پس از اکران فیلم سینمایی «پیرپسر» و انتشار غیرقانونی نسخه دیجیتال آن در فضای مجازی، حسین لامعی، منتقد سینما، دیدگاه خود را درباره این اثر و وضعیت سانسور در سینمای ایران منتشر کرد.
فیلم «پیرپسر» به شکل کامل و بدون هیچگونه سانسور اکران شد، اما دلیل این آزادی عجیب، نه کیفیت هنری یا پیام مثبت آن، بلکه محتوا و رویکرد زنستیزانهاش بود. فیلم عملاً تصویری تحقیرآمیز از زنان ارائه میدهد و زنانی با شخصیت مستقل و مدرن را به شکلهایی منفی و نادرست به نمایش میگذارد. این اثر با نمایش زنان به عنوان موجوداتی آسیبپذیر، تلکهگیر و بیمار، توجه تماشاگران و منتقدان را جلب کرده و همین موضوع باعث طولانی شدن دوره اکرانش شده است. لامعی در نقد خود تاکید میکند که با سانسور مخالف است، اما ضروری است که علت محبوبیت و اکران بدون محدودیت «پیرپسر» درک شود؛ این فیلم صرفاً از منظر اجتماعی و اخلاقی مشکلساز است و پیامهایی واپسگرا درباره جنسیت منتقل میکند.
در مقابل، فیلم «قاتل و وحشی» هنوز پس از پنج سال توقیف است، و علت آن برعکس است. این اثر تلاش دارد زنان را قوی، مستقل و مقاوم نشان دهد؛ زنانی که در برابر فشار، تحقیر، زور و محدودیتها مقاومت میکنند و حتی در شرایط سخت و اسارت نیز کرامت و اراده خود را حفظ میکنند. فیلم روایتگر زنانی است که با ایستادگی و مبارزه برای حقوق خود، اسارت و سلطه را میشکنند و حتی در تاریکترین لحظات نیز از اصول انسانی و آزادی خود کوتاه نمیآیند. همین پیام ستایش از زنان مدرن و قدرتمند باعث شده است که «قاتل و وحشی» تا کنون امکان اکران پیدا نکند و همچنان ممنوعیت رسمی داشته باشد.
به این ترتیب، تفاوت میان این دو فیلم روشن میشود: یکی با نشان دادن ضعف و تحقیر زنان بدون محدودیت اکران میشود و دیگری به دلیل تمجید از شجاعت و استقلال زنان همچنان ممنوع است. این مسئله بازتابی از نحوه برخورد سیستم سانسور با محتوای زنانه و جنسیتی در سینمای ایران است و نشان میدهد معیارهای ممیزی گاهی بیشتر ایدئولوژیک و غیرهنری هستند تا بر اساس ارزشهای فرهنگی یا اجتماعی.
