در اعماق آسمان، جایی که زمان با مقیاسی متفاوت میگذرد، ستارهای به نام LSPM J0207+3331 داستانی شگفتانگیز و در عین حال تلخ را رقم زده است. این کوتوله سفید، که حدود سه میلیارد سال پیش مرحله پایانی عمر خود را پشت سر گذاشت، اکنون در حال بلعیدن یکی از بازماندگان منظومهاش است؛ سیارهای که زمانی شاید در مدار آرامی به دور آن میچرخید.
این ستاره که پس از گذر از فاز غول سرخ، لایههای بیرونی خود را به فضا پرتاب کرده و به هستهای متراکم و خنثی تبدیل شده، حالا به صحنهای از ویرانی کیهانی بدل شده است. دادههای بهدستآمده از دو تلسکوپ قدرتمند، مگلان بید در شیلی و کک در هاوایی، نشان میدهند که یک سیاره کوچک در نزدیکی این کوتوله سفید، تحت تأثیر نیروهای کشندی شدید، متلاشی شده و عناصر سنگینی مانند آهن، نیکل، آلومینیوم و سیلیکون به سطح ستاره سقوط کردهاند.
نکته جالب و در عین حال عجیب این است که این رویداد نه در گذشتههای دور، بلکه بهتازگی رخ داده و شواهدی وجود دارد که نشان میدهد این فرآیند هنوز هم ادامه دارد. اطراف این ستاره، صفحهای از غبار و بقایای سیلیکاتی شکل گرفته که گواهی بر این ویرانی کیهانی است. دانشمندان امیدوارند با کمک تلسکوپ فضایی جیمز وب، بتوانند ترکیب دقیق این مواد را شناسایی کرده و سرنوشت نهایی این سیاره نابودشده را بهتر درک کنند.
اما پرسش بزرگتر هنوز بیپاسخ مانده: چرا این نابودی اکنون رخ داده؟ چرا سیارهای که میلیاردها سال در مدار خود باقی مانده بود، ناگهان به دام افتاد؟ یکی از فرضیههای مطرحشده این است که تعاملات گرانشی با سیارههای بزرگتر یا اجرام کوچکی که در مدارهای ناپایدار باقی مانده بودند، باعث بیثباتی مدار این سیاره شده و آن را به سمت ستاره کشاندهاند.
این کشف نهتنها یک پدیده نادر نجومی را به نمایش میگذارد، بلکه نگاه ما به آیندهی منظومههای سیارهای را نیز تغییر میدهد. اکنون میدانیم که مرگ یک ستاره، پایان همهچیز نیست؛ بلکه میتواند آغازگر فصل تازهای از دگرگونی و نابودی برای سیارات اطرافش باشد.
