در بررسی جهانی عرضه غذایی، بلژیک با میانگین ۳,۹۱۴ کیلوکالری در روز برای هر نفر، در صدر کشورهایی قرار دارد که بیشترین میزان کالری را تولید و عرضه میکنند. پس از آن، اسرائیل با ۳,۸۹۵ و ایالات متحده با ۳,۸۷۵ کیلوکالری در رتبههای دوم و سوم قرار گرفتهاند. این آمار، میزان کلی غذاهای تولیدشده و واردشده را نشان میدهد و شامل ضایعات یا نحوه توزیع نمیشود؛ بنابراین کالری واقعی مصرفشده توسط افراد، معمولاً کمتر از این ارقام است.
اهمیت این دادهها فراتر از عدد کالری است؛ میانگین عرضه روزانه غذا، تصویری کلی از عملکرد سیستم غذایی یک کشور ارائه میدهد—از کشاورزی و واردات گرفته تا سیاستهای یارانهای و الگوهای مصرف. زمانی که این عرضه بهطور قابلتوجهی از نیاز روزانه بزرگسالان (حدود ۲,۰۰۰ تا ۲,۵۰۰ کالری) فراتر میرود، میتواند نشانهای از چالشهای سلامت عمومی مانند چاقی، دیابت و بیماریهای قلبی باشد. در مقابل، عرضه پایینتر ممکن است به کمبودهای مزمن غذایی یا ضعف در زنجیره تأمین اشاره داشته باشد.
بر اساس دادههای سال ۲۰۲۲ که توسط Our World in Data و سازمان ملل گردآوری شدهاند، اینفوگرافیکی تهیه شده که ۴۰ کشور با بیشترین عرضه کالری را رتبهبندی میکند. اروپا با ۲۷ کشور در این فهرست، بیشترین سهم را دارد. کشورهایی مانند ایرلند، اتریش و لهستان نیز با عرضهای بیش از ۳,۷۵۰ کیلوکالری در روز، در جمع کشورهای پرکالری قرار گرفتهاند. این سطح بالا از عرضه، اغلب به دلیل دامپروری گسترده و سیاستهای حمایتی کشاورزی است که محصولات پرانرژی را در دسترس عموم قرار میدهد.
با این حال، عرضه بالا الزاماً به معنای مصرف بیشتر نیست. کشورهایی مانند فرانسه با وجود حفظ سطح بالای تولید، بهسمت وعدههای غذایی سبکتر و کوچکتر حرکت کردهاند. این روند، همراستا با سیاستهای اتحادیه اروپا برای کاهش ضایعات غذایی است—چالشی که میتواند شکاف میان کالری عرضهشده و مصرفشده را بیشتر کند. در واقع، بخش قابلتوجهی از کالری تولیدشده هرگز به بشقاب مصرفکننده نمیرسد و در مراحل خردهفروشی یا مصرف خانگی از بین میرود.
در خارج از اروپا، اسرائیل با ترکیب غذاهای سنتی مانند تاهینی و روغن زیتون با خوراکهای فرآوریشده غربی، جایگاه دوم را به خود اختصاص داده است. ایالات متحده نیز با سیستم کشاورزی عظیم و وعدههای غذایی حجیم، در رتبه سوم قرار دارد. عربستان سعودی با وجود محدودیتهای اقلیمی، بهواسطه واردات گسترده و یارانههای دولتی، در جایگاه نهم قرار گرفته—اما این عرضه بالا با نرخ چاقی بیش از ۳۰ درصد در میان بزرگسالان همراه است، مشابه وضعیت ایالات متحده.
درک تفاوت میان عرضه و مصرف واقعی کالری، برای سیاستگذاران اهمیت زیادی دارد. این آمار میتواند پایهای برای طراحی برنامههای کاهش ضایعات، تدوین دستورالعملهای تغذیهای و تقویت شبکههای ایمنی اجتماعی باشد. در کشورهای با درآمد بالا، کاهش ضایعات غذایی میتواند تأثیر قابلتوجهی بر کاهش انتشار گازهای گلخانهای داشته باشد؛ در حالی که در کشورهای کمبرخوردار، حتی افزایشهای جزئی در عرضه غذا میتواند نقش حیاتی در مبارزه با سوءتغذیه ایفا کند.
