ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا را میتوان به شهرهای بزرگی تشبیه کرد که بر روی آب شناور هستند و برای نمایش و اعمال قدرت نظامی در هر نقطهای از جهان طراحی شدهاند. این ناوها به دلیل اینکه بخشی از قلمرو حاکمیتی آمریکا محسوب میشوند، آزادی عمل بیشتری در ناوبری نسبت به سایر کشتیها دارند.
**نسل جدید و نسل قدیم:**
- ناوهای Gerald R. Ford: جدیدترین نسل این ناوها، با حدود ۴٬۶۶۰ نفر خدمه شامل ملوانان، افسران، نیروهای پشتیبانی و خلبانان. خدمه به دو بخش اصلی تقسیم میشوند: هدایت و نگهداری ناو، و یگان هوایی برای اجرای عملیات.
- ناوهای Nimitz: نسل قدیمیتر، با حدود ۳٬۲۰۰ ملوان و افسر، به علاوه ۲٬۴۸۰ نفر خدمه در یگان هوایی.
هر دو کلاس حدود ۳۳۳ متر طول دارند و با پیشرانه هستهای، میتوانند تقریباً بدون محدودیت زمانی در دریا بمانند.
با وجود تعداد بالای خدمه در ناوهای هواپیمابر، حضور تفنگداران دریایی در آنها بسیار محدود است و معمولاً دیده نمیشود. در گذشته، استقرار مارینز در ناوهای نیروی دریایی رایج بود، اما این رویه در سال ۱۹۹۸ متوقف شد.
نیروی دریایی همچنان مسئول جابهجایی نیروهای مارین است، اما این وظیفه بیشتر بر عهده ناوهای دیگری مانند **ناوهای تهاجمی آبی-خاکی کلاس Wasp** است. این ناوها شباهت ظاهری زیادی به ناوهای هواپیمابر دارند و قادر به حمل هلیکوپتر و جنگندههای عمودپرواز (مانند F-35B) هستند، اما در ابعاد کوچکتر (حدود ۲۵۷ متر طول).
یک ناو کلاس Wasp میتواند حدود ۱٬۶۸۷ نفر نیرو، عمدتاً از تفنگداران دریایی (به عنوان بخشی از “یگان اعزامی تفنگداران دریایی” که مجموعاً حدود ۲٬۲۰۰ نفر نیرو دارند و بین چند شناور توزیع میشوند) را حمل کند.
ناوهای هواپیمابر آمریکا بسیار بزرگ، قدرتمند و تأثیرگذار هستند. با این حال، تقریباً تمام افراد حاضر در آنها وظایف مشخصی در رابطه با اداره ناو یا پشتیبانی از عملیات هوایی دارند و این ناوها برای استقرار گسترده نیروهای مارین طراحی نشدهاند.
