غلبه بر مرگ برای بسیاری شبیه یک رؤیا است، اما یک فیلسوف از دانشگاه کمبریج میگوید اگر روزی جاودانگی به واقعیت تبدیل شود، تقریباً تمام جنبههای زندگی بشر دستخوش تغییر خواهد شد؛ از ازدواج و خانواده گرفته تا کار، بازنشستگی و حتی مفهوم جنگ و خطر. با این حال، او هشدار میدهد که این تغییرات لزوماً مثبت نخواهند بود و میتوانند چالشهای تازهای را نیز به همراه داشته باشند که بشریت هرگز با آنها مواجه نشده است.
به گزارش The Sun، استیون کیو، استاد برجسته دانشگاه کمبریج و مدیر علمی مرکز Leverhulme Centre for the Future of Intelligence، در گفتوگویی جامع درباره پیامدهای افزایش چشمگیر طول عمر انسان صحبت کرده است. او معتقد است که اگر انسانها در آینده بتوانند دههها یا حتی صدها سال بیشتر از امروز عمر کنند، جامعه ناچار خواهد شد خود را بهطور کامل با این شرایط جدید سازگار کند. از جمله روشهایی که برای رسیدن به این هدف مطرح شده، میتوان به سرمازیستی (انجماد بدن پس از مرگ)، ذخیرهسازی ذهن روی رایانه و داروهای افزایشدهنده طول عمر اشاره کرد. کیو هشدار میدهد که هیچ تضمینی وجود ندارد که پس از این فرایندها، در آیندهای ایدهآل از خواب بیدار شوید و حتی ممکن است کسی در آینده نخواهد شما را دوباره زنده کند.
ازدواجهای ۲۰ ساله و بازنشستگی در ۲۰۰ سالگی
یکی از مهمترین تغییراتی که کیو به آن اشاره میکند، تأثیر عمرهای طولانی بر نهادهای اجتماعی مانند ازدواج است. او توضیح میدهد که تمام نهادهای اجتماعی ما بر اساس طول عمر طبیعی انسان (حدود ۷۰ سال) شکل گرفتهاند و اگر افراد بتوانند قرنها زندگی کنند، مفاهیمی مانند ازدواج، تعهد و خانواده دستخوش دگرگونیهای اساسی خواهند شد. کیو پیشنهاد میکند که ممکن است در آینده ازدواجهای ۲۰ ساله داشته باشیم و در پایان این دوره، افراد بررسی کنند که آیا میخواهند این رابطه را تمدید کنند یا نه. همچنین ساختار شغلها و سن بازنشستگی نیز کاملاً تغییر خواهد کرد و این پرسش مطرح میشود که چه زمانی یک فرد را سالمند بدانیم و چگونه باید از تعداد بسیار زیادی انسان سالخورده حمایت کنیم. او همچنین به مسئله خاطرات اشاره میکند و میگوید که مغز انسان ظرفیت محدودی دارد و اگر فردی هزاران سال عمر کند، تصویری که از اتفاقات چند هزار سال قبل زندگی خود دارد، بسیار مبهم خواهد بود، بنابراین شاید در آینده به ابزارهای کمکی برای افزایش ظرفیت ذخیرهسازی مغز نیاز داشته باشیم.
هزینههای تراژیک جنگ در دنیای جاودانگی
کیو همچنین به پیامدهای فلسفی و اخلاقی زندگی جاودانه اشاره میکند و میگوید که جنگ و حتی پذیرش هرگونه خطر، در دنیایی که انسانها بتوانند برای همیشه زندگی کنند، بسیار ترسناکتر و پرهزینهتر خواهد شد. او توضیح میدهد که اگر یک نوجوان در تصادف رانندگی جان خود را از دست بدهد، حدود ۷۰ سال از زندگی احتمالی او از بین رفته است، اما اگر فردی بتواند هزاران سال زندگی کند، رفتن به جنگ میتواند دیوانگی کامل به نظر برسد، زیرا چیزی که ممکن است از دست بدهد بسیار عظیمتر خواهد بود. با این حال، کیو هشدار میدهد که انسانها همیشه بر اساس منطق تصمیم نمیگیرند و پرریسکترین افراد جامعه معمولاً مردان جوان هستند که در واقع چیزهای زیادی برای از دست دادن دارند. او همچنین درباره خطر حاکمانی که میتوانند مدت بسیار طولانیتری قدرت خود را حفظ کنند، هشدار میدهد و میگوید که پول و قدرت، پول و قدرت بیشتری ایجاد میکنند و ممکن است در آینده با رهبرانی روبهرو شویم که دیگر نیازی نبینند منافع بلندمدت مردم را در نظر بگیرند.
راهکارهای عملی؛ بهبود زمین پیش از مهاجرت به مریخ
در پاسخ به این سوال که چگونه میتوان از افزایش جمعیت ناشی از عمرهای طولانی جلوگیری کرد، کیو میگوید که برخی از طرفداران جاودانگی پیشنهاد فرستادن انسانها به سیارههای دیگر مانند مریخ را مطرح میکنند، اما او معتقد است که حتی غیرقابلسکونتترین بخشهای زمین، مانند قله اورست یا عمیقترین بخش اقیانوسها، در مقایسه با مریخ محیطی بسیار مناسبتر برای زندگی هستند. به گفته او، پیش از آنکه به فکر افزایش چشمگیر طول عمر انسان یا مهاجرت به سیارههای دیگر باشیم، باید شرایط زندگی روی زمین را بهبود بخشیم و تلاش کنیم زندگی فعلی خود را تا حد امکان بهتر و باکیفیتتر کنیم. کیو در پایان تأکید میکند که اگرچه افزایش طول عمر میتواند فرصتهای بینظیری را فراهم کند، اما ما برای داشتن یک زندگی کامل، به مقدار مشخصی خطر و هیجان نیاز داریم و انسانها با عمر طولانیتر لزوماً عاقلتر نمیشوند و ممکن است همان اشتباهات انسانی را در مقیاسی بسیار بزرگتر تکرار کنند.
