تنها چند روز پس از فرود خودکار یک هلیکوپتر نظامی، اکنون پهپاد رزمی YFQ-44A توانست مأموریتهای متعددی را بدون مداخله مستقیم خلبان به انجام برساند.
فاصله کوتاهی پس از آنکه یک فروند بالگرد CH-47F Chinook متعلق به ارتش ایالات متحده برای نخستین بار موفق شد بدون دخالت خلبان و به طور کامل خودکار فرود بیاید، نیروی هوایی این کشور گام تازهای در مسیر خودکارسازی هوانوردی نظامی برداشته است. در یک رزمایش اخیر، این نیرو موفق شد یک پهپاد جنگی با موتور جت را که در سطح نیمهخودکار عمل میکرد، در چندین مأموریت گوناگون به کار گیرد. این موفقیت نقطه عطفی در برنامه هواگردهای رزمی مشارکتی (CCA) به شمار میرود.
این آزمایشها در پایگاه هوایی ادواردز برگزار شد و محور اصلی آن، انتقال سامانههای آزمایشگاهی به قابلیت عملیاتی بود. نیروهای واحد عملیات آزمایشی (EOU) مدیریت این پروژه را با استفاده از هواگرد YFQ-44A که توسط شرکت اندوریل ساخته شده، بر عهده داشتند. این رزمایش نشاندهنده تلاش گستردهتری از سوی نیروی هوایی آمریکا برای تسریع روند توسعه در چارچوب سامانه تدارکاتی جدیدی موسوم به Warfighting Acquisition System است.
کارکنان EOU تمام مراحل چرخه مأموریت را از آغاز تا پایان مدیریت کردند؛ از برخاستن و نشستن هواگرد گرفته تا آمادهسازی مجدد آن برای مأموریتهای بعدی. تیمهای عملیاتی همچنین مسئولیت نصب تسلیحات، بازبینیهای پیش از پرواز و تعیین وظایف در حین پرواز را به عهده داشتند. اپراتورها با استفاده از یک لپتاپ مقاومسازیشده، برنامههای مأموریت را بارگذاری کرده و فرآیندهای خودکار حرکت روی باند و برخاست را آغاز میکردند. همین سامانه امکان مدیریت مأموریت در میانه پرواز و بررسی دادههای پس از پرواز را نیز فراهم میآورد.
این ساختار نیاز به زیرساختهای بزرگ و ثابت را از میان برداشته و همزمان سادگی لجستیکی این هواگرد را به نمایش گذاشت. در گذشته، بسیاری از سامانههای پهپادی به هدایت مداوم انسانی وابسته بودند، اما اکنون این رویکرد در حال تغییر است. جیسون لوین، معاون ارشد مهندسی شرکت اندوریل در حوزه برتری هوایی و حملات، پیش از این در اکتبر ۲۰۲۵ اعلام کرده بود که هیچ اپراتوری در پشت صحنه با استفاده از دسته و اهرم کنترل، این هواگرد را هدایت نمیکند.
این رزمایش همچنین نشان داد که تیمهای عملیاتی با سرعت بالایی خود را با شرایط وفق میدهند؛ به طوری که یک گروه کوچک تنها با چند روز آموزش توانست نگهداری و آمادهسازی هواگرد را میان مأموریتهای مختلف انجام دهد. نیروی هوایی آمریکا این رزمایش را برای آزمایش یک الگوی تدارکاتی جدید طراحی کرده است؛ الگویی که اپراتورها، مهندسان و تیمهای پشتیبانی را در یک چرخه بازخورد تنگاتنگ با یکدیگر قرار میدهد.
سرهنگ دوم متیو جنسن، فرمانده EOU، در این باره گفت که این رویداد عملیاتی آزمایشی از ابتدا تا انتها توسط نیروهای تحت امر او اجرا شده و هر مأموریت توسط یک نیروی عملیاتی واقعی انجام گرفته، نه یک مهندس یا خلبان آزمایشی. او افزود که آنها با عمل کردن یاد میگیرند و با سرعت و سطح ریسکی پیش میروند که توسط بالاترین سطوح فرماندهی نیروی هوایی پذیرفته شده است، تا اطمینان حاصل شود برنامه CCA برای عملیات و پیروزی در سختترین صحنههای نبرد آماده میشود.
این رویکرد، سرعت را بر کمال مطلق ترجیح میدهد. سرهنگ تیموتی هلفریش نیز تأکید کرد که با قرار دادن اپراتورها در کنار متخصصان تدارکات، یک چرخه بازخورد سریع ایجاد میکنند که به آنها اجازه میدهد ریسک عملیاتی و ریسک تدارکاتی را به طور همزمان مدیریت کنند. او تأکید نمود که این فقط یک آزمایش نیست، بلکه نشان میدهد چگونه به سمت فرآیندی چابکتر حرکت میکنند. به باور او، یک راهحل ۸۵ درصدی که امروز در اختیار نیروهای عملیاتی قرار گیرد، بسیار بهتر از یک راهحل کامل ۱۰۰ درصدی است که هیچگاه به میدان نبرد نمیرسد.
برنامه CCA در پی توسعه هواگردهای بدون سرنشینی است که در کنار جنگندههایی همچون F-22 و F-35 به مأموریت بپردازند. این پهپادها قادر به انجام مأموریتهای تهاجمی، شناسایی و عملیاتهای پرخطر خواهند بود. نیروی هوایی آمریکا اعلام کرده است که قصد دارد دستکم ۱,۰۰۰ فروند از این نوع هواگردها را در اختیار داشته باشد؛ ظرفیتی که میتواند توان رزمی را بدون نیاز به افزایش تعداد خلبانان، به طور چشمگیری افزایش دهد.
شرکتهای اندوریل و جنرال اتمیکس هر دو در حال توسعه پلتفرمهای این پروژه هستند. نیروی هوایی ایالات متحده در آوریل ۲۰۲۴ این دو شرکت را برای توسعه اولیه انتخاب کرد. اندوریل آزمایشهای پروازی را از اکتبر ۲۰۲۵ آغاز نمود و در مارس ۲۰۲۶ برنامه تولید YFQ-44A را اعلام کرد. در همین حال، جنرال اتمیکس از مه ۲۰۲۵ آزمایشهای زمینی خود را شروع کرده است. نیروی هوایی هنوز تعداد دقیق سفارش را اعلام نکرده و ممکن است در نهایت تنها یکی از این دو شرکت را برای تولید انبوه برگزیند.
در مجموع، این رزمایش نشان میدهد که برنامههای نظامی آمریکا در حوزه سامانههای خودکار رزمی شتاب چشمگیری یافته و نحوه استقرار سریع آنها در محیطهای عملیاتی پیچیده، به سطح جدیدی رسیده است.
