پس از انتشار تصاویری از پیکر جانباختگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ در پزشکی قانونی کهریزک و سایر نقاط، حضور تجهیزات پزشکی مانند سوند، آنژیوکت و چستتیوب بر روی برخی اجساد توجهها را جلب کرد. حسین کرمانپور، سخنگوی وزارت بهداشت، در گفتوگویی با پایگاه اطلاعرسانی «پزشکان و قانون» به تشریح علت این موضوع پرداخت و آن را ناشی از شرایط بحرانی و شلوغی بیسابقه شبهای ۱۸ و ۱۹ دیماه دانست.
تغییر ناگهانی روند انتقال مجروحان
کرمانپور با اشاره به روند انتقال مجروحان به بیمارستانها در آن شبها گفت: «پنجشنبه شب تا حدود ساعت ۱۰:۳۰ – ۱۱ وضعیت عادی بود. بعد از آن آمبولانسها یکییکی مجروحان را آوردند، اما از یک جایی به بعد تعداد مجروحان بسیار زیاد شد. شب اول ۶۴ نفر را به اورژانس بیمارستان ما آوردند.»
وی افزود که شرایط بسیاری از مجروحان بهگونهای بود که پیش از رسیدن به بیمارستان، در همان آمبولانس اقدامات اولیه مانند بخیه، آنژیوکت و چستتیوب انجام میشد.
شرایط ویژه انتقال مجروحان در شبهای بحرانی
سخنگوی وزارت بهداشت با اشاره به کمبود آمبولانس در آن شبها توضیح داد: «تعداد آمبولانسها در هر منطقه محدود است. بعضی خیابانها بسته بودند و حتی خود آمبولانس در خطر بود. بنابراین اکثر بیماران را خود مردم با ماشین شخصی و هرطور میتوانستند به بیمارستان میرساندند. گاهی مجبور بودند چند مجروح را با یک وانت بیاورند. وضعیت بسیار بد، زننده و دهشتناک بود.»
وی ادامه داد: «متأسفانه برخی بیماران پیش از رسیدن به بیمارستان فوت میکردند. در شرایط عادی، آمبولانسها موظفند حتی در صورت فوت بیمار، او را به اورژانس تحویل دهند، اما شرایط آن شبها کاملاً متفاوت بود.»
روایت لحظات سخت در اورژانس
کرمانپور با توصیف فضای اورژانس در آن شبها گفت: «هر بیماری را که میآوردند، چند نفر همراه داشت که وارد عملیات احیا میشدند. همراهان ناراحت، پریشان و حتی خشمگین بودند. از یک جایی به بعد به بچهها گفتم کاری به همراهان نداشته باشید و به کارتان برسید. همین کار کردن در حضور همراهان که جیغ میکشیدند و شیون میکردند، شرایط خاص خودش را داشت.»
وی افزود: «پشت سر هم بیمار میآوردند و ما بیوقفه یا عملیات احیا انجام میدادیم، یا بخیه میزدیم یا چستتیوب و لوله تراشه میگذاشتیم. متأسفانه تعدادی از بیماران فوت میکردند و تازه نوبت به فریاد و شیون همراهانشان میرسید.»
توضیح درباره تجهیزات باقیمانده بر روی اجساد
سخنگوی وزارت بهداشت در خصوص باقیماندن تجهیزات پزشکی بر روی برخی جانباختگان گفت: «پس از آن، همکارانمان با سرعت فوتشدهها را بیرون میبردند، کارهایشان را انجام میدادند، درون کیسه میگذاشتند و سریع برمیگشتند تا به نفرات بعدی برسند. در این ازدحام و سرعت عمل در خدمترسانی، ممکن است بعضی چیزها پیش آمده باشد؛ مثلاً آنژیوکت روی دست یک متوفی جا مانده باشد و نظیر این.»
وی با اشاره به شرایط دشوار آن شبها تأکید کرد: «آن شب برای سهچهار بیمار، بدون بیحسی چستتیوب میزدیم. اصلاً فرصتی برای این کار نبود. نمیدانید همکاران من با چه وضعیتی این کار را انجام میدادند. خودشان اشک میریختند و کار میکردند. اما چه میشد کرد؟ جان بیماران در خطر بود.»
کرمانپور در پایان تصریح کرد: «این احتمال وجود داشت که وقتی مریضی فوت میکرد، به دلیل اینکه باید خیلی سریع داخل کیسه قرار داده میشد و به سردخانه منتقل میشد، بعضی وسایل روی بدن مریض دیده نشده و جا مانده باشد، خصوصاً کسانی که سوند فولی یا آنژیوکت داشتند.»
