طبق نوشته کتاب تاریخی مروجالذهب، مصعب بن زبیر، دو همسر مختار ثقفی به نامهای ام ثابت و عمره (دختر سمره بن جندب و دختر نعمان بن بشیر) را احضار میکند و از آنها میخواهد تا از مختار تبرّى بجویند. مصعب بن زبیر از آنها میپرسد که درباره مختار چه میگویید؟

ام ثابت یا همان ناریه همسر مختار میگوید: «درباره او چه میتوانم بگویم؟! هر چه شما میگویید من هم همان را میگویم.» ناریه (ام ثابت دختر سمره) ناگزیر از مختار بیزارى جست و گفت: «اگر با شمشیر از من کفر بخواهید، کافر میشوم.»
مصعب نیز در جواب به او میگوید: «برو تو آزادی.»
از چگونگی مرگ ناریه و محل دفن و قبر او هیچ اطلاعاتی در دسترس نیست.

اما عمره دختر نعمان بن بشیر میگوید:
این شهادتی است که روزی من شده، آیا آن را ترک کنم؟ نه، چنین نمیکنم. این مرگ است و سپس بهشت و ورود بر پیامبر و اهل بیت آن بزرگوار. بارالها، شاهد باش که من پیرو پیامبرت و فرزند دختر او و اهل بیت و شیعه اویم.
مصعب عمره را به زندان انداخت و به برادرش عبدالله نامه نوشت که این زن بر این باور است که مختار پیغمبر است. آن گاه او را بین کوفه و حیره گردن زدند. عمره بنت نعمان همسر دوم مختار است که در منابع تاریخی از ایشان به عنوان بانویی عفیف، زیبا، با ایمان، درستکار، ادیب و شاعر یاد شده است.

پدرش نعمان بن بشیر انصاری همان کسی بود که پیراهن عثمان را به شام برد و در جنگ صفین در کنار معاویه و بر علیه امام علی (ع) شمشیر زد و از جانب یزید والی شهر کوفه شد.
از جمله اثرگذاری مثبت عمره؛ زمانی بود که مسلم بن عقیل به عنوان سفیر امام حسین (ع) وارد کوفه شد و بعد از پیمان شکنی مردم کوفه به خانه مختار پناه برد. بنا به نقل کتب تاریخی یکی از دلایل عدم یورش والی کوفه و سپاهیانش به مسلم، حضور عمره در خانه مختار بود.
عمره بر خلاف اعتقادات پدرش، علوی و از مریدان امیرمومنان (ع) بود و بعد از حادثه عاشورا و در جریان قیام همسرش مختار، پیوسته پشتیبان و حامی او بود و همسرش را همراهی میکرد.

شهادت دلخراش او همگان را متاثر کرد. عمر بن ابی ربیعه قریش از شاعران بنام عرب در رثای شهادت مظلومانه این بانو شعری سرود و چنین نوشت:
از عجیبترین اتفاقاتی که سراغ دارم کشته شدن زنی آزاده و سپیدروی است. او را که خداوند رحمتش کند بیهیچ گناهی به قتل رساندند… جنگیدن با دشمن و کشته شدن بر ما و بر زنان و پاکدامن واجب شده، از چنین پدری، چنین دختری با ایمان به دنیا آمد تا نمایانده شود که «یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ…» خداوند از مرده، زنده را بیرون میآورد… سوره روم.











