والریا و کامیلا دو شخصیت مجازی و دوقلوهای به همچسبیدهای هستند که اخیراً با پیج اینستاگرام خود جنجال بزرگی آفریدهاند. آنها از دسامبر ۲۰۲۵ فعالیت خود را آغاز کردند و در کمتر از دو ماه، توانستهاند جمعیتی بالغ بر ۲۹۰ هزار دنبالکننده جذب کنند.
عکسها و ویدیوهای والریا و کامیلا پر از ژستهای جذاب، لباسهای مد روز و لحظات روزمره با دوستان بود؛ سبک زندگی که انگار مستقیماً از یک ریالیتیشو مثل کارداشیانها بیرون آمده. بسیاری از دنبالکنندگانشان فکر میکردند که با دو فرد واقعی طرف هستند و حتی کامنتهای عاشقانه، پیشنهاد ازدواج و کمک مالی میگذاشتند.
اما چند روز پیش مشخص شد که همه چیز ساختگی است؛ والریا و کامیلا افراد واقعی نیستند، بلکه شخصیتهای تولیدشده با هوش مصنوعیاند. این کشف باعث شد که بحثهای زیادی درباره اخلاقیات استفاده از هوش مصنوعی برای ساخت چنین محتوایی بالا بگیرد.
این اتفاق بیش از ۲۰۰ سال پس از شهرت چنگ و انگ بانکر رخ میدهد. چنگ و انگ بانکر دوقلوهای بههمچسبیدهای بودند که در سال ۱۸۱۱ در سیام (تایلند امروزی) به دنیا آمدند و با یک نوار غضروفی در ناحیه سینه به هم متصل بودند.
آنها بهعنوان اولین دوقلوی بههمچسبیده که سلبریتی شدند، شناخته میشوند و سالها در سیرکها و نمایشهای عجیبوغریب آمریکا گردش کردند. اما برخلاف آن دوران که مردم برای دیدن چنین افرادی پول میدادند و آنها را در قفسهای چوبی نمایش میدادند، حالا والریا و کامیلا در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفتهاند؛ جایی که نگاهها و قضاوتها بدون واسطه و گاهی خشنتر است.
دوقلوهای بههمچسبیده واقعی شرایط بسیار پیچیدهای دارند. این وضعیت زمانی رخ میدهد که یک تخمک بارورشده به طور کامل تقسیم نشود و دو جنین یکسان (مونوزیگوت) بهصورت ناقص جدا شوند. نتیجهاش تولد دو نوزادی است که بخشی از پوست، اندامها یا حتی استخوانهایشان با هم جوش خورده. شیوع این وضعیت بسیار پایین است؛ در حدود یک مورد در هر ۴۰ تا ۵۰ هزار تولد زنده. بیشتر موارد اتصال در ناحیه قفسه سینه (توراکوپاگوس)، شکم (اومفالوپاگوس) یا لگن است و حدود پنج درصد در سر (کرانیوپاگوس) رخ میدهد.
تشخیص این عارضه اغلب در دوران بارداری و از طریق سونوگرافی امکانپذیر است. زایمان به دلیل خطراتی مانند عفونت، خونریزی شدید یا آسیب به مادر، همواره به روش سزارین انجام میشود. نرخ بقای این نوزادان پایین است؛ بسیاری در روزهای نخست پس از تولد فوت میکنند و آمار کلی بقا بین ۵ تا ۲۵ درصد گزارش شده است. تقریباً تمامی موارد با چالشهای پزشکی جدی همراه هستند که طیف وسیعی از مشکلات تنفسی و قلبی تا اختلالات گوارشی، اسکولیوز و ناهنجاریهای اسکلتی-عضلانی را شامل میشود. همچنین اغلب در طول رشد، نیاز به انجام جراحیهای متعدد در زمینههای ارتوپدی، اورولوژی یا جراحی اعصاب وجود دارد.
لونی سامرز، بنیانگذار بنیاد سلامت جنین، بر این نکته تأکید میکند که این وضعیت تقریباً همیشه با بیماریهای شدید همراه است و نرخ مرگومیر در ساعات اولیه تولد حدود ۵۰ درصد است. تنها حدود ۲۵ درصد از بازماندگان، کاندیدای مناسبی برای جراحی جداسازی محسوب میشوند. این جراحی بسیار پیچیده است و گاه بیش از ۱۸ ساعت طول میکشد و به مشارکت دهها متخصص نیاز دارد. معمولاً تا سن ۹ تا ۱۲ ماهگی صبر میکنند تا نوزادان به رشد کافی برسند، مگر در موارد اورژانسی. موفقیت عمل نیز به محل اتصال بستگی دارد؛ اگر اندامهای حیاتی مانند قلب مشترک باشد، جداسازی یا امکانپذیر نیست یا بسیار پرخطر خواهد بود. در نهایت، در ۷۵ درصد موارد، حداقل یکی از دوقلوها پس از عمل زنده میماند.
یکی از معروفترین نمونههای زنده ماندن بدون جداسازی، ابی و بریتانی هنسل (Abby and Brittany Hensel) هستند. این دو خواهر آمریکایی در سال ۱۹۹۰ به دنیا آمدند و از کمر به پایین همه چیز را مشترک دارند؛ از جمله رودهها، مثانه، اندامهای تولیدمثلی، یک کبد، یک قفسه سینه و سیستم گردش خون مشترک.
آنها دو قلب، دو معده، سه کلیه، چهار ریه (دو تا جوشخورده) و دو ستون فقرات دارند که در لگن به هم میرسند. در بدو تولد سه دست داشتند که یکی را جراحی کردند. ابی (سمت راست) حس سمت چپ بدن را ندارد و بریتانی (سمت چپ) حس سمت راست را، اما هماهنگیشان طوری است که مثل یک نفر حرکت میکنند؛ حتی رانندگی، شنا و تدریس هم میکنند.
ابی و بریتانی در سال ۱۹۹۶ در برنامه اپرا وینفری ظاهر شدند و بعداً ریالیتیشوی خودشان را در شبکه TLC داشتند. ابی در سال ۲۰۲۱ با جاش بولینگ ازدواج کرد و در سال ۲۰۲۵ با یک نوزاد دیده شدند، هرچند جزئیات بیشتری از این موضوع منتشر نشده. آنها هنوز در مینهسوتا زندگی میکنند و معلم کلاس پنجم هستند.
لوری و جورج شاپل رکورددار طولانیترین عمر در میان دوقلوهای بههمچسبیده بودند. این دو که از ناحیه جمجمه به یکدیگر متصل و دارای بافت مغزی مشترک بودند، در سال ۲۰۰۷ با اعلام هویت ترانسجندر جورج، تبدیل به نخستین دوقلوی پیوسته با جنسیتهای متفاوت شدند. آنها تا سال ۲۰۲۴ و در ۶۲ سالگی به زندگی مشترک خود ادامه دادند؛ لوری در بیمارستان کار میکرد و جورج به خوانندگی پرداخت. آنها همواره با هرگونه جراحی جداسازی مخالف بودند.
امروزه پیشرفتهای پزشکی مانند تصویربرداری سهبعدی، ساخت مدلهای چاپی از آناتومی بدن و استفاده از گسترشدهندههای بافتی، میزان موفقیت جراحیهای جداسازی را بهطور چشمگیری افزایش دادهاند. بیمارستان گریت اورموند استریت لندن با انجام ۳۸ عمل موفق از سال ۱۹۸۵ تاکنون، پیشرو در این زمینه است.
اما والریا و کامیلا تصویری کاملاً دور از واقعیت ارائه میدهند. آنها زندگیِ پُرچالش دوقلوهای واقعی که اغلب با درد مزمن، محدودیت حرکتی شدید و وابستگی به مراقبتهای تخصصی همراه است را به نمایشی جنسیشده تقلیل میدهند. لونی سامرز این رویکرد را نگرانکننده میداند و معتقد است چنین محتوایی، شرایطی با نرخ مرگومیر بالا و بیماریهای پیچیده را «جنسیسازی» میکند، رنج بازماندگان را نادیده میگیرد و احتمالاً تنها به سود مادی خالقان آن تمام میشود.
