کشف لاشهٔ کلیپر اندور در سواحل پورتوریکو، معمایی هفتادوچندساله را حل کرد و یادآور سانحهای شد که قوانین هوانوردی را برای همیشه تغییر داد.
یک تیم جستوجوی هوانوردی موفق شد لاشهٔ هواپیمای مسافربری کلیپر اندور، متعلق به شرکت پانام، را پس از ۷۴ سال در کف اقیانوس اطلس و در سواحل شمالی پورتوریکو شناسایی کند. این هواپیمای داگلاس دیسی-۴ که در سال ۱۹۵۲ میلادی سقوط کرد و جان ۵۲ نفر از ۶۹ سرنشین خود را گرفت، در عمق حدود ۶۰۰ متری سطح آب قرار دارد و تصاویر ثبتشده از اعماق، نام خوانای پان امریکن و لوگوی بالدار آن را روی بدنهٔ دوپاره نشان میدهد.
بنیاد میراث هوایی و دریایی با همکاری برنامهٔ تلویزیونی اکتشاف ناشناخته از شبکهٔ دیسکاوری، ماه گذشته این کشف مهم را با استفاده از یک پهپاد زیرآبی خودران و فناوری سونار با وضوح بالا انجام داد. راس متیوز، رئیس و همبنیانگذار بنیاد، با ابراز شگفتی و شادمانی از این یافته، در عین حال بر لزوم احترام به یادبود قربانیان این فاجعهٔ تاریخی تأکید کرده است.
پرواز کلیپر اندور در ۱۱ آوریل ۱۹۵۲ با ۶۴ مسافر و ۵ خدمه از فرودگاه پورتوریکو به مقصد نیویورک به هوا برخاست، اما لحظاتی پس از برخاستن، دو موتور سمت راست خود را از دست داد و خلبان ناچار به فرود اضطراری روی آب شد. با وجود اینکه تمامی سرنشینان در ضربهٔ اولیه زنده ماندند، هواپیما در کمتر از سه دقیقه غرق شد و به دلیل نبود آموزشهای امنیتی، موانع زبانی و هرجومرج در فرایند تخلیه، تنها ۱۷ نفر نجات یافتند. این سانحه به یکی از مهمترین رویدادهای هوانوردی تبدیل شد که منجر به شکلگیری قوانین سختگیرانهٔ امروزی، از جمله آموزشهای امنیتی پیش از پرواز به مسافران، گردید.
جاش گیتس، مجری برنامهٔ اکتشاف ناشناخته، با اشاره به تأثیر عمیق این حادثه بر صنعت هوانوردی گفته است که امروز هر زمان که مسافری قدم به درون هواپیما میگذارد، به لطف اتفاقی که برای کلیپر اندور و مسافرانش در سهربع قرن پیش رخ داد، امنیت بیشتری دارد. همچنین داگ میلر از بنیاد تاریخی پانام توضیح داده که توجیه مسافران توسط خدمهٔ کابین پیش از پرواز، اقتدار و اثربخشی پیام آنها را در لحظات بحرانی افزایش میدهد، چراکه گزارشهای شاهدان عینی نشان میدهد مسافران با وجود هشدارهای خدمه، عمق فاجعه را درک نکرده بودند و همین موضوع، ضرورت آموزشهای پیشپرواز را آشکار ساخت.
سخنگوی برنامهٔ اکتشاف ناشناخته اعلام کرده است که هیچ برنامهای برای بیرون کشیدن یا جابهجایی بقایای هواپیما وجود ندارد، چرا که این محل به عنوان گورستان قربانیان سانحه شناخته میشود و باید حرمت آن حفظ شود. در حال حاضر، بنیاد میراث هوایی و دریایی در حال رایزنی با دولت پورتوریکو برای افزایش حفاظت از این منطقه و ساخت بنای یادبودی برای گرامیداشت یاد قربانیان این فاجعهٔ تاریخی است.
