کریستیانو رونالدو با انتشار ویدیویی در حساب‌های خود در شبکه‌های اجتماعی، رسماً پایان دوران بازی‌های ملی‌اش را اعلام کرد. اسطوره فوتبال پرتغال پس از ۲۳ سال حضور در ترکیب تیم ملی، در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۶ به این مسیر پرافتخار پایان داد.
رونالدو نخستین بار در ۲۰ اوت ۲۰۰۳ و در حالی که تنها ۱۸ سال و ۶ ماه و ۱۵ روز داشت، در دیدار مقابل قزاقستان پیراهن تیم ملی پرتغال را پوشید. او از آن زمان تاکنون یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ فوتبال این کشور بوده و در طول این سال‌ها افتخارات و رکوردهای متعددی به دست آورده است.
کاپیتان سابق پرتغال در دوران حضورش در تیم ملی، قهرمانی جام ملت‌های اروپا در سال ۲۰۱۶ و دو عنوان قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ را تجربه کرد. او همچنین با ثبت ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۶ گل، همچنان رکورددار گلزنی در تاریخ فوتبال ملی جهان است.
متن کامل پیام خداحافظی کریستیانو رونالدو
رونالدو در ویدیویی که برای اعلام خداحافظی خود منتشر کرد، خطاب به مردم پرتغال گفت:
«مردم پرتغال؛
سرانجام روزی فرا رسید که باید پیراهن شماره ۷ تیم ملی کشورمان را کنار بگذارم. هیچ‌وقت این پیراهن را چیزی نمی‌دانستم که فقط به من تعلق داشته باشد، اما طی ۲۳ سال افتخار بزرگی داشتم که آن را بر تن کنم، از آن دفاع کنم و در ورزشگاه‌های مختلف سراسر جهان به نمایش بگذارم.
اکنون زمان آن است که این پیراهن را به نسل بعدی بسپارم. تصمیم‌گرفتن درباره چنین موضوعی آسان نبود؛ چون بعضی انتخاب‌ها تنها با منطق گرفته نمی‌شوند و احساسات نیز در آن‌ها نقش مهمی دارند.
سفری که در اوت ۲۰۰۳ آغاز شد و مسیر زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد، امروز به پایان می‌رسد. وقتی به گذشته و تمام خاطراتم با تیم ملی نگاه می‌کنم، فقط مسابقات، گل‌ها، رکوردها و جام‌های قهرمانی را به یاد نمی‌آورم؛ بلکه چهره انسان‌ها در ذهنم زنده می‌شود.
به یاد مهاجرانی می‌افتم که برای ۹۰ دقیقه احساس نزدیکی بیشتری به پرتغال داشتند. میلیون‌ها نفر از مردم کشورم را به خاطر می‌آورم که شاید هیچ‌وقت از نزدیک آن‌ها را ندیده باشم، اما به بخشی از زندگی من تبدیل شدند. چون فوتبال فقط یک ورزش نیست؛ فوتبال بیش از هر چیز درباره انسان‌هاست.
در تمام سال‌هایی که برای تیم ملی بازی کردم، همواره تلاش داشتم از مرز توانایی‌هایم عبور کنم. می‌خواستم برنده شوم، بهترین باشم و نامی ماندگار در تاریخ به جا بگذارم.
همیشه انتظارات زیادی از خودم داشتم. هیچ‌وقت به دستاوردهای قبلی راضی نبودم و باور داشتم که می‌توانیم قدم‌های بیشتری برداریم. برای این پیراهن، هرچه در توان داشتم گذاشتم.
لحظات درخشانی را تجربه کردم؛ عصرها و شب‌هایی که همه‌چیز مطابق میل ما پیش رفت و پیروزی‌هایی که هیچ‌وقت از خاطرم پاک نمی‌شوند. در مقابل، شکست‌هایی هم وجود داشتند که حتی امروز فکرکردن به آن‌ها برایم آسان نیست.
من هم اشتباه کردم، درد کشیدم و گاهی نتوانستم انتظارات و آرزوهای مردم پرتغال را برآورده کنم.
بااین‌حال، هیچ‌وقت تسلیم نشدم و از همه مهم‌تر، غروری را که بابت نمایندگی کشورم داشتم، هرگز از دست ندادم.
این سال‌ها درس‌های ساده اما ارزشمندی به من آموختند. گل‌ها بالاخره به پایان می‌رسند، جام‌ها در موزه‌ها جای می‌گیرند و رکوردها دیر یا زود شکسته می‌شوند.
اما چیزی وجود دارد که گذر زمان نمی‌تواند آن را از بین ببرد؛ جایگاهی که در قلب مردم پیدا می‌کنیم.
اگر حتی یک بار توانسته باشم شما را خوشحال کنم، اگر یکی از گل‌هایم باعث شده باشد کسی را در آغوش بگیرید، برای مدتی نگرانی‌هایتان را فراموش کنید یا به کشور خود افتخار کنید، تمام این سال‌ها ارزشش را داشته است.
این بخشی از معنای پرتغالی‌بودن است؛ اینکه در کنار یکدیگر سختی‌ها را تحمل کنیم، دوباره برخیزیم و ایمانمان را از نو به دست آوریم.
پرتغال همیشه به نسل تازه‌ای از جوانان نیاز دارد؛ کسانی که رؤیاهای بزرگی در سر دارند، فوتبالیست‌هایی که در برابر مشکلات تسلیم نمی‌شوند و نسلی که باور دارد می‌تواند به جایگاه‌هایی برسد که پیش از آن هیچ‌کس تجربه نکرده است.
کشوری که همچنان قهرمانان تازه‌ای پرورش می‌دهد، هرگز اعتماد و باور خود را به توانایی‌هایش از دست نخواهد داد.
می‌خواهم چند جمله هم خطاب به هم‌تیمی‌هایم بگویم.
برای تمام دویدن‌ها، آغوش‌ها، اختلاف‌نظرها و حتی سکوت‌هایی که پیش از ورود به زمین با هم تجربه کردیم، از شما سپاسگزارم.
از همه لحظاتی که در کنار یکدیگر پیروزی‌ها را جشن گرفتیم و شکست‌هایی که ما را قوی‌تر کردند، ممنونم.
افتخار داشتم که کاپیتان شما باشم، اما هیچ کاپیتانی به‌تنهایی به مسیرش ادامه نمی‌دهد. تک‌تک شما بخشی از داستان زندگی ورزشی من هستید.
از مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، مسئولان تجهیزات، اعضای کادر فنی و تمام افرادی که طی این سال‌ها در کنارم بودند، صمیمانه تشکر می‌کنم.
بسیاری از شما هیچ‌وقت در عکس‌ها دیده نشدید، اما بدون زحماتتان ثبت هیچ‌کدام از آن تصاویر ممکن نبود.
از خانواده‌ام نیز تشکر می‌کنم که در تمام این مسیر و رؤیا با من همراه بودند.
ممنونم که دوری‌ها، فداکاری‌ها و روزهایی را درک کردید که تیم ملی بخشی از زندگی مرا به خود اختصاص می‌داد؛ زمانی که در واقع باید سهمی از آن متعلق به شما می‌بود.
اگر توانستم تا این نقطه پیش بروم، به این دلیل بود که همیشه در کنار یکدیگر حرکت کردیم.
و حالا می‌خواهم آخرین حرف‌هایم را خطاب به مردم پرتغال و تمام پرتغالی‌هایی بگویم که در گوشه‌وکنار جهان زندگی می‌کنند.
تصویری وجود دارد که همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند؛ لحظه‌ای که سرود ملی کشورمان پخش می‌شود.
به اطراف نگاه می‌کنم و هم‌تیمی‌هایم را می‌بینم. سکوها پر از کودکانی است که در کنار مادران، پدران و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان ایستاده‌اند. پرتغالی‌هایی را می‌بینم که مسافت‌های طولانی را طی کرده‌اند تا فقط در آن لحظه حضور داشته باشند.
در چنین لحظاتی، دیگر هیچ تفاوتی میان ما وجود ندارد.
نه باشگاه‌ها اهمیتی دارند، نه رنگ‌ها، نه موقعیت اجتماعی، نه شغل و نه اختلاف‌نظرها.
همه‌چیز به یک عشق مشترک خلاصه می‌شود: پرتغال.
این احساسی است که تا آخرین روز زندگی‌ام با خودم خواهم داشت.
امروز دوران حضور من در زمین فوتبال با پیراهن تیم ملی به پایان می‌رسد.
با سربلندی و افتخار به مسیری که پشت سر گذاشته‌ام، کنار می‌روم. خیالم آسوده است، چون می‌دانم هرچه در توان داشتم برای پرتغال انجام دادم.
بااین‌حال، این به معنای جدایی همیشگی من از شما نیست.
از این پس نیز با هر پیروزی تیم ملی پرتغال همان هیجان و اضطراب را تجربه خواهم کرد و با تمام وجود فریاد شادی سر خواهم داد: بله!
تمام زندگی‌ام را برای تبدیل‌شدن به بهترین بازیکن جهان تلاش کردم.
اما امروز متوجه شده‌ام که بزرگ‌ترین افتخار و پیروزی من، شایستگی پوشیدن پیراهن بهترین کشور جهان بوده است.
برای این ۲۳ سال از شما ممنونم.
برای اعتمادی که به من داشتید، سپاسگزارم.
ممنونم که فرصت دادید رؤیایی را زندگی کنم که از دوران کودکی‌ام در مادیرا آغاز شده بود؛ زمانی که فقط پسربچه‌ای بودم که با یک توپ بازی می‌کرد.
پیراهن شماره ۷ همچنان باقی خواهد ماند، اما افتخار پوشیدن آن برای همیشه بخشی از زندگی من خواهد بود.
پرتغال همیشه در قلبم جای دارد.
برای همیشه خداحافظ.
کریستیانو رونالدو»
