در بحبوحهی بحران انسانی در غزه، یکی از اعضای شورای شهر تهران، با نقلِ صحنهای دردناک از یک پدر فلسطینی، تلاش کرد معنای همدلی را از سطح واژهها به عمق تجربه منتقل کند. او روایت کرد که در اوج بیآبی و اضطرار، مردی برای تر کردن لبهای خشک نوزادش، از آب دهان خودش استفاده کرده—تصویری که شاید در یک قاب خبری جا نگیرد، اما در دل انسان، چیزی را عمیقاً تکان میدهد.
بر همین اساس، این مسئول شهری پیشنهاد داده تا ایرانیان با حذف یک لیوان آب از مصرف روزانهی خود، نه بهعنوان یک اقدام نمادین ساده، بلکه بهمنظور لمس واقعیِ رنج مردمی که در عطش و محاصره زیست میکنند، با مردم غزه ابراز همدردی کنند.
این توصیه، بیش از آنکه یک حرکت نمادین صرف باشد، تلاشیست برای ایجاد پیوندی عاطفی و انسانی میان ملتها؛ برای اینکه همدلی از راه دور، به فهم نزدیکتر درد تبدیل شود—نه فقط با نگاه، که با تجربهای هرچند کوچک اما ملموس.
