کیمی آنتونلی با رسیدن به مقام قهرمانی جهان در مکزیک، نام خود را به‌عنوان جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک ثبت کرد. این راننده ایتالیایی که تنها ۲۰ سال و ۲۸ روز سن دارد، پس از عبور از خط پایان نتوانست احساسات خود را کنترل کند و اشک شوق ریخت.
آنتونلی در مسابقه پایانی به مقام سوم رسید. مکس ورشتپن، قهرمان چهار دوره جهان، جایگاه نخست را به دست آورد و لوئیس همیلتون، دارنده هفت عنوان قهرمانی جهان، دوم شد. این دو راننده که در مجموع ۱۱ قهرمانی جهان دارند، در برابر موفقیت تاریخی راننده جوان ایتالیایی ادای احترام کردند.
این اتفاق در حالی رقم خورد که آنتونلی تنها دومین فصل حضور خود در رقابت‌های فرمول یک را تجربه می‌کند. او همچنین پس از ۷۳ سال، نخستین راننده ایتالیایی شد که عنوان قهرمانی جهان را به دست می‌آورد.
پیش از مسابقه، پیامی از یانیک سینر، ستاره تنیس ایتالیا، برای آنتونلی پخش شد. همچنین معلم دوران مدرسه او پیامی ضبط کرده بود و تصاویری از هم‌کلاسی‌های سابقش روی نمایشگرها به نمایش درآمدند.
این تصاویر یادآوری می‌کردند که آنتونلی تا همین چند وقت پیش زندگی معمولی یک دانش‌آموز را داشت. او خارج از فضای پرزرق‌وبرق فرمول یک، به‌تازگی دوران مدرسه را پشت سر گذاشته و تنها چند ماه پیش هنوز نوجوان محسوب می‌شد.
آنتونلی رکورد سباستین فتل را سه سال زودتر شکست
آنتونلی رکورد سباستین فتل را که در سال ۲۰۱۰ و در ۲۳ سالگی به جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک تبدیل شده بود، با اختلاف سه سال شکست داد. جالب اینکه در زمان قهرمانی فتل، آنتونلی تنها چهار سال داشت و هنوز با ماشین‌های اسباب‌بازی سرگرم بود.
لوئیس همیلتون نیز از نزدیک شاهد این تغییر نسل در فرمول یک است. او زمانی برای آنتونلی نوجوان امضا می‌کرد، اما حالا این راننده جوان مسیری مشابه مسیر حرفه‌ای او را طی کرده و به قهرمانی جهان رسیده است. همیلتون مسابقه مکزیک را با رکورد صد و پنجمین پول پوزیشن دوران حرفه‌ای خود آغاز کرده بود.
آنتونلی تنها چند هفته پیش از نخستین حضورش در فرمول یک با تیم مرسدس در سال گذشته، گواهینامه رانندگی دریافت کرده بود. با این حال، در فصل جاری با ثبت ۱۰ پیروزی درخشان توانست قهرمانی جهان را به دست آورد. او در طول مسیر، با وجود فشار سنگین رقابت‌ها، عملکردی بسیار باثبات داشت و تقریباً هیچ اشتباهی مرتکب نشد.
این راننده در ۲۵ اوت ۲۰۰۶ در شهر بولونیا ایتالیا متولد شد. تولد او تنها چند ماه پیش از آن اتفاق افتاد که مک‌لارن اعلام کرد لوئیس همیلتون از فصل بعد برای این تیم مسابقه خواهد داد.
بیشتر رانندگان فرمول یک محل سکونت خود را موناکو انتخاب کرده‌اند، اما آنتونلی اکنون در سن‌مارینو زندگی می‌کند؛ جمهوری کوچکی که درون خاک ایتالیا قرار دارد و حدود ۱۲۹ کیلومتر با بولونیا فاصله دارد.
او پیش‌تر گفته بود که هنوز می‌تواند بدون جلب توجه دیگران به سوپرمارکت، کافه یا سالن بولینگ برود. البته با تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های فرمول یک، احتمالاً حفظ چنین زندگی عادی‌ای برای او دشوارتر خواهد شد.
آنتونلی پیش از این نیز با پیروزی تماشایی در گرندپری ایتالیا در ماه سپتامبر، توجه‌ها را به خود جلب کرده بود. او در آن مسابقه از جایگاه نوزدهم استارت زد، اما توانست به پیروزی برسد و توانایی‌هایش را به نمایش بگذارد.
این موفقیت او را به نخستین راننده ایتالیایی تبدیل کرد که از سال ۱۹۶۶ برنده این مسابقه می‌شود. همچنین نشان داد که چرا بسیاری او را شایسته تبدیل شدن به نخستین قهرمان جهان ایتالیایی پس از آلبرتو آسکاری در سال ۱۹۵۳ می‌دانند.
با وجود این دستاوردهای بزرگ، آنتونلی هنوز شباهت زیادی به همان کودکی دارد که در پنج‌سالگی با تشویق پدرش، مارکو، برای نخستین بار پشت فرمان یک کارتینگ نشست.
پیش از آغاز دوران حضور او در مرسدس، برخی افراد درباره انتخاب این راننده جوان تردید داشتند. منتقدان معتقد بودند آنتونلی برای رقابت در بالاترین سطح فرمول یک بیش از حد کم‌تجربه است. اما نتایج او خیلی زود خلاف این پیش‌بینی‌ها را ثابت کرد.
حتی مقایسه آنتونلی با الگوی دوران کودکی‌اش، آیرتون سنا، نیز دیگر چندان اغراق‌آمیز به نظر نمی‌رسد. او از کودکی با تماشای نسخه‌های DVD مسابقات این اسطوره برزیلی بزرگ شده و حالا خودش در مسیر تبدیل شدن به یکی از چهره‌های ماندگار این ورزش قرار گرفته است.
رقابت پرحادثه مکزیک با پیروزی ورشتپن به پایان رسید
مسابقه مکزیک از همان دور نخست با اتفاقات متعددی همراه شد. شارل لکلرک هنگام نزدیک شدن به پیچ چهارم از لوئیس همیلتون سبقت گرفت، اما در ادامه رقابت میان دو راننده فراری، از مسیر اصلی خارج شد و روی چمن رفت.
در همین شرایط، مکس ورشتپن از فرصت استفاده کرد و هنگام خروج از پیچ از همیلتون عبور کرد تا به جایگاه دوم برسد.
همیلتون نیز در جریان رقابت با لکلرک از پیست خارج شده بود و از این اتفاق به‌شدت ناراحت به نظر می‌رسید. او از طریق بی‌سیم تیمی اعتراض کرد و گفت:
«هم‌تیمی خودم مرا از پیست بیرون راند.»
داوران مسابقه این اتفاق را بررسی کردند و در نهایت لکلرک که در آن لحظه پیشتاز بود، به پنج ثانیه جریمه زمانی محکوم شد.
در بخش دیگری از اتفاقات دور نخست، ایساک حجار کنترل خودروی خود را از دست داد و چرخید، اما توانست به مسابقه بازگردد. جورج راسل نیز به‌دلیل ایجاد برخورد در جریان این آشفتگی، با جریمه ۱۰ ثانیه‌ای روبه‌رو شد.
در دورهای ابتدایی، آنتونلی عملکرد باثباتی داشت و جایگاه چهارم خود در خط استارت را حفظ کرد. او در این مرحله جلوتر از هم‌تیمی‌اش، جورج راسل، قرار داشت.
پس از آنکه هر دو خودروی استون مارتین از مسابقه خارج شدند و خودروی لنس استرول به‌دلیل توقف نامناسب در کنار پیست نیاز به جابه‌جایی پیدا کرد، خودروی ایمنی مجازی وارد عمل شد.
در همین زمان، لکلرک همچنان صدرنشین بود و همیلتون بار دیگر از طریق بی‌سیم به تصمیم‌های داوران اعتراض کرد. او گفت:
«داوران عملاً دارند این پیروزی را به شارل تقدیم می‌کنند. ما در جلسه توجیهی رانندگان درباره این موضوع توافق کرده بودیم.»
لکلرک و ورشتپن در دور ۲۸ برای تعویض لاستیک به پیت‌استاپ رفتند. راننده هلندی پس از بازگشت به پیست در جایگاه پنجم قرار گرفت و یک رتبه بالاتر از لکلرک بود. همیلتون نیز کمی بعد برای تعویض لاستیک وارد پیت شد.
یکی از خطرناک‌ترین لحظات مسابقه در دور ۴۶ اتفاق افتاد. والتری بوتاس به‌دلیل نقص در سیستم تعلیق، با سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت به موانع کنار پیست برخورد کرد. در پی این حادثه، پرچم قرمز به نمایش درآمد و نیروهای پزشکی برای بررسی وضعیت راننده وارد عمل شدند.
خوشبختانه راننده کادیلاک توانست تقریباً بدون آسیب‌دیدگی جدی از خودرو خارج شود. او با نشان دادن علامت شست بالا، سلامت خود را تأیید کرد؛ هرچند مشخص بود که تصادف تأثیر روانی و جسمی شدیدی بر او گذاشته است.
مسئولان مسابقه برای تعمیر موانع آسیب‌دیده به زمان نیاز داشتند و به همین دلیل رقابت حدود نیم ساعت متوقف شد. در این فاصله، اعتراض‌های همیلتون نیز ادامه داشت. او پس از ورود به پیت در شرایط حضور خودروی ایمنی، از طریق بی‌سیم گفت:
«ما مشکلات بزرگی داریم.»
با ازسرگیری مسابقه، ورشتپن همچنان صدرنشین باقی ماند. همیلتون با رانندگی تهاجمی از لکلرک سبقت گرفت و به رتبه دوم رسید. آنتونلی نیز کمی بعد توانست از راننده موناکویی عبور کند.
در ادامه، همیلتون و ورشتپن هنگام عبور از پیچ نخست با یکدیگر برخورد کردند. داوران این اتفاق را زیر نظر گرفتند، اما بررسی بیشتری درباره آن انجام ندادند. همچنین به‌دلیل قرارگیری ورشتپن در موقعیت نامناسب روی خط استارت، احتمال تخلف او در آغاز مسابقه مطرح شد، اما راننده هلندی از دریافت جریمه جان سالم به در برد.
در دور ۵۹، آروید لیندبلاد، راننده جوان بریتانیایی، تصادف کرد و از ادامه رقابت بازماند. این اتفاق باعث شد خودروی ایمنی بار دیگر وارد پیست شود.
ورشتپن در شروع مجدد مسابقه بدون اشتباه عمل کرد و جایگاه نخست را حفظ کرد. همیلتون نیز که در رتبه دوم قرار داشت، با فاصله‌ای بسیار کم او را تعقیب می‌کرد.
در نهایت، ورشتپن و همیلتون به‌ترتیب در جایگاه‌های اول و دوم از خط پایان عبور کردند و آنتونلی سوم شد. با این حال، نتیجه مسابقه برای راننده جوان ایتالیایی اهمیت تاریخی داشت؛ چراکه او با همین جایگاه سوم، قهرمانی جهان را قطعی کرد و نامش را به‌عنوان جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک به ثبت رساند.
