در فضایی که عدم قطعیت و بازاندیشی در مورد برنامههای نظامی آینده ناوگان هواپیمایی آمریکا حاکم است، شکافی شکل گرفته که زمینه را برای ظهور طرحهای غیرمتعارف و راهحلهای فراسوی چارچوبهای سنتی فراهم کرده است.
بر اساس گزارشهای موجود، تردیدها در خصوص سرنوشت جنگندههای مبتنی بر ناوهای هواپیمابر و کاهش سطح اولویت پروژه F/A-XX از سوی پنتاگون، عرصه را برای ورود و نقشآفرینی کنشگران تازهنفس و ایدههای بدیع گشوده است.
در همین خلأ، شرکت Stavatti Aerospace با معرفی جنگنده SM-۳۹ Razor تلاش کرده تا نگاهها را به مسیری کاملاً متفاوت جلب کند. SM-۳۹ Razor یکی از جاهطلبانهترین پیشنهادهای مستقل سالهای اخیر است. Stavatti ادعا میکند که این جنگنده میتواند با قیمت حدود ۸۵ میلیون دلار برای هر فروند تولید شود؛ رقمی که حتی از F-۳۵C هم پایینتر است. این در حالی است که هزینه تخمینی F/A-XX به بیش از ۴۰۰ میلیون دلار میرسد؛ عددی که آن را در سطح جنگنده نسل ششم نیروی هوایی آمریکا قرار میدهد. اگر وعدهها عملی شوند، تحویل SM-۳۹ میتواند بین سالهای ۲۰۳۱ تا ۲۰۳۷ آغاز گردد.
سرعتی فراتر از مرزهای متعارف
نقطه تمایز اصلی SM-۳۹، طراحی سهبدنه پنهانکار آن است؛ طرحی که برای کاهش پسا در سرعتهای بسیار بالا توسعه یافته و امکان پرواز پایدار با سرعتی فراتر از ۴ ماخ (حدود ۴٬۲۵۰ کیلومتر بر ساعت) را فراهم میکند. برای درک بهتر این عدد، کافی است بدانیم میگ-۲۵، سریعترین جنگنده عملیاتی تاریخ در بهترین حالت به ۳٫۲ ماخ (حدود ۳٬۴۰۰ کیلومتر بر ساعت) میرسید. همان هواپیما دههها به دلیل سرعت و ارتفاع پروازش، عملا از دسترس بسیاری از سامانههای رهگیری در امان بود.
SM-۳۹ قرار است به موتور توربوفن پسسوز با چرخه تطبیقی مجهز شود؛ موتوری که میتواند بسته به شرایط، میان مصرف سوخت بهینه و رانش حداکثری جابهجا شود. این فناوری نه تنها برد پروازی را افزایش میدهد، بلکه در نبردهای هوایی نیز برتری تاکتیکی ایجاد میکند. چنین موتوری پیشتر برای ارتقای F-۳۵ در نظر گرفته شده بود، اما به دلیل هزینههای بالا کنار گذاشته شد.
برد بیشتر، ظرفیت مهمات بالاتر و بقایپذیری افزایشیافته، از جمله ویژگیهایی هستند که SM-۳۹ را به گزینهای جذاب برای نبرد در اقیانوس آرام تبدیل میکنند؛ جایی که فاصلههای طولانی و کمبود پایگاههای نزدیک، اهمیت برد و مداومت پروازی را دوچندان میکند.
