کیم جونگ اون بیش از یک دهه است که رهبری کره شمالی را بر عهده دارد و همچنان یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز و رازآلود سیاست جهان به شمار می‌رود. او پس از درگذشت پدرش، کیم جونگ ایل، در دسامبر ۲۰۱۱ و درحالی‌که هنوز ۳۰ ساله نشده بود، به قدرت رسید. در آن زمان بسیاری از ناظران درباره توانایی او برای اداره ساختار پیچیده سیاسی و نظامی کشور تردید داشتند؛ اما کیم به‌تدریج نفوذ خود را گسترش داد، رقبای قدرتمند را کنار زد و کنترل بیشتری بر حکومت به دست گرفت. در دوران رهبری او، برنامه هسته‌ای و موشکی کره شمالی نیز توسعه یافت و روابط این کشور با آمریکا، کره جنوبی، چین و روسیه وارد مرحله تازه‌ای شد.
قدرت سیاسی در کره شمالی طی سال‌های اخیر بیش از گذشته در اختیار کیم جونگ اون متمرکز شده است. در نهمین کنگره حزب کارگران در فوریه ۲۰۲۶ و نشست مجلس عالی خلق در مارس همان سال، موقعیت او بار دیگر تقویت شد. کیم در مقام رئیس کمیسیون امور دولتی، بالاترین جایگاه حکومتی کشور، ابقا شد و اصلاحات قانون اساسی نیز اختیارات این نهاد و شخص او را افزایش داد.
در همین حال، حضور فزاینده کیم جو آئه، دختر نوجوان رهبر کره شمالی، در برنامه‌های نظامی و سیاسی توجه بسیاری را به موضوع جانشینی جلب کرده است. سرویس اطلاعاتی کره جنوبی در سال ۲۰۲۶ اعلام کرد شواهد معتبری دارد که از آماده شدن او برای جانشینی پدرش حکایت می‌کنند. با این وجود، حکومت کره شمالی تاکنون به‌طور رسمی چنین موضوعی را اعلام نکرده است.
کیم جونگ اون سومین رهبر از خاندان کیم است که از زمان تأسیس کره شمالی در سال ۱۹۴۸ زمام امور این کشور را در دست گرفته است. پدربزرگ او، کیم ایل سونگ، بنیان‌گذار کره شمالی بود و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴ حکومت کرد. پس از او، پسرش کیم جونگ ایل به رهبری رسید و با درگذشت او در سال ۲۰۱۱، قدرت به نسل سوم این خاندان منتقل شد.
تاریخ تولد دقیق کیم جونگ اون همچنان به‌طور شفاف از سوی حکومت کره شمالی اعلام نشده است. با این حال، تاریخ ۸ ژانویه ۱۹۸۴ در بسیاری از منابع به‌عنوان روز تولد او پذیرفته می‌شود. در برخی گزارش‌های قدیمی‌تر، سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ نیز ذکر شده‌اند. هشتم ژانویه هر سال در کره شمالی به مناسبت تولد رهبر این کشور تعطیل رسمی محسوب می‌شود.
پدر او، کیم جونگ ایل، دومین رهبر کره شمالی بود و مادرش کو یونگ هی نام داشت. کو یونگ هی پیش از ورود به خانواده حاکم در یک گروه هنری فعالیت می‌کرد و در سال ۲۰۰۴ درگذشت.
کیم جونگ اون یک برادر بزرگ‌تر به نام کیم جونگ چول و خواهری کوچک‌تر به نام کیم یو جونگ دارد. خواهر او در سال‌های اخیر به یکی از چهره‌های مطرح حکومت تبدیل شده و بارها مواضع رسمی و تهدیدهای سیاسی پیونگ‌یانگ علیه کره جنوبی، آمریکا و کشورهای دیگر را اعلام کرده است. به همین دلیل، نام کیم یو جونگ نیز در بحث‌های مربوط به جانشینی احتمالی رهبر کره شمالی مطرح می‌شود.
کیم جونگ نام، برادر ناتنی بزرگ‌تر کیم جونگ اون، در سال ۲۰۱۷ در مالزی به قتل رسید. این حادثه به یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های مرتبط با خاندان حاکم کره شمالی تبدیل شد.
بخشی از دوران کودکی و نوجوانی کیم جونگ اون در خارج از کره شمالی گذشت. طبق گزارش‌های منتشرشده، او در دهه ۱۹۹۰ با هویتی متفاوت به مدرسه‌ای در نزدیکی شهر برن سوئیس رفت. در اسناد یکی از مدارس، نام او به‌عنوان فرزند یکی از کارکنان سفارت کره شمالی ثبت شده بود. هم‌کلاسی‌های سابقش بعدها گفتند در آن زمان نمی‌دانستند که هم‌مدرسه‌ای آن‌ها به خاندان رهبر کره شمالی تعلق دارد. در برخی روایت‌ها، نام مستعار «پاک اون» نیز برای او ذکر شده است.
خبرگزاری رویترز گزارش داده است دانش‌آموزی کره‌ای که دوستان قدیمی‌اش او را کیم جونگ اون می‌دانند، بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در مدرسه اشتاینهولتسلی شهر برن تحصیل کرده است.
افرادی که در آن دوران با کیم هم‌کلاس بودند، او را پسری آرام توصیف کرده‌اند که بیشتر اوقاتش را در خانه می‌گذراند. یکی از هم‌مدرسه‌ای‌های سابقش گفته بود کیم حس شوخ‌طبعی جالبی داشت و حتی با دانش‌آموزانی که از کشورهای دشمن کره شمالی آمده بودند، رابطه خوبی برقرار می‌کرد. از آنجا که بحث سیاسی در مدرسه ممنوع بود، گفت‌وگوهای آن‌ها بیشتر درباره فوتبال شکل می‌گرفت.
بسکتبال یکی از معدود علاقه‌های شخصی کیم جونگ اون است که از دوران نوجوانی‌اش در سوئیس شناخته شده بود. گزارش‌ها حاکی از آن است که دیوارهای اتاق او در آن دوران با عکس‌های مایکل جردن، ستاره مشهور بسکتبال آمریکا، پوشیده شده بود.
ژوائو میکائلو، یکی از هم‌کلاسی‌های سابق کیم، در گفت‌وگو با رویترز گفته بود او طرفدار جدی تیم شیکاگو بولز بود و بخش زیادی از اوقات مشترکشان به بسکتبال می‌گذشت. به گفته میکائلو، حدود ۸۰ درصد وقت آن‌ها صرف این ورزش می‌شد.
بر اساس برخی روایت‌ها، کیم حتی در پنج یا شش سالگی نیز با وجود جثه نسبتاً چاق، مهارت قابل‌توجهی در بسکتبال داشت. نیکولا کوواچویچ، یکی دیگر از هم‌کلاسی‌های سابقش، او را بازیکنی بسیار رقابتی و بازی‌ساز توصیف کرده بود که حرکات چشمگیری انجام می‌داد. یکی دیگر از دوستان دوران مدرسه‌اش نیز گفته بود کیم از شکست متنفر بود و پیروزی برایش اهمیت زیادی داشت.
علاقه او به بسکتبال در سال‌های بعد هم ادامه یافت. گفته می‌شود دنیس رودمن، ستاره سابق شیکاگو بولز، از دوستان کیم جونگ اون به شمار می‌رود. رودمن در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ برای دیدار با رهبر کره شمالی به پیونگ‌یانگ سفر کرد. هدایای لوکس و گران‌قیمتی که برای او برده بود نیز باعث شد اداره خزانه‌داری ایالات متحده از این ستاره سابق بسکتبال بازجویی کند.
پس از پایان تحصیل در سوئیس، کیم جونگ اون به کره شمالی بازگشت. گزارش‌ها نشان می‌دهند که او در ادامه در دانشگاه نظامی کیم ایل سونگ درس خواند و آموزش‌های مرتبط با علوم نظامی و فرماندهی را پشت سر گذاشت. با وجود این، تا سال‌های پایانی عمر پدرش، حضور عمومی او بسیار محدود بود.
شرایط در سال ۲۰۰۸ تغییر کرد؛ زمانی که کیم جونگ ایل با مشکلات جسمانی جدی روبه‌رو شد و روند آماده‌سازی جانشینش سرعت گرفت. در سال ۲۰۱۰، کیم جونگ اون به درجه ژنرال چهارستاره ارتش رسید و مسئولیت‌های مهمی در حزب کارگران و کمیسیون مرکزی نظامی به او واگذار شد. از همان زمان، معرفی او به‌عنوان رهبر آینده در ساختار سیاسی و نظامی کشور آغاز شد.
با این حال، کیم جونگ اون از ابتدا تنها گزینه جانشینی پدرش نبود. کیم جونگ ایل پسران دیگری نیز داشت و در مقاطعی احتمال رسیدن آن‌ها به قدرت مطرح شده بود.
کیم جونگ نام، برادر ناتنی بزرگ‌تر او، زمانی یکی از گزینه‌های احتمالی جانشینی محسوب می‌شد. اما در سال ۲۰۰۱، هنگامی که با گذرنامه جعلی قصد ورود به ژاپن را داشت و گفته می‌شد می‌خواست از دیزنی‌لند توکیو بازدید کند، موقعیتش در خاندان حاکم تضعیف شد.
کیم جونگ چول، برادر دیگر او، نیز هیچ‌گاه به‌عنوان جانشین جدی مطرح نشد. در روایت‌هایی که به کنجی فوجیموتو، آشپز سابق خانواده کیم، نسبت داده شده است، آمده بود که کیم جونگ ایل برادر بزرگ‌تر کیم جونگ اون را برای رهبری کشور مناسب نمی‌دانست. در نهایت، انتخاب پدر به نفع کیم جونگ اون تمام شد و از سال ۲۰۱۰ روند معرفی او به حزب، ارتش و مردم سرعت گرفت.
کیم جونگ ایل در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ درگذشت و رسانه‌های رسمی کره شمالی بلافاصله پسرش را «جانشین بزرگ» معرفی کردند. کیم جونگ اون در آن زمان حدود ۲۷ یا ۲۸ سال داشت و در شمار جوان‌ترین رهبران سیاسی جهان قرار می‌گرفت.
بسیاری از تحلیلگران تصور می‌کردند که سن پایین و تجربه محدود او باعث می‌شود برای مدتی تحت نفوذ ژنرال‌های ارشد و اعضای مسن‌تر خاندان کیم باقی بماند. اما تحولات سال‌های بعد خلاف این پیش‌بینی را نشان داد. کیم به‌تدریج مقام‌های بانفوذ حکومت و ارتش را کنار گذاشت و کنترل مستقیم‌تری بر ساختار سیاسی کشور پیدا کرد.
یکی از مهم‌ترین رویدادهای سال‌های ابتدایی حکومت او، برکناری و اعدام جانگ سونگ تائک، شوهر عمه‌اش، بود. جانگ از سیاستمداران بسیار قدرتمند کره شمالی به شمار می‌رفت و در ابتدای رهبری کیم، بسیاری تصور می‌کردند نقش مهمی در اداره کشور و حمایت از رهبر جوان خواهد داشت.
با این حال، جانگ در دسامبر ۲۰۱۳ بازداشت، محاکمه و اعدام شد. رسانه‌های دولتی کره شمالی او را به مجموعه‌ای از جرایم سیاسی، از جمله تلاش برای سرنگونی حکومت، متهم کردند. حذف تصاویر او از نشست‌های رسمی و سپس انتشار خبر اعدامش نشان داد که کیم جونگ اون قصد ندارد قدرت را با چهره‌های بانفوذ نسل قبل تقسیم کند.
شباهت ظاهری کیم جونگ اون به پدربزرگش، کیم ایل سونگ، نیز از همان زمان مطرح شدن او به‌عنوان جانشین مورد توجه قرار گرفت. مدل مو، پوشش، فرم چهره و شیوه حضور او در برخی مراسم عمومی یادآور تصاویر بنیان‌گذار کره شمالی است. برخی تحلیلگران معتقدند این شباهت‌ها در راستای تلاش حکومت برای پیوند دادن رهبر جوان با میراث تاریخی و مشروعیت سیاسی پدربزرگش قرار دارد.
در سال‌های نخست رهبری کیم، شایعاتی نیز درباره انجام جراحی پلاستیک با هدف افزایش شباهت او به کیم ایل سونگ مطرح شد. حکومت کره شمالی این گزارش‌ها را به‌شدت رد کرد و رسانه رسمی کشور آن‌ها را «چرندیاتی سخیف و کثیف» خواند.
همسر کیم جونگ اون، ری سول جو نام دارد. با اینکه او در مقایسه با همسران رهبران پیشین کره شمالی بیشتر در انظار عمومی ظاهر شده، اطلاعات زیادی درباره زندگی شخصی‌اش منتشر نشده است.
رسانه‌های رسمی کره شمالی در ژوئیه ۲۰۱۲ برای نخستین بار ری سول جو را به‌طور رسمی همسر رهبر کشور معرفی کردند. تاریخ تولد و زمان دقیق ازدواج آن‌ها اعلام نشده است؛ با این حال، منابع کره جنوبی احتمال می‌دهند این ازدواج در حدود سال ۲۰۰۹ انجام شده باشد.
برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که ری سول جو پیش از ازدواج در فعالیت‌های هنری حضور داشته و احتمالاً خواننده یا عضو یک گروه هنری بوده است. با این حال، جزئیات این بخش از زندگی او به‌طور رسمی تأیید نشده‌اند.
ری سول جو بارها در مراسم حکومتی و دیدارهای دیپلماتیک در کنار همسرش حضور یافته است. او در سال ۲۰۲۶ نیز در چند رویداد مهم، از جمله مراسم سال نو در کاخ کومسوسان، برنامه‌های روز جهانی زن و استقبال رسمی از شی جین‌پینگ و همسرش در پیونگ‌یانگ شرکت کرد.
اطلاعات رسمی و قطعی درباره تعداد فرزندان کیم جونگ اون در دسترس نیست. منابع اطلاعاتی کره جنوبی طی سال‌های گذشته احتمال داده‌اند که او سه فرزند داشته باشد، اما تنها یکی از آن‌ها، کیم جو آئه، تاکنون به‌طور علنی در کنار پدرش ظاهر شده است.
نام جو آئه پیش‌تر از سوی دنیس رودمن مطرح شده بود، اما نخستین تصاویر رسمی او در کنار پدرش در نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. این تصاویر هنگام حضور آن‌ها در یک رویداد مرتبط با آزمایش موشکی ثبت شده بود.
پس از آن، کیم جو آئه بارها در رژه‌های نظامی، مراسم مربوط به تسلیحات هسته‌ای، بازدیدهای نظامی و برنامه‌های سیاسی همراه پدرش دیده شد. رسانه‌های دولتی نیز در اشاره به او از تعابیر احترام‌آمیز استفاده کردند.
اهمیت حضور عمومی جو آئه در سال ۲۰۲۵ افزایش یافت؛ زمانی که همراه پدرش به چین سفر کرد و نخستین حضور بین‌المللی خود را تجربه کرد. در ابتدای سال ۲۰۲۶ نیز برای نخستین بار به همراه پدر و مادرش در آرامگاه رسمی خاندان کیم در کاخ کومسوسان حضور یافت.
سرویس اطلاعاتی کره جنوبی در آوریل ۲۰۲۶ اعلام کرد شواهد موجود احتمال آماده شدن جو آئه برای جانشینی پدرش را تقویت می‌کند. با این حال، برخی کارشناسان معتقدند برای نتیجه‌گیری قطعی هنوز زود است؛ زیرا حکومت کره شمالی او را رسماً به‌عنوان جانشین معرفی نکرده است.
قتل کیم جونگ نام در فوریه ۲۰۱۷ یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات مرتبط با خاندان حاکم کره شمالی بود. او در ۱۳ فوریه همان سال در فرودگاه بین‌المللی کوالالامپور در مالزی مورد حمله قرار گرفت و کمی بعد جان باخت. بررسی‌ها نشان داد ماده استفاده‌شده در این حمله، عامل عصبی VX بوده است؛ ماده‌ای شیمیایی بسیار مرگبار.
پلیس مالزی با وجود مخالفت مقام‌های کره شمالی، جسد او را کالبدشکافی کرد. در جریان تحقیقات، نام یکی از مقام‌های ارشد سفارت کره شمالی و افرادی با ملیت‌های مختلف در کنار دو زن به‌عنوان مظنونان اصلی مطرح شد. این دو زن در فرودگاه ماده‌ای را به صورت کیم جونگ نام مالیده بودند و بعدها ادعا کردند تصور می‌کردند در یک برنامه شوخی تلویزیونی شرکت دارند.
تحقیقات مالزی شماری از شهروندان کره شمالی را نیز به پرونده مرتبط دانست، اما دولت پیونگ‌یانگ هرگونه نقش داشتن در این قتل را رد کرد. این پرونده به بحرانی دیپلماتیک میان مالزی و کره شمالی انجامید و محدودیت‌هایی در رفت‌وآمد اتباع دو کشور ایجاد کرد.
توسعه برنامه هسته‌ای و موشکی از مهم‌ترین ویژگی‌های دوران رهبری کیم جونگ اون بوده است. کره شمالی در مجموع شش آزمایش هسته‌ای انجام داده است. نخستین آزمایش در سال ۲۰۰۶ و پیش از به قدرت رسیدن کیم انجام شد. چهار آزمایش بعدی در دوره رهبری او و در سال‌های ۲۰۱۳، دو بار در سال ۲۰۱۶ و سرانجام در سپتامبر ۲۰۱۷ صورت گرفت. آخرین آزمایش، قدرتمندترین آزمایش هسته‌ای این کشور بود و پیونگ‌یانگ اعلام کرد که در آن یک سلاح گرماهسته‌ای را با موفقیت آزمایش کرده است.
هم‌زمان با برنامه هسته‌ای، توسعه موشک‌های بالستیک قاره‌پیما نیز ادامه پیدا کرد. کره شمالی اکنون سامانه‌هایی را آزمایش کرده که برای هدف قرار دادن خاک آمریکا طراحی شده‌اند.
روابط کیم جونگ اون و دونالد ترامپ نیز یکی از فصل‌های غیرمعمول سیاست خارجی کره شمالی را رقم زد. در سال ۲۰۱۷، تنش میان دو طرف به اوج رسید و آن‌ها تهدیدهای لفظی شدیدی علیه یکدیگر مطرح کردند. ترامپ کیم را «مرد موشکی کوچک» نامید و رهبر کره شمالی نیز از توانایی کشورش برای حمله هسته‌ای به آمریکا سخن گفت.
با این حال، کمتر از یک سال بعد فضای روابط تغییر کرد. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸، ترامپ و کیم در سنگاپور با یکدیگر دیدار کردند. این ملاقات نخستین دیدار یک رئیس‌جمهور مستقر آمریکا با رهبر کره شمالی بود. دو طرف در بیانیه‌ای مشترک از ایجاد روابط جدید، برقراری صلح پایدار در شبه‌جزیره کره و حرکت به سوی خلع سلاح هسته‌ای سخن گفتند.
دومین نشست آن‌ها در فوریه ۲۰۱۹ در هانوی برگزار شد، اما بدون دستیابی به توافق پایان یافت. اختلاف اصلی بر سر میزان خلع سلاح هسته‌ای کره شمالی و چگونگی لغو تحریم‌ها بود. ترامپ و کیم در ژوئن همان سال بار دیگر در منطقه غیرنظامی میان دو کره دیدار کردند، اما مذاکرات در نهایت به توافقی پایدار برای خلع سلاح هسته‌ای منجر نشد.
سیاست کیم جونگ اون در قبال کره جنوبی نیز طی سال‌های اخیر تغییر چشمگیری داشته است. حکومت‌های کره شمالی برای دهه‌ها، دست‌کم در مواضع رسمی، از اتحاد دوباره دو کره حمایت می‌کردند. اما کیم از اواخر سال ۲۰۲۳ و در سال ۲۰۲۴ این رویکرد را کنار گذاشت و کره جنوبی را نه بخشی از یک ملت تقسیم‌شده، بلکه کشوری مستقل و «متخاصم» معرفی کرد.
در فاصله سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶، پیونگ‌یانگ موانع و استحکامات بیشتری در مرز ایجاد کرد و روابط دو کشور بار دیگر وارد یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های خود شد.
در مقابل، روابط کره شمالی با روسیه در سال‌های اخیر به‌طور قابل‌توجهی گسترش یافته است. کیم جونگ اون و ولادیمیر پوتین در ژوئن ۲۰۲۴ در پیونگ‌یانگ پیمان مشارکت راهبردی جامع امضا کردند. بر اساس مفاد این توافق، اگر یکی از دو کشور هدف حمله قرار گیرد، طرف دیگر موظف به ارائه کمک نظامی و حمایت‌های دیگر خواهد بود.
همکاری دو کشور پس از آغاز جنگ روسیه و اوکراین گسترش بیشتری پیدا کرد. کشورهای غربی، کره جنوبی و اوکراین اعلام کرده‌اند که کره شمالی علاوه بر ارسال مهمات و تجهیزات نظامی، نیروهایی را نیز برای حمایت از روسیه اعزام کرده است. در سال ۲۰۲۵ تصاویری منتشر شد که کیم جونگ اون را در حال گریه برای سربازان کره شمالی کشته‌شده در جنگ اوکراین نشان می‌داد.
همکاری با مسکو اکنون به یکی از پایه‌های سیاست خارجی کیم تبدیل شده است. این نزدیکی علاوه بر گسترش روابط نظامی، قدرت چانه‌زنی پیونگ‌یانگ در برابر آمریکا، کره جنوبی و حتی چین را افزایش داده است.
چین همچنان مهم‌ترین شریک اقتصادی سنتی کره شمالی محسوب می‌شود، هرچند روابط پکن و پیونگ‌یانگ در سال‌های اخیر فراز و نشیب‌هایی داشته است. گسترش مناسبات کره شمالی با روسیه در مقاطعی این برداشت را ایجاد کرد که نقش چین در سیاست خارجی پیونگ‌یانگ کاهش یافته است؛ اما در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نشانه‌هایی از بهبود روابط دو کشور دیده شد.
کیم جونگ اون در سال ۲۰۲۵ به پکن سفر کرد و در سال ۲۰۲۶ نیز همکاری‌های اقتصادی و مرزی دو کشور گسترش یافت. رویترز در مارس ۲۰۲۶ گزارش داد که چین در تلاش است نفوذ خود بر کره شمالی را تقویت کند و تجارت و توسعه زیرساخت‌های مرزی میان دو کشور نیز روند افزایشی داشته است.
کیم جونگ اون در حال حاضر دبیرکل حزب کارگران کره و رئیس کمیسیون امور دولتی کره شمالی است. او در عمل بالاترین مقام سیاسی، نظامی و حکومتی کشور محسوب می‌شود. مجلس عالی خلق در مارس ۲۰۲۶ بار دیگر او را به ریاست کمیسیون امور دولتی انتخاب کرد. اصلاحات تازه قانون اساسی نیز موقعیت این نهاد را تقویت کرده و عنوان «رئیس کشور» بیش از گذشته در ادبیات رسمی برای اشاره به جایگاه او به کار می‌رود.
در نهمین کنگره حزب کارگران در فوریه ۲۰۲۶ نیز اختیارات دبیرکل با جزئیات بیشتری مشخص شد. این تغییرات از جمله شامل اختیارات گسترده‌تر در انتخاب مقام‌های ارشد حزب و تعیین اعضای ساختارهای کلیدی آن بود.
تبلیغات حکومتی بخش مهمی از روند تثبیت قدرت در کره شمالی به شمار می‌رود. در سال‌های نخست آماده‌سازی کیم برای جانشینی پدرش، سرودی با عنوان «ردپاها» برای ستایش او رواج یافت. پس از آن نیز سرودهای دیگری در مدح رهبر جدید ساخته شد که طبق گزارش‌ها باید در آغاز و پایان هر رویداد پخش شوند.
در سال‌های بعد، تبلیغات رسمی بیشتر بر تصویر کیم به‌عنوان فرمانده نظامی، پیشگام توسعه سلاح‌های پیشرفته و رهبر پروژه‌های اقتصادی تمرکز کرد. در سال‌های اخیر نیز نشانه‌هایی از برجسته‌تر شدن شخصیت او در تبلیغات حکومتی دیده شده است؛ به‌گونه‌ای که تصاویر و نمادهای بیشتری مستقیماً به کیم جونگ اون اشاره دارند و مشروعیت سیاسی کشور را مستقل از پدر و پدربزرگش به او پیوند می‌زنند.
با افزایش حضور کیم جو آئه در مراسم رسمی، موضوع جانشینی رهبر کره شمالی وارد مرحله تازه‌ای شده است. برای سال‌ها، یکی از پرسش‌های اصلی این بود که آیا کیم یو جونگ، خواهر رهبر، در صورت بروز بحران می‌تواند قدرت را در اختیار بگیرد. اما حضور دختر کیم در برنامه‌های مهم سیاسی و نظامی، توجه‌ها را به احتمال انتقال قدرت به نسل بعدی خاندان معطوف کرده است.
جو آئه از سال ۲۰۲۲ به‌تدریج از یک همراه خانوادگی به چهره‌ای تبدیل شده که در رژه‌های نظامی، آزمایش‌های تسلیحاتی، مراسم رسمی و حتی سفرهای خارجی حضور دارد. رویترز در سال ۲۰۲۵ از او به‌عنوان گزینه‌ای پیشتاز در رقابت احتمالی جانشینی یاد کرد و سرویس اطلاعاتی کره جنوبی نیز در سال ۲۰۲۶ اعلام کرد که شواهد موجود، احتمال انتخاب او به‌عنوان جانشین پدرش را تقویت می‌کند. با این همه، تا زمانی که پیونگ‌یانگ موضع رسمی خود را اعلام نکند، آینده رهبری کره شمالی و نقش کیم جو آئه در آن همچنان نامشخص خواهد بود.
