سریال جنایی «اعتراف میکنم» که هر دوشنبه ساعت ۲۰ پخش میشود، با روایت پروندههای قتل، بازجوییهای نفسگیر و فضای معمایی، تاکنون با استقبال مخاطبان مواجه شده و نقدهای مثبتی درباره کیفیت فنی و بازیگری دریافت کرده است.
سریال «اعتراف میکنم» که از ۱۲ مرداد در شبکه نمایش خانگی و پلتفرم فیلمنت آغاز به کار کرده، هر دوشنبه ساعت ۲۰ با روایت یک پرونده جنایی جدید، مخاطبان را به دنیای قتل، بازجویی و رازهای پنهان میبرد. این مجموعه با ساختار اپیزودیک و تکیه بر جزئیات میزانسن، ریتم، سکوت و بازیگری، تلاش دارد فضایی متفاوت از آثار مرسوم ژانر جنایی خلق کند. اگرچه نام این سریال ممکن است یادآور فیلم ساخته آلفرد هیچکاک در سال ۱۹۵۳ باشد، اما تاکنون ارتباطی میان این دو اثر تأیید نشده و شباهت ظاهراً فقط به عنوان محدود میشود.
داستان و ساختار
داستان هر قسمت از «اعتراف میکنم» حول یک پرونده جنایی شکل میگیرد و مأموران تحقیق با بررسی سرنخها و بازجویی از مظنونان، قدمبهقدم به حقیقت نزدیک میشوند. نکته جالب این است که نام کارگردان در برخی پوسترها و تبلیغات مشخص نیست و احتمال میرود هر قسمت توسط کارگردان متفاوتی ساخته شده باشد. این مجموعه با تکیه بر روایت مینیمال و حذف زوائد، بهجای هیجانهای زودگذر، روی عمق داستان و شخصیتپردازی تمرکز دارد.
بازیگران و عوامل
از جمله نقاط قوت این سریال، حضور بازیگران شناختهشدهای مانند مهدی هاشمی، حامد بهداد، بابک حمیدیان، علی مصفا، ستاره پسیانی، پوریا پورسرخ، بهار کاتوزی، آزاده صمدی و لیلا زارع است. بهویژه بازی حامد بهداد در قسمت چهارم با تسلط بر بدن، لحن و تغییرات ظریف چهره، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است.
کارگردانی این مجموعه توسط اسما ابراهیمزادگان، بهداد امینی، عماد خدابخش، امیررضا رشتی، نفیسه زارع و پویا سعیدی انجام شده و نویسندگی آن بر عهده علی امیرریاحی، امیررضا رشتی، نفیسه زارع، پویا سعیدی، عاطفه صالحی، رضا فخاری و مینا نظری است. پویا سعیدی نیز طراحی و سرپرستی نویسندگان را بر عهده دارد. رضا فتحاللهیپور و نیما حسنینسب تهیهکنندگان این مجموعه هستند.
نقد و بررسی
محمود گبرلو، منتقد سینما، در یادداشتی درباره این سریال نوشته است که «اعتراف میکنم» از همان مواجهه نخست، تکلیف خود را با مخاطب روشن میکند و نشان میدهد که بر کیفیت حضور بازیگران، جزئیات بصری و ریتم حسابشده سرمایهگذاری کرده است. به گفته او، دکوپاژها بر اساس نیاز درام چیده شدهاند و دوربین برای خودنمایی حرکت نمیکند. قابها کارکرد دارند؛ گاهی فاصله شخصیتها را برجسته میکنند، گاهی تنهایی و استیصال آنان را و گاهی با محدود کردن فضا، حس فشار و اضطراب را به تماشاگر منتقل میسازند.
گبرلو همچنین اشاره کرده که این سریال از نمونهای خارجی الهام گرفته، اما تلاش کرده نسخهای بومی و اجرایی از آن ارائه دهد و در بخشهای فنی و بازیگری، این تلاش قابلدفاع و قابلتوجه بوده است. او در پایان نوشته: «اعتراف میکنم» سریالی کمادعاست که در روزگاری که بسیاری از آثار برای دیدهشدن فریاد میزنند، آرامش مسلط و حسابشده آن، خود یک امتیاز محسوب میشود.
با توجه به بازخوردهای اولیه، به نظر میرسد این مجموعه توانسته با تکیه بر کیفیت فنی و بازیگری، جایگاه خود را میان آثار شاخص شبکه نمایش خانگی پیدا کند. آیا شما «اعتراف میکنم» را تماشا کردهاید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.
