریونایتد پیش از مطرح شدن نام پوچتینو نیز تجربه استخدام مربیانی را داشت که از تیم‌های ملی به فوتبال باشگاهی بازمی‌گشتند. پس از عملکرد ضعیف دیوید مویس، رایان گیگز در هفته‌های پایانی فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۳ به‌عنوان بازیکن-سرمربی موقت مسئولیت تیم را پذیرفت.
در ماه مه ۲۰۱۴، مدیران یونایتد اعلام کردند لوئی فان‌خال گزینه نهایی آن‌ها برای هدایت تیم است. این تصمیم اندکی پیش از آن اعلام شد که فان‌خال با تیم ملی هلند راهی مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی شود.
منچستریونایتد در نخستین فصل حضور این مربی هلندی رتبه چهارم لیگ برتر را کسب کرد و نسبت به فصل قبل یک پله بالاتر رفت. با این حال، شرایط در دومین فصل بهتر نشد و تیم به جایگاه پنجم سقوط کرد. حذف از مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا نیز یکی دیگر از اتفاقات منفی آن فصل بود.
فان‌خال در نهایت فصل را با قهرمانی در جام حذفی به پایان رساند، اما تنها دو روز پس از پیروزی در فینال از سمت خود برکنار شد. او در سال ۲۰۲۱ بار دیگر هدایت تیم ملی هلند را پذیرفت و تا پایان جام جهانی ۲۰۲۲ در این سمت باقی ماند.
8. لوئیس فیلیپه اسکولاری؛ از تیم ملی پرتغال به چلسی (۲۰۰۸)
چلسی پس از برکناری آورام گرانت، برای فصل ۲۰۰۹-۲۰۰۸ لوئیس فیلیپه اسکولاری را به‌عنوان سرمربی انتخاب کرد. گرانت نیز پیش از پیوستن به چلسی در سال ۲۰۰۷، سابقه فعالیت در تیم ملی اسرائیل را داشت.
اسکولاری از سال ۲۰۰۱ در فوتبال باشگاهی فعالیت نکرده بود. او ابتدا به مدت یک سال هدایت تیم ملی برزیل را بر عهده گرفت و با این تیم قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ شد. سپس برای پنج سال سرمربی پرتغال بود و پس از رساندن این تیم به مرحله یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۰۸، راهی چلسی شد.
با وجود انتظاراتی که از این مربی باتجربه وجود داشت، حضورش در لندن چندان طولانی نشد. اسکولاری در فوریه ۲۰۰۹ و در شرایطی که چلسی در رتبه چهارم جدول لیگ برتر قرار داشت، از کار برکنار شد. گاس هیدینک جای او را گرفت؛ مربی‌ای که در آن زمان همچنان هدایت تیم ملی روسیه را بر عهده داشت و به همین دلیل، نامش در این فهرست به‌عنوان یک مورد جداگانه محاسبه نشده است.
9. روی هاجسون؛ از تیم ملی فنلاند به فولام (۲۰۰۷)
پیش از آنکه روی هاجسون هدایت تیم ملی انگلیس را بر عهده بگیرد، نزدیک به دو سال سرمربی فنلاند بود. عملکرد او در این تیم باعث شد نامش در میان گزینه‌های احتمالی هدایت تیم ملی ایرلند شمالی قرار بگیرد؛ اتفاقی که هم‌زمان با انتقال لاوری سانچز به فولام در مه ۲۰۰۷ مطرح شد.
با این حال، هاجسون در ادامه همان سال به‌عنوان جانشین سانچز انتخاب شد و فعالیت خود را در فولام درست پیش از آغاز سال نو میلادی شروع کرد. مأموریت اصلی او نجات تیم از منطقه سقوط بود؛ هدفی که توانست به آن دست پیدا کند.
موفقیت‌های هاجسون در ادامه نیز ادامه یافت. او فولام را به رقابت‌های اروپایی رساند و این تیم در سال ۲۰۱۰ با عملکردی درخشان به فینال لیگ اروپا راه پیدا کرد و عنوان نایب‌قهرمانی را به دست آورد. همین دستاوردها توجه لیورپول را جلب کرد و هاجسون پس از آن راهی آنفیلد شد.
10. الکس مک‌لیش؛ از تیم ملی اسکاتلند به بیرمنگام سیتی (۲۰۰۷)
الکس مک‌لیش پیش از قبول مسئولیت هدایت تیم ملی اسکاتلند، دوران موفقی را در رنجرز پشت سر گذاشته و با این باشگاه هفت جام کسب کرده بود. او در ژانویه ۲۰۰۷ سرمربی اسکاتلند شد و در ۱۰ مسابقه، هفت پیروزی به دست آورد؛ با این وجود، نتوانست تیم را به رقابت‌های یورو ۲۰۰۸ برساند.
در نوامبر همان سال، بیرمنگام سیتی برای جذب مک‌لیش اقدام کرد و این مربی فرصت حضور در لیگ برتر را پذیرفت. اتحادیه فوتبال اسکاتلند با درخواست بیرمنگام برای مذاکره با سرمربی تیم ملی مخالفت کرد، اما مک‌لیش تصمیم گرفت استعفا دهد و راهی فوتبال باشگاهی شود.
بیرمنگام کارش را با پیروزی خارج از خانه مقابل تاتنهام آغاز کرد، اما در پایان فصل نتوانست جایگاه خود را در لیگ برتر حفظ کند و به دسته پایین‌تر سقوط کرد. مک‌لیش در تیم ماند و در نخستین فرصت، بار دیگر بیرمنگام را به سطح اول فوتبال انگلیس بازگرداند.
این تیم در فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ در نیمه بالایی جدول قرار گرفت و یک فصل بعد نیز قهرمانی جام اتحادیه را جشن گرفت؛ با این حال، بار دیگر به دسته پایین‌تر سقوط کرد. مک‌لیش پس از این اتفاق از سمت خود کناره‌گیری کرد و در تصمیمی جنجالی، هدایت استون ویلا، رقیب سنتی بیرمنگام، را پذیرفت.
