دوم اکتبر ۱۹۹۹، جوانی ۲۱ ساله با موهای فرفری برای نخستین بار پیراهن تیم اصلی بارسلونا را بر تن کرد. او تنها برای نیم‌ساعت پایانی یک مسابقه خارج از خانه وارد زمین شد؛ دیداری که در ورزشگاه خوزه زورییا و مقابل رئال وایادولید برگزار می‌شد. این بازیکن کارلس پویول بود؛ مدافعی که بعدها به یکی از نمادهای ماندگار تاریخ بارسلونا تبدیل شد.
پویول پیش از آغاز مسابقه در جریان گرم‌کردن دچار پیچ‌خوردگی مچ پا شده بود. بااین‌حال، وقتی لوئیس فن‌خال درباره وضعیت جسمانی او پرسید، این مصدومیت نتوانست مانع نخستین حضورش در ترکیب تیم اصلی شود.
این مسابقه در هفته ششم فصل ۱۹۹۹-۲۰۰۰ لالیگا برگزار شد. بارسلونا که فصل قبل عنوان قهرمانی را به دست آورده بود، با گل‌های پاتریک کلایورت و ریوالدو توانست رئال وایادولید را با نتیجه ۲ بر صفر شکست دهد. پویول نیز در حالی وارد میدان شد که شماره ۳۲ را بر تن داشت و یک سال قبل، پیشنهاد انتقال به مالاگا را رد کرده بود؛ تصمیمی که تا حد زیادی به حضور دوستش ژاوی در تیم اصلی بارسلونا ارتباط داشت.
فن‌خال خیلی زود به توانایی‌های این مدافع جوان پی برد. پویول در ادامه همان فصل ۳۷ بار برای بارسلونا بازی کرد و سرانجام شمار مسابقاتش با پیراهن این تیم به ۵۹۳ دیدار رسید. او حدود یک دهه کاپیتان آبی‌واناری‌ها بود و سه مرتبه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را تجربه کرد. نکته قابل‌توجه اینکه پویول در تمام دوران حرفه‌ای خود هیچ مسابقه رسمی برای تیم دیگری انجام نداد.
جزئیات نخستین بازی کارلس پویول در بارسلونا
رئال وایادولید ۰-۲ بارسلونا؛ ۱۰ مهر ۱۳۷۸
تاریخ میلادی: ۲ اکتبر ۱۹۹۹
رقابت: لالیگا، هفته ششم فصل ۱۹۹۹-۲۰۰۰
ورزشگاه: خوزه زورییا، وایادولید
بارسلونا با هدایت لوئیس فن‌خال و در قامت مدافع عنوان قهرمانی پا به این مسابقه گذاشت. ترکیب تیم بازیکنان هلندی متعددی داشت و در خط حمله نیز پاتریک کلایورت و ریوالدو حضور داشتند.
کلایورت در دقیقه ۳۰ دروازه وایادولید را باز کرد تا بارسلونا از حریف پیش بیفتد. فن‌خال تا پیش از رسیدن مسابقه به دقیقه ۶۰ چند تغییر در ترکیب تیم انجام داد که یکی از آن‌ها، ورود کارلس پویول به جای سیمائو بود. ریوالدو نیز در دقیقه ۷۱ گل دوم را به ثمر رساند تا پیروزی بارسلونا قطعی شود.
پویول در نخستین مسابقه خود برای تیم اصلی، در پست دفاع راست بازی کرد؛ جایگاهی که به‌تدریج در تیم دوم بارسلونا یا همان بارسلونای B در آن تجربه کسب کرده بود. گزارش‌های مربوط به این مسابقه، نمایش او را بازتابی از ویژگی‌هایی می‌دانند که بعدها به امضای فوتبالی‌اش تبدیل شدند: آرامش، استحکام در کارهای دفاعی و آمادگی برای پیشروی در زمین.
ستاره‌های بارسلونا در نخستین بازی پویول و سرنوشت آن‌ها
ترکیب بارسلونا در آن مسابقه شامل چندین بازیکن سرشناس بود که بعدها مسیرهای متفاوتی را در فوتبال تجربه کردند؛ از ستاره‌های دوران طلایی این باشگاه گرفته تا بازیکنانی که به مربیگری روی آوردند.
رود هسپ؛ دروازه‌بانی کم‌حاشیه در بارسلونا
رود هسپ در آن مسابقه مسئولیت محافظت از دروازه بارسلونا را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۹۷، زمانی که ۳۱ سال داشت، به این باشگاه پیوست و طی دو فصل قهرمانی پیاپی، جایگاهش را در ترکیب اصلی حفظ کرد.
هسپ در سال ۲۰۰۰ به هلند بازگشت و پس از پایان دوران بازی، بیشتر به فعالیت در زمینه مربیگری دروازه‌بان‌ها پرداخت. او دوران موفقی در بارسلونا داشت، اما نامش در مقایسه با بسیاری از دروازه‌بانان بزرگ تاریخ این باشگاه کمتر مطرح می‌شود.
رونالد دی‌بوئر؛ ادامه مسیر در فوتبال اسکاتلند
رونالد دی‌بوئر در آن روز در سمت راست زمین بازی می‌کرد. او یکی دیگر از بازیکنانی بود که از نسل آژاکس تحت هدایت لوئیس فن‌خال به بارسلونا آمده بودند، اما نتوانست در فوتبال اسپانیا انتظارات را به‌طور کامل برآورده کند.
دی‌بوئر در سال ۲۰۰۰ از بارسلونا جدا شد و به رنجرز اسکاتلند پیوست. او در این تیم به موفقیت‌های قابل‌توجهی رسید و همراه رنجرز سه‌گانه را به دست آورد. پس از آن نیز مدتی در قطر به فوتبال ادامه داد.
رونالد در سال‌های بعد همچنان ارتباط نزدیکی با آژاکس حفظ کرد و در نقش‌های مختلف، از جمله سفیر باشگاه، به فعالیت پرداخت. برادرش، فرانک دی‌بوئر، نیز در همان دوران برای بارسلونا بازی می‌کرد. این دو پیش از انتقال به اسپانیا حتی برای فسخ قراردادهایشان با آژاکس اقدامات قانونی انجام داده بودند.
آبلاردو؛ مدافعی مورد اعتماد لوئیس فن‌خال
آبلاردو، مدافع میانی تیم ملی اسپانیا، یکی از بازیکنان قابل‌اعتماد لوئیس فن‌خال به شمار می‌رفت. او در دوره‌ای میان دوران یوهان کرویف و سال‌های پس از آن، نقش مهمی در بارسلونا ایفا کرد.
دوران حضور آبلاردو در این باشگاه ۹ سال طول کشید و در سال ۲۰۰۲ به پایان رسید. او در این مدت تقریباً تمام جام‌های مهم ممکن را به دست آورد، اما سال‌های پایانی حضورش در بارسلونا تحت تأثیر مصدومیت‌های متعدد قرار گرفت.
آبلاردو پس از جدایی از بارسلونا با قراردادی دو ساله به آلاوس پیوست. بااین‌حال، مشکلات زانوی او که از دوران حضورش در بارسلونا ادامه داشت، اجازه نداد مدت زیادی به فوتبال ادامه دهد و در نهایت پس از تنها یک فصل، از دنیای بازیگری خداحافظی کرد.
فرانک دی‌بوئر؛ از خط دفاع بارسلونا تا نیمکت مربیگری
فرانک دی‌بوئر، برادر رونالد، در مرکز خط دفاعی بارسلونا بازی می‌کرد. حضور او یکی از عواملی بود که باعث شد پویول در مقطعی به فکر انتقال به مالاگا بیفتد؛ زیرا به نظر می‌رسید رقابت با فرانک، مسیر رسیدن این مدافع جوان به ترکیب اصلی را دشوار کرده است.
فرانک در مسابقه مقابل وایادولید پس از ۵۲ دقیقه از زمین بیرون رفت. او در سال ۲۰۰۳ بارسلونا را ترک کرد و بعدها به‌عنوان سرمربی آژاکس به چهار قهرمانی در لیگ هلند رسید.
بااین‌حال، تمام تجربه‌های مربیگری او موفقیت‌آمیز نبودند. دوران حضورش در کریستال پالاس بسیار کوتاه و ناموفق بود و پس از تنها ۱۰ هفته به پایان رسید. این تیم چهار بازی ابتدایی لیگ را با شکست پشت سر گذاشت و در هیچ‌یک از آن مسابقات موفق به گلزنی نشد. مجموع زمانی که فرانک روی نیمکت کریستال پالاس حضور داشت، تنها به ۴۵۰ دقیقه رسید.
سرجی بارخوان؛ محصول آکادمی بارسلونا
سرجی بارخوان یکی از معدود بازیکنان پرورش‌یافته در آکادمی لاماسیا بود که در آن زمان جایگاهی ثابت در ترکیب بارسلونا داشت. او طی ۹ سال حضورش در این باشگاه، بیش از ۲۶۰ بار برای تیم دوران کودکی خود به میدان رفت.
بارخوان در سال ۲۰۰۲ به اتلتیکو مادرید پیوست و سه سال بعد، در سال ۲۰۰۵، فوتبال حرفه‌ای را کنار گذاشت تا وارد عرصه مربیگری شود. او در سال ۲۰۲۱ بار دیگر به بارسلونا بازگشت و برای مدتی کوتاه هدایت موقت تیم اصلی را بر عهده گرفت، اما خیلی زود از این مسئولیت کنار رفت.
پپ گواردیولا؛ کاپیتان بارسلونا و مربی پرافتخار آینده
پپ گواردیولا یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های حاضر در ترکیب بارسلونا در آن مسابقه بود. او در آن مقطع بازوبند کاپیتانی تیم را بر بازو داشت و در سال‌های حضورش به موفقیت‌های متعددی دست یافته بود. بااین‌حال، زمان نخستین بازی پویول برای بارسلونا با سال‌های پایانی دوران بازی گواردیولا در این باشگاه هم‌زمان بود.
گواردیولا بهترین سال‌های دوران بازی خود را در بارسلونا پشت سر گذاشت. او پس از ترک این تیم، تجربه‌هایی نه‌چندان موفق در برشا و رم داشت و در نهایت دوران بازیگری‌اش را در باشگاه مکزیکی دورادوس به پایان رساند.
پپ بعدها به بارسلونا بازگشت؛ ابتدا هدایت تیم دوم را بر عهده گرفت و سپس به سرمربی تیم اصلی تبدیل شد. او در این جایگاه بارسلونا را به سه‌گانه رساند و نامش را به‌عنوان یکی از موفق‌ترین مربیان تاریخ فوتبال مطرح کرد.
گواردیولا پس از بارسلونا، دوران موفق دیگری را در آلمان و با هدایت بایرن مونیخ تجربه کرد و به قهرمانی‌های داخلی رسید. سپس راهی منچسترسیتی شد و در این تیم نیز تقریباً تمام جام‌های مهم ممکن را به دست آورد. او در پایان فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۶ از منچسترسیتی جدا شد.
فیلیپ کوکو؛ مهره کلیدی خط میانی
فیلیپ کوکو یکی از بازیکنان مهم خط میانی بارسلونا بود و در طول شش فصل حضورش در این باشگاه، نزدیک به ۳۰۰ مسابقه انجام داد.
او پس از پایان دوران بازی در بارسلونا به آیندهوون بازگشت و در مقام سرمربی، سه مرتبه قهرمانی لیگ هلند را تجربه کرد. بااین‌حال، تجربه‌های بعدی او روی نیمکت تیم‌هایی مانند فنرباغچه، دربی کانتی و ویتسه به موفقیت‌های مشابهی منجر نشدند.
سیمائو؛ بازیکنی که جای خود را به پویول داد
سیمائو همان بازیکنی بود که در نخستین مسابقه کارلس پویول برای تیم اصلی بارسلونا، جای خود را به این مدافع جوان داد. پویول در دقیقه ۵۵ وارد زمین شد و نخستین تجربه رسمی‌اش با تیم بزرگسالان را آغاز کرد.
سیمائو در ۲۰ سالگی از اسپورتینگ لیسبون به بارسلونا پیوسته بود و نزدیک به ۵۰ مسابقه با پیراهن این تیم انجام داد. او در سال ۲۰۰۱ به بنفیکا منتقل شد و طی شش سال حضور در این باشگاه، بیش از ۷۰ گل به ثمر رساند. عملکرد او در بنفیکا زمینه‌ساز بازگشتش به فوتبال اسپانیا و انتقال به اتلتیکو مادرید شد.
سیمائو در سال ۲۰۰۹ مدتی اتلتیکو مادرید را ترک کرد تا در جست‌وجوی دیوگو، فرزند برادرش، مشارکت داشته باشد. بعدها مشخص شد که دیوگو متأسفانه بر اثر غرق‌شدن جان خود را از دست داده است.
سیمائو در ادامه دوران حرفه‌ای خود به فوتبال هند رفت و سرانجام در این کشور به بازیگری پایان داد. پس از بازنشستگی نیز فعالیت خود را به‌عنوان کارشناس فوتبال در شبکه تلویزیونی اسپورت تی‌وی ادامه داد.
پاتریک کلایورت؛ زننده گل نخست مسابقه
پاتریک کلایورت یکی از دو گلزن بارسلونا در دیدار برابر رئال وایادولید بود. او در دقیقه ۳۰ گل نخست را به ثمر رساند و در پایان فصل نیز عنوان بهترین گلزن بارسلونا را به دست آورد.
کلایورت در دوران حضورش در این باشگاه بیش از ۱۸۰ مسابقه انجام داد، اما در سال ۲۰۰۴ بارسلونا را ترک کرد و به نیوکاسل یونایتد پیوست. او در سال ۲۰۰۸ و در دوران حضورش در باشگاه فرانسوی لیل، از فوتبال حرفه‌ای خداحافظی کرد.
پس از بازنشستگی، کلایورت به عرصه مربیگری وارد شد. آخرین تجربه او در این زمینه، هدایت تیم ملی اندونزی بود که قراردادش در سال ۲۰۲۵ به پایان رسید. پسر او، جاستین کلایورت، نیز مسیر حرفه‌ای پدر را ادامه داده و اکنون برای بورنموث در لیگ برتر انگلیس بازی می‌کند.
ریوالدو؛ ستاره برزیلی و برنده توپ طلا
ریوالدو دومین گلزن بارسلونا در آن مسابقه بود. او در سال ۱۹۹۹ توپ طلا را به دست آورده بود و یکی از ستاره‌های بزرگ فوتبال جهان به شمار می‌رفت.
این مهاجم برزیلی بیش از پنج سال برای بارسلونا بازی کرد و در سال ۲۰۰۲ به آث میلان پیوست. او در همان سال همراه تیم ملی برزیل قهرمان جام جهانی شد و یکی از مهم‌ترین افتخارات دوران حرفه‌ای خود را به دست آورد.
ریوالدو در سال ۲۰۱۴ رسماً از فوتبال خداحافظی کرد و ریاست باشگاه موجی میریم، تیم دوران کودکی‌اش، را بر عهده گرفت. بااین‌حال، یک سال بعد بار دیگر به زمین بازگشت و برای این باشگاه بازی کرد. در همان مسابقه، پسرش نیز موفق به گلزنی شد.
ریوالدو در سال‌های بعد به‌عنوان کارشناس فوتبال فعالیت کرد و همچنان در برنامه‌های تلویزیونی مختلف حضور دارد.
