ناو تهاجم آبی‌خاکی سیچوان با برخورداری از سامانه منجنیق الکترومغناطیسی، امکان برخاست و فرود پهپادهای بزرگ بال‌ثابت را در دریا فراهم می‌کند.
چین از ناو تهاجم آبی‌خاکی جدیدی به نام Sichuan رونمایی کرده که به کلاس Type 076 تعلق دارد و به‌عنوان نخستین ناو پهپادبر جهان با سامانه پرتاب منجنیقی معرفی شده است. این شناور می‌تواند نقش یک سکوی رزمی دریایی گسترده را برای به‌کارگیری پهپادهای پنهانکار ایفا کند.
نیروی دریایی چین موفق شده است عملیات برخاست و فرود پهپاد شناسایی و تهاجمی پنهانکار GJ-21 را روی عرشه این ناو با موفقیت انجام دهد. این آزمایش، توانایی جدیدی را در زمینه استفاده از هواگردهای بدون سرنشین در عملیات دریایی به نمایش می‌گذارد.
قابلیت‌های ناو تهاجم آبی‌خاکی Type 076
ناو Type 076 نخستین شناور تهاجم آبی‌خاکی جهان توصیف شده که به منجنیق الکترومغناطیسی و تجهیزات مهار هواگرد هنگام فرود مجهز است. این سامانه‌ها به ناو اجازه می‌دهند از پهپادهای بال‌ثابت پشتیبانی کند؛ قابلیتی که در ناوهای تهاجم آبی‌خاکی معمولی وجود ندارد یا با محدودیت‌های بیشتری همراه است.
موفقیت در آزمایش پهپاد GJ-21 تنها یک دستاورد در حوزه فناوری پهپادی نیست. این اتفاق بخشی از برنامه گسترده‌تر چین برای تغییر کارکرد ناوهای تهاجم آبی‌خاکی و گسترش حضور سامانه‌های بدون سرنشین در راهبرد دریایی این کشور به شمار می‌رود.
ناوهای تهاجم آبی‌خاکی معمولاً برای انتقال نیروهای نظامی، حمل تجهیزات، استفاده از بالگردها و پشتیبانی از عملیات پیاده‌سازی نیرو طراحی می‌شوند. بااین‌حال، تجهیز سیچوان به فناوری‌های تازه، امکان انجام مأموریت‌های متنوع‌تری را برای آن فراهم می‌کند.
منجنیق الکترومغناطیسی چگونه به عملیات پهپادها کمک می‌کند؟
یکی از ویژگی‌های مهم ناو سیچوان، استفاده از منجنیق الکترومغناطیسی برای پرتاب هواگردهاست. این فناوری امکان به‌کارگیری پهپادهای بال‌ثابت سنگین‌تر را فراهم می‌کند؛ هواگردهایی که برخاست آن‌ها از عرشه ناوهای تهاجم آبی‌خاکی متعارف با دشواری‌ها و محدودیت‌های قابل‌توجهی همراه است.
پیشرفت چین در زمینه عملیات پهپادهای ناونشین احتمالاً توجه برنامه‌ریزان نظامی در کشورهای مختلف را جلب خواهد کرد. این موضوع به‌خصوص برای منطقه هند و اقیانوس آرام اهمیت دارد؛ منطقه‌ای که از نظر راهبردی جایگاه ویژه‌ای در محاسبات نظامی قدرت‌های جهانی دارد.
البته توان عملیاتی پهپاد GJ-21 فقط به امکان برخاست و فرود از روی ناو وابسته نیست. عواملی مانند مدت زمان پرواز، میزان اطمینان‌پذیری، کیفیت سامانه‌های ارتباطی، نیازهای تعمیر و نگهداری و توانایی اجرای مأموریت‌های مکرر در شرایط دشوار دریایی نیز بر عملکرد آن تأثیر می‌گذارند.
ناو سیچوان چه نقشی در عملیات دریایی چین خواهد داشت؟
ادغام منجنیق الکترومغناطیسی با پهپادهای بال‌ثابت می‌تواند ناوهای تهاجم آبی‌خاکی را از شناورهایی با کارکردهای عمدتاً انتقال نیرو و پشتیبانی هلیکوپتری، به سکوهایی چندمنظوره تبدیل کند. چنین شناورهایی علاوه بر مأموریت‌های آبی‌خاکی، ظرفیت انجام عملیات نظارت دریایی، شناسایی و حملات نظامی را نیز خواهند داشت.
بر این اساس، ناو Sichuan می‌تواند به‌صورت مستقل در نقش یک ناو پهپادبر فعالیت کند یا در کنار ناوهای هواپیمابر متعارف چین، بخشی از عملیات گسترده‌تر نیروی دریایی این کشور باشد. چنین ترکیبی انعطاف‌پذیری بیشتری در اجرای مأموریت‌های مختلف دریایی ایجاد می‌کند.
نمایش موفق عملیات پهپاد GJ-21 در شرایطی انجام شده که چین برنامه‌های گسترده‌ای را برای نوسازی نیروی دریایی و افزایش توان فعالیت در مناطق دوردست دریایی دنبال می‌کند.
این کشور طی سال‌های گذشته سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی در زمینه ساخت ناوهای هواپیمابر، ناوشکن‌های پیشرفته، ناوهای تهاجم آبی‌خاکی، هواگردهای پنهانکار و سامانه‌های نظامی بدون سرنشین انجام داده است. معرفی ناو Type 076 نیز مرحله تازه‌ای از این روند نوسازی محسوب می‌شود.
در مجموع، قابلیت‌های جدید ناو سیچوان نشان‌دهنده تغییر تدریجی ماهیت جنگ‌های دریایی است؛ تغییری که در آن سامانه‌های بدون سرنشین نقش پررنگ‌تری در طراحی و اجرای عملیات نظامی پیدا می‌کنند. ترکیب این فناوری‌ها با شناورهای بزرگ نظامی می‌تواند شیوه استفاده از ناوهای تهاجم آبی‌خاکی را در مأموریت‌های آینده دگرگون کند.
