فرانک ریبری، وینگر فرانسوی، در دوران اوج خود یکی از برجستهترین بازیکنان جهان بود و جای تأسف است که هرگز موفق به کسب توپ طلا نشد. دوران پربار او با درخشش در سطح باشگاهی و ملی همراه بود و همکاری فوقالعادهاش با آرین روبن و کسب افتخارات متعدد، او را به یکی از محبوبترین چهرهها در میان هواداران بایرن مونیخ تبدیل کرد.
ریبری ۴۳ ساله، که همچنان در دنیای فوتبال فعال است و اکنون به عنوان همکار فنی در باشگاه سالرنیتانا در سری C ایتالیا فعالیت میکند، نه تنها به خاطر مهارت استثناییاش با توپ، بلکه به خاطر جای زخمهای عمیق روی صورتش نیز شناخته میشود.
داستان شکلگیری این زخمها، فراتر از یک روایت اندوهبار، نمادی از تابآوری و پشتکار است که بعدها به بخشی جداییناپذیر از مسیر حرفهای این ستاره فوتبال بدل شد.
سانحهای که مسیر زندگی ریبری را دگرگون کرد:
ریبری در مصاحبهای با Canal Sports+ فاش ساخت که از دوران نوزادی، زمانی که جلوی درب یک صومعه رهایش کردند، هرگز پدر و مادر بیولوژیکی خود را ندید. اما دشواریها به همینجا ختم نشد. در دو سالگی، او در یک حادثه رانندگی مرگبار گرفتار شد که مسیر زندگیاش را برای همیشه تغییر داد.
در این سانحه، خودروی آنها با یک کامیون برخورد کرد و ریبری که کمربند ایمنی نبسته بود، از شیشه جلوی اتومبیل به بیرون پرتاب شد. این حادثه منجر به جراحتهای شدید صورت برای ریبری خردسال شد و به گفته خودش، نیازمند صد بخیه بود.
غلبه بر چالشهای کودکی و تبدیل زخمها به نماد قدرت:
بازیکن سابق تیم ملی فرانسه اعتراف میکند که در دوران کودکی، نگاه خیره مردم و خطاب شدن با عباراتی چون «زشت» بسیار آزاردهنده بود. اما امروز، او ترجیح میدهد جنبههای مثبت این تجربه را ببیند: «مردم میگفتند صورتش را ببین، سرش را نگاه کن… این جای زخم چیست؟ چقدر زشت است. هر جا میرفتم، مردم نگاهم میکردند. نه به خاطر اینکه آدم خوبی بودم یا خوب فوتبال بازی میکردم، بلکه فقط به خاطر جای زخمم. همینها به من شخصیت و این قدرت را داد. چون وقتی بچهای و چنین جای زخمی داری، آسان نیست. نوع نگاه مردم و حرفها باعث شد خانوادهام هم رنج بکشند. کسانی که دربارهات حرف میزنند، والدینِ بچههای دیگر هستند و این خیلی بیرحمانه است. با همه اینها و با وجود رنجی که کشیدم، هیچوقت نرفتم گوشهای گریه کنم.»
ریبری در مصاحبهای دیگر از این زخمها ابراز قدردانی کرده و معتقد است که آنها در کودکی، اراده او را برای غلبه بر مشکلات تقویت کردهاند: «به یک معنا، این تصادف به من کمک کرد. وقتی بچه بودم، به من انگیزه میداد. این زخمها بخشی از من هستند و مردم باید من را همانطور که هستم بپذیرند.»
دوران باشگاهی پرافتخار:
فرانک ریبری پس از گذراندن دوران پرورش در آکادمیهای مختلف فوتبال در فرانسه، در سال ۲۰۰۵ با پیوستن به گالاتاسرای ترکیه، اولین فرصت حرفهای جدی خود را تجربه کرد. تنها چند ماه بعد، با انتقال به مارسی، استعداد ناب او بیش از پیش در فوتبال جهان مورد توجه قرار گرفت.
ریبری با مهارتهای چشمگیر در دریبلزنی و خلاقیت بینظیرش، توجهها را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۷ راهی بایرن مونیخ شد؛ باشگاهی که بخش عمدهای از دوران طلایی حرفهای او را رقم زد.
در طول ۱۲ سال حضور در بایرن، توانایی بالای ریبری در بازیسازی و گلزنی، این تیم را در مسیر کسب افتخارات متعددی از جمله چندین قهرمانی بوندسلیگا، جام حذفی آلمان و لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۳ قرار داد. همکاری او با آرین روبن، که با لقب «Robbery» شناخته میشد، یکی از ارکان اصلی دوران سلطه بایرن بود. ریبری با وجود تحمل مصدومیتهای سنگین، در نهایت به پانزدهمین بازیکن پرافتخار تاریخ بایرن از نظر تعداد بازی تبدیل شد.
پس از دوران درخشان در آلمان، ریبری دورانی کوتاه را در ایتالیا و برای تیمهای فیورنتینا و سالرنیتانا سپری کرد و پس از آن، به دوران بازیگری خود پایان داد.
درخشش در تیم ملی فرانسه:
ریبری در سال ۲۰۰۶ برای اولین بار پیراهن تیم ملی فرانسه را بر تن کرد و به سرعت به یکی از مهرههای کلیدی «خروسها» تبدیل شد. هرچند او هرگز موفق به کسب عنوان قهرمانی در یک تورنمنت بزرگ ملی نشد، اما در نخستین حضور خود در جام جهانی ۲۰۰۶، به همراه تیم ملی فرانسه به فینال راه یافت و عنوان نایبقهرمانی را کسب کرد. با کنار رفتن تدریجی ستارگانی چون زینالدین زیدان و تیری آنری، نقش ریبری در ترکیب تیم ملی پررنگتر شد.
با این حال، حواشی نیز گریبانگیر دوران ملی او بود. ریبری یکی از بازیکنانی بود که پس از حذف زودهنگام فرانسه از جام جهانی ۲۰۱۰، از سوی ریموند دومنک، سرمربی وقت تیم ملی، مورد انتقاد شدید قرار گرفت. او بعدها بابت نقش خود در آن اتفاقات عذرخواهی کرد و در سال ۲۰۱۴ از بازیهای ملی خداحافظی کرد؛ دو سال پیش از آنکه فرانسه در رقابتهای یورو ۲۰۱۶ که در خاک این کشور برگزار شد، مجدداً به فینال راه یابد.
