انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در سال ۲۰۲۶ ممکن است به نقطه عطفی در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ تبدیل شود. اگر دموکرات‌ها بتوانند کنترل کنگره را به دست بگیرند، فرصت بیشتری برای آغاز تحقیقات درباره دولت، بررسی فعالیت‌های کاخ سفید و اثرگذاری بر هزینه‌های فدرال خواهند داشت. بااین‌حال، اختیارات رئیس‌جمهور برای وتوی قوانین و مقررات مجلس سنا همچنان مانع مهمی در مسیر اجرای برنامه‌های این حزب خواهد بود.
در روز ۳ نوامبر، برابر با ۱۲ آبان، رأی‌دهندگان آمریکایی درباره سرنوشت تمام ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی سنا تصمیم می‌گیرند. در حال حاضر، جمهوری‌خواهان در هر دو مجلس اکثریت شکننده‌ای دارند. ترکیب مجلس نمایندگان حدود ۲۱۸ کرسی برای جمهوری‌خواهان در برابر ۲۱۴ کرسی برای دموکرات‌هاست و چند کرسی نیز خالی است. در سنا هم جمهوری‌خواهان با ۵۳ کرسی در برابر ۴۷ کرسی دموکرات‌ها اکثریت را در اختیار دارند.
دموکرات‌ها برای تغییر اکثریت در هر یک از این دو مجلس، باید چهار کرسی خالص به دست بیاورند. نظرسنجی‌ها و مدل‌های پیش‌بینی انتخاباتی، وضعیت مطلوب‌تری را برای این حزب نشان می‌دهند؛ هرچند شانس تصاحب مجلس نمایندگان بیشتر از سنا ارزیابی می‌شود.
پیروزی دموکرات‌ها به آن‌ها امکان می‌دهد ریاست کمیته‌های کنگره را در اختیار بگیرند، افراد را برای پاسخ‌گویی احضار کنند و اسناد و مدارک دولتی را درخواست دهند. به این ترتیب، کاخ سفید با نظارت و فشار سیاسی بیشتری مواجه خواهد شد.
با وجود این، کارشناسان معتقدند اختیارات اجرایی ترامپ، حق وتوی رئیس‌جمهور و سازوکار فیلیباستر در سنا، قدرت دموکرات‌ها برای تبدیل پیشنهادهایشان به قانون را محدود می‌کند.
شانس دموکرات‌ها برای تصاحب کنگره چقدر است؟
مدل پیش‌بینی مؤسسه Decision Desk HQ احتمال پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان را ۸۰ درصد برآورد کرده است. بر اساس این مدل، دموکرات‌ها ممکن است در انتخابات پیش رو ۲۳۸ کرسی به دست بیاورند.
در مورد سنا، این مؤسسه احتمال موفقیت دموکرات‌ها را ۵۷ درصد می‌داند و پیش‌بینی می‌کند تعداد کرسی‌های آن‌ها به ۵۱ برسد.
بر اساس همین برآورد، احتمال پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس ۵۵ درصد است. شانس تصاحب مجلس نمایندگان توسط دموکرات‌ها در حالی که جمهوری‌خواهان کنترل سنا را حفظ کنند، ۲۴ درصد تخمین زده شده است. احتمال پیروزی جمهوری‌خواهان در هر دو مجلس نیز ۱۹ درصد اعلام شده است.
پیش‌بینی نیت سیلور، تحلیلگر آماری، حتی امیدوارکننده‌تر از این ارقام برای دموکرات‌هاست. مدل او احتمال پیروزی این حزب در مجلس نمایندگان را ۹۵ درصد و در سنا را ۷۵ درصد ارزیابی می‌کند.
یکی از مبانی این پیش‌بینی‌ها، نظرسنجی‌های عمومی درباره ترجیح حزبی رأی‌دهندگان در انتخابات کنگره است. در این نظرسنجی‌ها، دموکرات‌ها با اختلاف حدود ۹.۵ واحد درصد از جمهوری‌خواهان جلوتر هستند. میزان حمایت از دموکرات‌ها ۵۱.۶ درصد و از جمهوری‌خواهان ۴۲.۱ درصد گزارش شده است.
بازارهای پیش‌بینی نیز تصویری مشابه ارائه می‌کنند. در پلتفرم Kalshi، معامله‌گران تا شامگاه سه‌شنبه گذشته احتمال کنترل هر دو مجلس توسط دموکرات‌ها را ۶۳ درصد ارزیابی کرده بودند. احتمال پیروزی این حزب در مجلس نمایندگان و باقی ماندن سنا در اختیار جمهوری‌خواهان ۲۹ درصد بود. شانس پیروزی کامل جمهوری‌خواهان نیز حدود ۹ درصد برآورد می‌شد.
در پلتفرم Polymarket هم احتمال پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس به ۶۵ درصد رسیده بود.
البته همه تحلیلگران با این پیش‌بینی‌ها موافق نیستند. مایک جانسون، رئیس جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان از ایالت لوئیزیانا، اعتبار نظرسنجی‌هایی را که دموکرات‌ها را پیشتاز نشان می‌دهند، زیر سؤال برده است.
استراتژیست‌های جمهوری‌خواه نیز تأکید می‌کنند که مدل‌های انتخاباتی ممکن است اشتباه کنند. این نگرانی به‌ویژه درباره رقابت‌های سنا جدی‌تر است؛ زیرا نظرسنجی‌های کمتری درباره برخی از این رقابت‌ها انجام شده است.
چرا دموکرات‌ها در نظرسنجی‌ها وضعیت بهتری دارند؟
یکی از مهم‌ترین دلایل پیشتازی دموکرات‌ها، الگویی تاریخی در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکاست. معمولاً حزبی که رئیس‌جمهور را در اختیار دارد، در این انتخابات بخشی از کرسی‌های خود را از دست می‌دهد. حتی ترامپ نیز در گفت‌وگو با جمهوری‌خواهان از تکرار این روند ابراز نارضایتی کرده است.
عامل دیگر به شرایط سیاسی و اقتصادی کنونی آمریکا مربوط می‌شود. محبوبیت ترامپ در چند نظرسنجی مهم به پایین‌ترین سطح خود در دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش رسیده است.
نظرسنجی مشترک Reuters و Ipsos در ماه اوت، میزان رضایت از عملکرد ترامپ را ۳۳ درصد نشان داد؛ رقمی که با پایین‌ترین سطح محبوبیت او در دوران ریاست‌جمهوری‌اش برابر بود.
مؤسسات نظرسنجی، کاهش محبوبیت رئیس‌جمهور آمریکا را عمدتاً به افزایش هزینه‌های زندگی و جنگ با ایران مرتبط می‌دانند. این درگیری در ۹ اسفند ۱۴۰۵ و با آغاز حملات آمریکا و اسرائیل شروع شد.
از زمان آغاز جنگ، قیمت بنزین در آمریکا از حدود ۳ دلار برای هر گالن، معادل ۳.۷۸ لیتر، به بیش از ۴ دلار افزایش یافته است. در نظرسنجی‌های اخیر نیز اکثریت قابل‌توجهی از شرکت‌کنندگان اعلام کرده‌اند که هزینه سوخت فشار زیادی بر بودجه خانوارشان وارد می‌کند.
در مقابل، کاخ سفید چنین تصویری از وضعیت اقتصادی را قبول ندارد. مقام‌های دولت به افزایش ارزش حساب‌های پس‌انداز بازنشستگی تا سطوح بی‌سابقه و آنچه قدرت اقتصادی آمریکا توصیف می‌کنند، استناد کرده‌اند.
رهبران جمهوری‌خواه نیز تصمیم گرفته‌اند کارزار انتخاباتی خود را با حمایت از ترامپ پیش ببرند، نه با فاصله گرفتن از رئیس‌جمهور.
تغییر مرز حوزه‌های انتخابیه چه تأثیری بر رقابت دارد؟
دموکرات‌ها در این انتخابات با شرایطی کاملاً برابر وارد رقابت نشده‌اند. جمهوری‌خواهان معتقدند تغییر نقشه حوزه‌های انتخابیه به نفع آن‌ها تمام شده و حاشیه امنی برای حفظ اکثریت ایجاد کرده است.
موج تازه تغییر مرزهای انتخاباتی در میانه دهه، پس از آن آغاز شد که ترامپ از ایالت تگزاس خواست حوزه‌های انتخابیه خود را دوباره ترسیم کند.
تگزاس نقشه جدیدی را تصویب کرد که هدف آن فراهم کردن زمینه برای کسب حداکثر پنج کرسی بیشتر توسط جمهوری‌خواهان بود. در واکنش به این اقدام، کالیفرنیا نیز نقشه‌ای را به تصویب رساند که می‌توانست نتیجه پنج کرسی را به نفع دموکرات‌ها تغییر دهد.
ایالت‌های میزوری و کارولینای شمالی نیز مرز حوزه‌های انتخابیه را به شکلی تغییر دادند که به سود جمهوری‌خواهان باشد. در اوهایو و یوتا هم تغییر نقشه‌ها تحت تأثیر الزامات قانونی یا پرونده‌های قضایی انجام شد.
پس از رأی دیوان عالی آمریکا در ماه آوریل در پرونده Louisiana v. Callais، محدودیت‌های بیشتری درباره استفاده از ملاحظات نژادی در چارچوب قانون حقوق رأی مطرح شد. در پی این تصمیم، ایالت‌های فلوریدا، لوئیزیانا، تنسی و آلاباما نیز برای ترسیم دوباره حوزه‌های انتخابیه اقدام کردند.
در سوی دیگر، تلاش مورد حمایت دموکرات‌ها برای تغییر مرز حوزه‌های انتخابیه در ویرجینیا با موانع حقوقی روبه‌رو شد. بسیاری از ناظران معتقدند این طرح عملاً به پایان راه رسیده است.
کارشناسان بر این باورند که مجموع این تغییرات ممکن است مزیت ساختاری کوچکی در حد چند کرسی برای جمهوری‌خواهان ایجاد کند.
در نتیجه، دموکرات‌ها برای کسب اکثریت مجلس نمایندگان احتمالاً باید در مجموع آرای سراسری این مجلس با اختلاف قابل‌توجهی پیروز شوند. آن‌ها همچنین باید بتوانند تعدادی از حوزه‌هایی را تصاحب کنند که در انتخابات قبلی به ترامپ رأی داده بودند.
اگر دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را تصاحب کنند چه می‌شود؟
پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان، حتی بدون کنترل سنا، قدرت سیاسی قابل‌توجهی در اختیار این حزب قرار می‌دهد؛ هرچند این قدرت محدودیت‌های مشخصی خواهد داشت.
کنترل کمیته‌ها و آغاز تحقیقات درباره دولت
حزبی که اکثریت مجلس نمایندگان را در اختیار دارد، درباره بودجه، کارکنان و دستور کار کمیته‌های این مجلس تصمیم می‌گیرد. این اختیار به نمایندگان اجازه می‌دهد جلسات استماع برگزار کنند، اسناد دولتی را مطالبه کنند و برای احضار افراد احضاریه صادر کنند.
حکیم جفریز، رهبر دموکرات‌های مجلس نمایندگان از نیویورک، در صورت پیروزی حزبش می‌تواند ریاست این مجلس را بر عهده بگیرد. او اعلام کرده است که جیمی راسکین، نماینده مریلند، ریاست کمیته قضایی را بر عهده خواهد داشت و رابرت گارسیا، نماینده کالیفرنیا، برای ریاست کمیته نظارت انتخاب می‌شود.
جفریز وعده داده است تحقیقات درباره آنچه او فساد در دولت ترامپ می‌نامد، از نخستین روز آغاز شود. دموکرات‌ها نیز از هم‌اکنون برای برگزاری جلسات استماع، صدور احضاریه و درخواست اسناد برنامه‌ریزی می‌کنند.
تمرکز احتمالی این تحقیقات بر کسب‌وکارهای مرتبط با ترامپ و منابع مالی خارجی خواهد بود.
راسکین گفته است هدف این اقدامات، مقابله با فساد ساختاری است که برای مردم هزینه ایجاد می‌کند و می‌توان از طریق اصلاحات قانونی با آن برخورد کرد.
از جمله موضوعاتی که ممکن است زیر ذره‌بین دموکرات‌ها قرار بگیرند، وزارتخانه موسوم به بهره‌وری دولت، قراردادهای مرتبط با شرکت‌های ایلان ماسک و تلاش‌ها برای برچیدن وزارت آموزش آمریکا هستند.
چرا نظارت دموکرات‌ها بر دولت محدود خواهد بود؟
با وجود اختیارات نظارتی مجلس نمایندگان، اجرای احضاریه‌های کنگره ممکن است با مشکل روبه‌رو شود. مقام‌های دولتی که احضاریه دریافت می‌کنند، ممکن است از اجرای آن سر باز بزنند؛ زیرا بعید است وزارت دادگستری تحت مدیریت منصوبان ترامپ برای اجرای این احضاریه‌ها اقدام کند.
اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، در ۲۰ اکتبر گفته است که اگر دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را در اختیار بگیرند، برای جلوگیری از اجرای برنامه‌های ترامپ کار «بسیار کمی» از دستشان برمی‌آید.
تصویب طرح‌هایی که احتمالاً به قانون تبدیل نمی‌شوند
اگر جمهوری‌خواهان کنترل سنا را حفظ کنند، دموکرات‌های مجلس نمایندگان می‌توانند طرح‌هایی درباره خدمات درمانی، حق سقط جنین، مسکن و مراکز داده تصویب کنند.
بااین‌حال، احتمال اینکه این لوایح در مجلس سنا نیز تصویب شوند و به قانون تبدیل شوند، بسیار پایین خواهد بود. حتی ممکن است هیچ‌یک از آن‌ها نتوانند مراحل بعدی قانون‌گذاری را پشت سر بگذارند.
با وجود این، چنین اقداماتی از نظر سیاسی اهمیت دارند. تصویب این طرح‌ها می‌تواند جمهوری‌خواهان را مجبور کند پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ درباره موضوعات حساس و دشوار موضع‌گیری کنند.
ترامپ همچنان می‌تواند از اختیارات اجرایی خود استفاده کند
رئیس‌جمهور آمریکا طی دو سال گذشته بخش زیادی از برنامه‌های حکومتی خود را از طریق فرمان‌های اجرایی پیش برده است. انتظار می‌رود در صورت پیروزی دموکرات‌ها نیز این رویکرد را ادامه دهد.
ترامپ همچنان در حوزه‌هایی مانند تعرفه‌های تجاری، مهاجرت و سیاست خارجی از اختیارات اجرایی گسترده‌ای برخوردار خواهد بود. بنابراین، کنترل مجلس نمایندگان توسط دموکرات‌ها به معنای از بین رفتن قدرت اجرایی رئیس‌جمهور نیست.
دموکرات‌ها در ۱۰۰ روز نخست چه برنامه‌ای دارند؟
حکیم جفریز اعلام کرده است که دموکرات‌های مجلس نمایندگان در حال آماده‌سازی برنامه‌ای گسترده برای ۱۰۰ روز نخست فعالیت خود هستند. این برنامه دو اولویت اصلی دارد: کاهش هزینه‌های زندگی و افزایش نظارت بر عملکرد دولت.
جفریز چند ماه پیش پنج گروه کاری تشکیل داد تا راهکارهای کاهش هزینه‌ها را در حوزه‌های مختلف بررسی کنند. این گروه‌ها بر خدمات درمانی، مسکن، مواد غذایی و کالاهای مصرفی، بنزین و خدمات عمومی مانند آب، برق و گاز تمرکز دارند. مراقبت از افراد نیازمند نیز یکی دیگر از محورهای این برنامه است.
او گفته است دموکرات‌ها از همان ابتدای فعالیت خود برای بازگرداندن اعتبارهای مالیاتی افزایش‌یافته در قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه (Affordable Care Act) تلاش خواهند کرد.
لغو کاهش بودجه برنامه Medicaid که جمهوری‌خواهان تصویب کرده‌اند، برگزاری رأی‌گیری علیه جنگ با ایران و عقب‌نشینی از تعرفه‌های تجاری ترامپ نیز از دیگر اهداف اعلام‌شده این حزب هستند.
بااین‌حال، دموکرات‌ها برای اجرای این برنامه‌ها باید اختلاف دیدگاه‌های داخلی خود را نیز مدیریت کنند.
جفریز قرار است رهبری نسل جدیدی از قانون‌گذاران را بر عهده بگیرد که در میان آن‌ها چندین نامزد نزدیک به سازمان سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا (Democratic Socialists of America) حضور دارند.
در مقابل، نمایندگان میانه‌رو دموکرات که در حوزه‌های انتخابیه رقابتی فعالیت می‌کنند، از رهبران حزب خواسته‌اند تمرکز خود را بر مسائل اقتصادی حفظ کنند.
آیا پیروزی دموکرات‌ها احتمال تعطیلی دولت را افزایش می‌دهد؟
انتخابات میان‌دوره‌ای قرار نیست اختلافات بودجه‌ای واشنگتن را برطرف کند. حتی ممکن است تغییر اکثریت کنگره، این اختلافات را شدیدتر کند.
پس از انتخابات، کنگره برای برگزاری نشست دوره انتقالی دوباره تشکیل جلسه خواهد داد. در این مدت، جمهوری‌خواهان تا زمان آغاز فعالیت کنگره جدید در اوایل ژانویه همچنان کنترل مجلس‌ها را در اختیار خواهند داشت.
اعتبار قانون موقت تأمین بودجه دولت در ۱۱ دسامبر به پایان می‌رسد. بنابراین، اختلاف بر سر هزینه‌های سال مالی ۲۰۲۷ می‌تواند در آستانه تعطیلات پایان سال به یک بحران سیاسی تبدیل شود.
جفریز گفته است ترجیح می‌دهد لوایح تخصیص بودجه در همین دوره انتقالی نهایی شوند.
بااین‌حال، کارشناسان معتقدند فرصت محدود باقی‌مانده، تصویب هر ۱۲ لایحه بودجه از مسیر عادی قانون‌گذاری را بعید می‌کند. در چنین شرایطی، کنگره ممکن است به تصویب یک بسته بودجه‌ای، تمدید کوتاه‌مدت اعتبار تأمین بودجه یا تعطیلی بخشی از دولت روی بیاورد.
سابقه انتخابات سال ۲۰۱۸ نیز اهمیت این نگرانی را نشان می‌دهد. پس از پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات مجلس نمایندگان آن سال، تعطیلی بخشی از دولت که از ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸ آغاز شده بود، به دوره فعالیت کنگره جدید کشیده شد و تا ۲۵ ژانویه ۲۰۱۹ ادامه یافت.
موضوع مهم دیگر، سقف بدهی دولت فدرال است. کمیته بودجه فدرال مسئولانه (Committee for a Responsible Federal Budget) پیش‌بینی کرده است که سقف بدهی در سال ۲۰۲۷ تکمیل شود. تحلیلگران نیز انتظار دارند تا تابستان همان سال، اختلافات سیاسی بر سر این موضوع شدت بگیرد.
این بحران، فارغ از نتیجه انتخابات نوامبر، می‌تواند بازارهای مالی را با نوسان روبه‌رو کند.
اگر دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را با اختلاف ۲۱ کرسی یا بیشتر در اختیار بگیرند، در مذاکرات مربوط به سقف بدهی قدرت چانه‌زنی بیشتری نسبت به وضعیت کنونی خواهند داشت. بااین‌حال، جمهوری‌خواهان و کاخ سفید همچنان ابزارهای قدرتمندی برای اثرگذاری بر این مذاکرات در اختیار خواهند داشت.
آیا دموکرات‌ها ترامپ را استیضاح می‌کنند؟
احتمال استیضاح دونالد ترامپ یکی از موضوعاتی است که جمهوری‌خواهان در کارزار انتخاباتی خود بارها مطرح کرده‌اند.
ترامپ در ماه ژانویه به اعضای جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان گفته بود که اگر دموکرات‌ها در انتخابات پیروز شوند، «دلیلی برای استیضاح من پیدا خواهند کرد». مایک جانسون نیز همین هشدار را تکرار کرده و گفته است پیروزی دموکرات‌ها به معنای مواجهه جمهوری‌خواهان با «هرج‌ومرج مطلق» خواهد بود.
رهبران دموکرات هنوز موضع قطعی درباره استیضاح رئیس‌جمهور اعلام نکرده‌اند. جفریز گفته است حزبش «هیچ گزینه‌ای را قطعی نکرده‌اند» و در عین حال «هیچ گزینه‌ای را هم کنار نگذاشته‌اند».
در دوره فعلی کنگره نیز برخی نمایندگان دموکرات قطعنامه‌هایی برای استیضاح ترامپ ارائه کرده‌اند، اما هیچ‌کدام به مرحله پیشرفت جدی نرسیده‌اند.
ورود تعداد بیشتری از نمایندگان تازه‌منتخب با گرایش‌های ترقی‌خواهانه ممکن است فشار جناح چپ حزب برای استیضاح را افزایش دهد. در مقابل، دموکرات‌های میانه‌رو در حوزه‌های رقابتی هشدار داده‌اند که درگیری سیاسی بر سر استیضاح می‌تواند پیام اقتصادی حزب را تحت‌الشعاع قرار دهد.
در این میان، تعداد آرای مورد نیاز برای استیضاح و برکناری رئیس‌جمهور اهمیت زیادی دارد. مجلس نمایندگان می‌تواند با اکثریت ساده به استیضاح رأی دهد، اما محکومیت و برکناری رئیس‌جمهور در سنا به موافقت دوسوم سناتورها، یعنی ۶۷ رأی، نیاز دارد.
هیچ‌یک از نتایج محتمل انتخابات نمی‌تواند چنین اکثریتی را به‌تنهایی برای دموکرات‌ها فراهم کند.
ترامپ در دوره نخست ریاست‌جمهوری خود دو بار استیضاح شد، اما در هر دو پرونده از اتهامات مطرح‌شده تبرئه شد. به همین دلیل، بسیاری از کارشناسان احتمال آغاز روند استیضاح علیه اعضای کابینه را بیشتر از استیضاح شخص رئیس‌جمهور می‌دانند.
جفریز و دیگر رهبران دموکرات تهدید کرده‌اند که اگر ترامپ پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، را برکنار نکند، تحقیقات و احتمالاً روند استیضاح علیه او را آغاز خواهند کرد. البته محکومیت یکی از اعضای کابینه نیز به رأی سنا نیاز دارد.
چرا کنترل سنا برای دموکرات‌ها اهمیت بیشتری دارد؟
تصاحب سنا می‌تواند از نظر سیاسی حتی مهم‌تر از پیروزی در مجلس نمایندگان باشد؛ زیرا تأیید قضات، اعضای کابینه و سفیران از اختیارات اصلی این مجلس است.
جمهوری‌خواهان در حال حاضر ۵۳ کرسی سنا را در اختیار دارند. برای رسیدن به اکثریت ۵۱ کرسی، دموکرات‌ها باید چهار کرسی خالص به دست بیاورند.
اگر تعداد کرسی‌های دو حزب به‌صورت مساوی و ۵۰ به ۵۰ تقسیم شود، کنترل سنا همچنان در اختیار جمهوری‌خواهان باقی خواهد ماند. دلیل این موضوع، اختیار جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، برای دادن رأی تعیین‌کننده در رأی‌گیری‌های مساوی است.
مسیر پیروزی دموکرات‌ها از ایالت‌هایی می‌گذرد که به‌طور سنتی گرایش بیشتری به جمهوری‌خواهان دارند.
مدل‌های پیش‌بینی، کارولینای شمالی را محتمل‌ترین ایالت برای تغییر کرسی جمهوری‌خواهان به نفع دموکرات‌ها می‌دانند. در این ایالت، روی کوپر، فرماندار پیشین، طبق میانگین نظرسنجی‌ها حدود ۱۰ واحد درصد از مایکل واتلی، رقیب جمهوری‌خواه خود، جلوتر است.
پس از کارولینای شمالی، چندین رقابت نزدیک و غیرقابل‌پیش‌بینی دیگر در نقشه انتخابات سنا دیده می‌شود.
در اوهایو، شرود براون، نامزد دموکرات، برای بازپس‌گیری کرسی سابق خود با جان هاستد، سناتور جمهوری‌خواه، رقابت می‌کند. شبکه Fox News نیز در هفته جاری ارزیابی خود از این رقابت را به «متمایل به دموکرات‌ها» تغییر داده است.
در ایالت مین، تروی جکسون، نامزد دموکرات، با سوزان کالینز، سناتور جمهوری‌خواه، رقابت می‌کند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که فاصله دو نامزد بسیار کم است.
در آلاسکا نیز دن سالیوان، سناتور جمهوری‌خواه، با مری پلتولا، نامزد دموکرات، روبه‌رو شده است. این رقابت با استفاده از نظام رأی‌گیری ترجیحی رتبه‌بندی‌شده برگزار می‌شود.
در آیووا، رقابت برای تصاحب یک کرسی بدون نماینده مستقر میان اشلی هینسون، نامزد جمهوری‌خواه، و جاش تورک، نامزد دموکرات، جریان دارد. میانگین نظرسنجی‌ها برتری اندکی را برای هینسون نشان می‌دهد.
تگزاس نیز یکی دیگر از رقابت‌های مهم این انتخابات است. جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات، با کن پکستون، نامزد جمهوری‌خواه، رقابت می‌کند. پکستون پس از آن نامزدی حزب جمهوری‌خواه را به دست آورد که سناتور فعلی نتوانست بار دیگر نامزد این حزب شود.
نظرسنجی Fox News در هفته گذشته نشان داد که هر دو نامزد در این ایالت ۴۹ درصد حمایت دارند و رقابت کاملاً برابر است.
وب‌سایت RealClearPolitics نیز در حال حاضر ۱۰ رقابت سنا را در دسته انتخابات بسیار نزدیک و غیرقابل‌پیش‌بینی قرار داده است.
نبراسکا یکی از این ایالت‌هاست؛ جایی که دن آزبورن، نامزد مستقل، با پیت ریکتس، سناتور جمهوری‌خواه، رقابت می‌کند. کارولینای جنوبی نیز در فهرست رقابت‌های نزدیک قرار دارد.
دموکرات‌ها علاوه بر تلاش برای تصاحب کرسی‌های جدید، باید از کرسی‌های بدون نماینده مستقر در میشیگان، مینه‌سوتا و نیوهمپشایر نیز دفاع کنند. در جورجیا هم جان آساف، سناتور دموکرات، برای انتخاب مجدد وارد رقابت شده است.
اگر دموکرات‌ها کنترل سنا را به دست بگیرند چه تغییراتی رخ می‌دهد؟
در اختیار گرفتن سنا می‌تواند ابزارهای مهم‌تری برای محدود کردن اختیارات ترامپ در اختیار دموکرات‌ها قرار دهد.
جلوگیری از تأیید قضات پیشنهادی ترامپ
چاک شومر، رهبر اقلیت سنا، اوایل سال جاری اعلام کرده بود که دموکرات‌ها با تأیید نامزدهای پیشنهادی ترامپ برای مناصب قضایی مخالفت خواهند کرد.
این موضع حتی شامل کرسی‌های خالی احتمالی در دیوان عالی آمریکا نیز می‌شود. در چنین شرایطی، ممکن است یک کرسی خالی در دیوان عالی تا پس از انتخابات ریاست‌جمهوری بعدی بدون جایگزین باقی بماند.
ترامپ تاکنون در دوره دوم ریاست‌جمهوری خود فردی را برای عضویت در دیوان عالی معرفی نکرده است. بااین‌حال، گزارش‌های متعددی منتشر شده که نشان می‌دهد جمهوری‌خواهان احتمالاً تلاش خواهند کرد پیش از آغاز فعالیت کنگره جدید در ژانویه، روند تأیید انتصاب‌ها را با سرعت بیشتری پیش ببرند.
محدود کردن انتصاب اعضای کابینه و مدیران دولتی
در صورت کنترل سنا، دموکرات‌ها عملاً می‌توانند از تأیید انتصاب بسیاری از مقام‌های ارشد دولت جلوگیری کنند.
آن‌ها همچنین ریاست کمیته‌های سنا را در اختیار خواهند گرفت. این کمیته‌ها به‌طور مستقل اختیار صدور احضاریه و آغاز تحقیقات را دارند و می‌توانند عملکرد مقام‌های دولتی را بررسی کنند.
فیلیباستر همچنان مانع تصویب قوانین خواهد بود
حتی اگر دموکرات‌ها اکثریت سنا را به دست بگیرند، عبور از موانع آیین‌نامه‌ای این مجلس همچنان دشوار خواهد بود.
بیشتر لوایح برای عبور از سازوکار فیلیباستر به ۶۰ رأی نیاز دارند. دموکرات‌ها در هیچ‌یک از سناریوهای محتمل انتخابات، به چنین تعداد کرسی دست پیدا نمی‌کنند.
از سوی دیگر، حتی اکثریت قابل‌توجه دموکرات‌ها در سنا نیز برای بی‌اثر کردن وتوی ترامپ کافی نخواهد بود. لغو وتوی رئیس‌جمهور به رأی موافق دوسوم اعضای هر دو مجلس کنگره نیاز دارد.
بنابراین، اندازه اکثریت دموکرات‌ها در سنا اهمیت زیادی خواهد داشت. اگر این حزب تنها ۵۱ یا ۵۲ کرسی به دست بیاورد، رهبران آن برای تصویب هر طرح به حمایت تقریباً تمام اعضای فراکسیون خود نیاز خواهند داشت.
اما اکثریتی با اختلاف چهار تا شش کرسی، آزادی عمل بیشتری برای پیشبرد لوایح مربوط به تعرفه‌های تجاری، هزینه‌های زندگی و اختیارات جنگی ایجاد می‌کند.
در چنین وضعیتی، دموکرات‌ها می‌توانند ترامپ را در موقعیتی قرار دهند که برای جلوگیری از تصویب این طرح‌ها ناچار به استفاده از حق وتوی خود شود. چنین رویارویی‌هایی ممکن است به یکی از محورهای اصلی رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ تبدیل شوند.
اگر ترکیب سنا ۵۰ به ۵۰ شود چه اتفاقی می‌افتد؟
اگر دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را تصاحب کنند، اما ترکیب سنا به‌صورت مساوی تقسیم شود یا جمهوری‌خواهان کنترل آن را حفظ کنند، احتمال شکل‌گیری بن‌بست سیاسی در واشنگتن افزایش می‌یابد.
در سنایی با ترکیب ۵۰ به ۵۰، چند سناتوری که حاضر باشند برخلاف موضع رسمی حزب خود رأی دهند، می‌توانند نقشی تعیین‌کننده پیدا کنند.
جان فترمن، سناتور دموکرات پنسیلوانیا، و برخی جمهوری‌خواهان میانه‌رو از جمله چهره‌هایی هستند که ممکن است در چنین شرایطی اهمیت بیشتری پیدا کنند.
ترامپ نیز همچنان می‌تواند با استفاده از رأی تعیین‌کننده جی‌دی ونس، تأیید نامزدهای پیشنهادی خود را دنبال کند.
علاوه بر این، سیاست‌های دولت در زمینه تعرفه‌های تجاری، مهاجرت و روابط خارجی احتمالاً تا حد زیادی بدون نظارت مؤثر سنا ادامه خواهند یافت.
اگر جمهوری‌خواهان اکثریت هر دو مجلس را حفظ کنند چه می‌شود؟
رهبران جمهوری‌خواه معتقدند پیروزی دموکرات‌ها در کنگره به آغاز تحقیقات گسترده، تلاش برای استیضاح و افزایش هزینه‌های دولت منجر خواهد شد.
مایک جانسون این انتخابات را انتخابی میان حکمرانی مسئولانه و زیاده‌روی دموکرات‌ها توصیف کرده است. ترامپ نیز از جمهوری‌خواهان خواسته کنترل مجلس نمایندگان را حفظ کنند؛ درخواستی که بخشی از انگیزه آن، محافظت از موقعیت سیاسی خود اوست.
برخی جمهوری‌خواهان همچنین معتقدند اگر دموکرات‌ها به اکثریت برسند، ممکن است رأی‌دهندگان آن‌ها را مسئول مشکلات کشور بدانند. از نگاه این گروه، پیروزی دموکرات‌ها یک رقیب سیاسی قدرتمند در برابر ترامپ ایجاد می‌کند و به او فرصت می‌دهد بخشی از مسئولیت افزایش قیمت‌ها و مشکلات اقتصادی را به این حزب نسبت دهد.
دموکرات‌ها در مقابل می‌گویند نگرانی اصلی رأی‌دهندگان، کاهش قدرت خرید و جنگ است. آن‌ها تأکید می‌کنند برنامه‌هایشان برای پاسخ به همین مشکلات طراحی شده و هدفشان انتقام‌گیری سیاسی نیست.
اگر جمهوری‌خواهان کنترل هر دو مجلس را حفظ کنند، ترامپ و متحدانش این نتیجه را نشانه دریافت دوباره حمایت سیاسی مردم برای دو سال پایانی ریاست‌جمهوری او معرفی خواهند کرد.
در این سناریو، روند تأیید قضات و دیگر مقام‌های دولتی بدون تغییر اساسی ادامه پیدا می‌کند. همچنین احتمال بروز اختلافات گسترده بر سر بودجه، تعطیلی دولت و سقف بدهی کمتر خواهد شد.
بر اساس مدل‌های پیش‌بینی، حفظ کنترل هر دو مجلس توسط جمهوری‌خواهان کمترین احتمال را دارد؛ اما این سناریو همچنان غیرممکن نیست.
نتیجه انتخابات چه تأثیری بر جنگ آمریکا با ایران خواهد داشت؟
پایان دادن به جنگ با ایران ممکن است از حمایت دوحزبی در کنگره برخوردار باشد، اما وادار کردن ترامپ به توقف عملیات نظامی کار ساده‌ای نخواهد بود.
قانون اختیارات جنگی (War Powers Act) ظاهراً ادامه عملیات نظامی طولانی‌مدت را به دریافت مجوز کنگره مشروط می‌کند. بااین‌حال، ترامپ تاکنون راه‌هایی برای دور زدن محدودیت‌های این قانون پیدا کرده است.
از سوی دیگر، برای بی‌اثر کردن وتوی رئیس‌جمهور به ۶۷ رأی در سنا نیاز خواهد بود. دستیابی به این تعداد رأی بدون حمایت شماری از جمهوری‌خواهان امکان‌پذیر نیست.
جمهوری‌خواهان همچنین با فشار زیادی روبه‌رو خواهند شد تا در دوره انتقالی پس از انتخابات و پیش از آغاز به کار نمایندگان جدید در ژانویه، یک لایحه بزرگ برای تأمین هزینه‌های جنگ تصویب کنند.
در همین حال، تأمین بودجه پنتاگون و این پرسش که آیا می‌توان از لوایح هزینه‌ای برای محدود کردن سیاست‌های نظامی دولت استفاده کرد یا خیر، به یکی از موضوعات مهم اختلاف میان کنگره و کاخ سفید تبدیل خواهد شد.
اگر جنگ همچنان با مخالفت گسترده افکار عمومی مواجه باشد، نادیده گرفتن فشارهای کنگره و اعتراض‌های مردم برای ترامپ دشوارتر خواهد شد. در نتیجه، حتی اگر دموکرات‌ها نتوانند مستقیماً به جنگ پایان دهند، پیروزی آن‌ها می‌تواند هزینه سیاسی ادامه درگیری را برای دولت افزایش دهد.
