نکات کلیدی
- چین تقریباً نیمی از ذخایر شناختهشده عناصر نادر خاکی جهان را در اختیار دارد (۴۴ میلیون تن از مجموع ۹۲ میلیون تن).
- برزیل با ۲۱ میلیون تن در رتبه دوم قرار دارد.
- ایالات متحده تنها ۱.۹ میلیون تن (حدود ۲ درصد کل جهان) ذخیره دارد.
- عناصر نادر خاکی (REEs) برای فناوریهای مدرن حیاتیاند؛ از موتور خودروهای برقی و توربینهای بادی گرفته تا تلفنهای هوشمند و سامانههای هدایت دقیق.
توزیع جهانی ذخایر در سال ۲۰۲۵
بر اساس دادههای سازمان زمینشناسی آمریکا (USGS)، ذخایر عناصر نادر خاکی بهشدت در چند کشور محدود متمرکز شدهاند:
| رتبه | کشور | ذخایر (تن متریک) | سهم جهانی |
|---|---|---|---|
| ۱ | چین 🇨🇳 | ۴۴,۰۰۰,۰۰۰ | ~۴۸٪ |
| ۲ | برزیل 🇧🇷 | ۲۱,۰۰۰,۰۰۰ | ~۲۳٪ |
| ۳ | هند 🇮🇳 | ۶,۹۰۰,۰۰۰ | ~۷.۵٪ |
| ۴ | استرالیا 🇦🇺 | ۵,۷۰۰,۰۰۰ | ~۶٪ |
| ۵ | روسیه 🇷🇺 | ۳,۸۰۰,۰۰۰ | ~۴٪ |
| ۶ | ویتنام 🇻🇳 | ۳,۵۰۰,۰۰۰ | ~۳.۸٪ |
| ۷ | ایالات متحده 🇺🇸 | ۱,۹۰۰,۰۰۰ | ~۲٪ |
| ۸ | گرینلند 🇬🇱 | ۱,۵۰۰,۰۰۰ | ~۱.۶٪ |
| ۹ | تانزانیا 🇹🇿 | ۸۹۰,۰۰۰ | ~۱٪ |
| ۱۰ | آفریقای جنوبی 🇿🇦 | ۸۶۰,۰۰۰ | ~۰.۹٪ |
| ۱۱ | کانادا 🇨🇦 | ۸۳۰,۰۰۰ | ~۰.۹٪ |
| ۱۲ | تایلند 🇹🇭 | ۴,۵۰۰ | — |
| — | سایر نقاط جهان 🌍 | ۱,۰۱۵,۵۰۰ | ~۱٪ |
| — | مجموع جهانی 🌐 | ۹۱,۹۰۰,۰۰۰ | ۱۰۰٪ |
شش کشور نخست (چین، برزیل، هند، استرالیا، روسیه و ویتنام) حدود ۸۰ درصد کل ذخایر جهان را در اختیار دارند.
اقتصادهای پیشرفته؛ نیاز بالا، ذخایر محدود
ایالات متحده با تنها ۲ درصد ذخایر جهانی، وابستگی شدیدی به واردات و فرآوری خارجی دارد. همین موضوع باعث شده دولت آمریکا در سالهای اخیر به دنبال کاهش وابستگی به چین باشد؛ از جمله با سرمایهگذاری در پروژههای داخلی، تسهیل مجوزها و همکاری با متحدان برای تنوعبخشی زنجیره تأمین.
در اکتبر ۲۰۲۵، توافقی میان دونالد ترامپ و شی جینپینگ صورت گرفت که بر اساس آن چین جریان صادرات عناصر نادر خاکی را حفظ کند و در مقابل، آمریکا بخشی از تعرفهها را کاهش دهد.
بازیگران نوظهور
- گرینلند (۱.۵ میلیون تن) و کانادا (۰.۸۳ میلیون تن) ذخایر قابلتوجهی دارند، هرچند کوچکتر از غولهای اصلی.
- آفریقا نیز بهعنوان منطقهای نوظهور مطرح است؛ تانزانیا و آفریقای جنوبی با ذخایر نزدیک به یک میلیون تن میتوانند در آینده نقش مهمی ایفا کنند، مشروط بر توسعه زیرساختهای استخراج و فرآوری.
جمعبندی
تمرکز شدید ذخایر عناصر نادر خاکی در چند کشور، بهویژه چین و برزیل، نشان میدهد که این منابع استراتژیک میتوانند به ابزار فشار سیاسی و اقتصادی بدل شوند. در مقابل، کشورهایی با ذخایر محدود اما نیاز بالا، مانند ایالات متحده و اروپا، ناگزیرند برای تأمین پایدار این مواد حیاتی به همکاریهای بینالمللی و سرمایهگذاری در منابع نوظهور تکیه کنند.












