در روزهای اخیر، ویدیویی از رقص ابوالفضل پورعرب در پشتصحنه فیلم «بهشت پنهان» که به دهه هفتاد بازمیگردد، با استقبال گستردهای در فضای مجازی روبهرو شده است. این ویدیو بهدلیل بازتاب بخشهایی از زیست اجتماعی حذفشده در سه یا چهار دهه گذشته، توجه بسیاری از کاربران شبکههای اجتماعی را به خود جلب کرده و به موضوعی برای تحلیلهای فرهنگی تبدیل شده است.
دهه هفتاد، دورهای بود که سینما و هنرمندان زیر نگاههای سختگیرانه قرار داشتند. در جامعهای که شادیهای روزمره مانند رقص، موسیقی و حتی نوع پوشش با محدودیتهای جدی مواجه بود، هنرمندان نهتنها در نقشهایشان بلکه در زندگی شخصی نیز ناگزیر به رعایت قواعد نانوشته بودند. در چنین فضایی، یک حرکت ساده مانند رقص میتوانست به جنجالی بزرگ تبدیل شود و مسیر حرفهای یک چهره را تحتتأثیر قرار دهد؛ همانطور که انتشار فیلمی از محمود شهریاری در مراسم خانوادگیاش، تبعات سنگینی برای او بههمراه داشت.
ویدیوی کوتاه رقص پورعرب، فراتر از یک لحظه پشتصحنه، بهمثابه سندی تاریخی از دورانی است که شادیهای خصوصی نیز نیازمند شجاعت بودند؛ شجاعتی همسنگ حضور مقابل دوربین.
