باقر ساروخانی در گفتوگو با روزنامه اعتماد از ملاقات ۵ ساعته خود با غلامرضا خوشرو کوران کردی در زندان اوین میگوید؛ قاتلی که با چاقوهای شکسته و آتش زدن اجساد، وحشتی بیسابقه را در تهران دهه ۷۰ ایجاد کرد.
بیستونهمین سالگرد اعدام غلامرضا خوشرو کوران کردی، معروف به «خفاش شب»، فرصتی شد تا روزنامه اعتماد گفتوگویی با باقر ساروخانی، استاد برجسته جامعهشناسی، منتشر کند. ساروخانی که دو روز پیش از اجرای حکم اعدام، نزدیک به پنج ساعت در زندان اوین با این قاتل سریالی گفتوگو کرده بود، از جنایتهای هولناک، کودکی محروم و مسیری که یک نوجوان روستایی را به مخوفترین قاتل تاریخ ایران تبدیل کرد، پرده برداشت.
غلامرضا خوشرو کوران کردی، ۲۲ مرداد ۱۳۷۶ در ورزشگاه آزادی اعدام شد. او متهم به قتل ۹ زن و دختر بود که به عنوان مسافر سوار خودرو میشدند و سپس هدف سرقت، تجاوز و قتل قرار میگرفتند. شدت خشونت او به حدی بود که در برخی موارد چاقوها در بدن قربانیان میشکست و برخی اجساد را آتش میزد. ساروخانی در این مصاحبه روایت میکند که چگونه خوشرو که ابتدا منکر قتلها بود، در جلسه خصوصی به اعمال خود اعتراف کرد و حتی گفت: «اگر شما را دیده بودم این کارها را نمیکردم.»
ساروخانی با اشاره به کودکی خوشرو در روستایی نزدیک مشهد و سپردن او به زنی در تهران، محرومیتهای عاطفی و اقتصادی را سرآغاز انحراف او میداند. او تأکید میکند که زندان برای خوشرو «آموزشگاه جنایی» شد و پس از فرار از حکم اعدام، با تجربههای جدید به مسیر قتلهای زنجیرهای وارد شد. به گفته ساروخانی، خوشرو با چهرهای آرام و لبخند بر لب، از جنایتهای خود مانند تعریف خاطره صحبت میکرد و حتی پیش از اعدام با اشتهای کامل غذا خورد و گفت: «دوست دارم با شکم سیر اعدام شوم.»
این جامعهشناس با رد نظریههای روانشناختی و ژنتیک، عوامل جامعهشناختی مانند بیکاری، محرومیت، نبود نظارت خانواده و تأثیر منفی زندان را در شکلگیری چنین موجوداتی مؤثر دانست و بر لزوم بازسازی مجرمان به جای نابودی آنها تأکید کرد.