مردی پرویی که خود را پیرترین مرد جهان میدانست، تنها پنج روز پیش از رسیدن به ۱۲۶ سالگی، در خواب و در یک مرکز نگهداری سالمندان درگذشت. مارسلینو آباد تولنتینو، کشاورزی کمحرف و کوتاهقامت با قد حدود ۱ متر و ۲۷ سانتیمتر، در تمام عمر خود در روستایی دورافتاده زندگی کرده بود. او در دوران همهگیری کرونا و هنگام اجرای طرح حمایتی دولت پرو شناسایی شد و در ۱۲۰ سالگی برای نخستین بار صاحب کارت شناسایی و مستمری دولتی شد.
«ماشیکو» – لقب شناختهشده او – پس از ورود به چرخه دریافت مستمری، دچار حادثهای شد که موجب آسیب جدی لگن شد و از آن زمان به ویلچر وابسته بود. او ادعا میکرد متولد ۵ آوریل ۱۹۰۰ است، اما به دلیل نداشتن شناسنامه، تأیید رسمی سنش در سطح بینالمللی امکانپذیر نشده است. روایتها نشان میدهد او در کودکی یتیم شد و سالهای زیادی را در فقر شدید در مناطق دورافتاده گذراند و از همان سالها به کار کشاورزی و نگهداری دام مشغول بود.
ماشیکو پیشتر راز طول عمر خود را مصرف منظم میوه، گوشت بره و جویدن برگ گیاه کوکا عنوان کرده بود؛ عادتی رایج میان مردم محلی برای افزایش انرژی هنگام کار. او همچنین از گیاهان دارویی و علفهای کوهی که خود جمعآوری میکرد، استفاده میکرد.
در سال ۲۰۲۴، دولت پرو طول عمر او را نتیجه زندگی آرام و طبیعیاش دانسته و در بیانیهای گفته بود که او «در میان طبیعت و با آرامش درونی» زندگی کرده است. با وجود همه این روایتها، کتاب رکوردهای گینس هیچگاه سن او را تأیید نکرده و همچنان ژان لوئیز کلمان، زن فرانسوی درگذشته در ۱۹۹۷ با ۱۲۲ سال و ۱۶۴ روز، رکورددار رسمی طول عمر است.