ابوالقاسم دلفی، دیپلمات باسابقه و سفیر پیشین ایران در فرانسه، با بررسی فضای حاکم بر دوران پس از ۴۰ روز نبرد و شرایط فعلی آتشبس، بر اهمیت تغییر رویکرد از «میدان» به «دیپلماسی» تأکید کرد. وی معتقد است که دستاوردهای نظامی اخیر، تنها زمانی به امنیت پایدار بدل میشوند که با بهرهگیری از تمامی فرصتهای بینالمللی، به پشتوانه میز مذاکره تبدیل گردند.
دلفی در گفتوگویی با روزنامه اطلاعات، دستاورد کلیدی دوران دفاع اخیر را ناکام گذاشتن برنامههای طرف مقابل برای تسلیم ایران دانست. به زعم او، شکست راهبرد ترامپ که منجر به پذیرش آتشبس و آغاز گفتگوها شد، یک پیروزی میدانی است که اکنون باید با هوشمندی به نتایج سیاسی ملموس تبدیل شود. وی بر این باور است که تداوم وضعیت کنونی و باقی ماندن در فضای جنگی، با نیازهای حیاتی کشور برای بازسازی و توسعه در تضاد است و تنها از طریق مذاکره میتوان تضمین کرد که سایه جنگ برای همیشه از سر کشور دور شود.
- این کارشناس روابط بینالملل درباره مسیر دیپلماسی گفت:
پاکستان: اگرچه فرآیند فعلی گفتگوها از طریق میانجیگری اسلامآباد آغاز شده، اما دلفی هشدار میدهد که نباید تمامی امیدها و انتظارات را به یک کشور محدود کرد. با توجه به ملاحظات سیاسی و وابستگیهای نظامی پاکستان، باید از ظرفیت این کشور بهره جست اما در عین حال، نگاهی جامعتر به سایر بازیگران داشت. - اروپا و ناتو: دلفی یکی از موفقیتهای اخیر را شکاف ایجاد شده میان مواضع اروپا و ایالات متحده در طول دوره درگیری میداند. وی معتقد است که با حفظ تماسهای مداوم با کشورهای مخالف سیاستهای یکجانبهگرایانه ترامپ، میتوان این همسویی را تقویت کرد.
- روسیه و چین: به گفته دلفی، این دو قدرت جهانی به دلیل داشتن حق وتو در شورای امنیت، نقشی کلیدی در افزایش فشار دیپلماتیک بر طرف مقابل و جهتدهی به مذاکرات به نفع ایران ایفا میکنند.
خطر شکنندگی وضعیت در تنگه هرمز
بخش مهمی از تحلیل دلفی به وضعیت «تنگه هرمز» اختصاص دارد. او با تأکید بر اینکه آتشبس فعلی فاقد رسمیت کامل و شکننده است، تصریح کرد که استمرار شرایط آمادگی دفاعی، بار مالی و لجستیکی سنگینی بر دوش کشور میگذارد. وی افزود: «طرف آمریکایی و اسرائیلی به تعهدات خود پایبند نبوده و محاصره دریایی همچنان برقرار است.»
دلفی در پایان با اشاره به مدیریت فعلی در این آبراهه حیاتی خاطرنشان کرد: حق نظارت و امنیت تنگه که در شرایط جنگی از سوی ایران اعمال میشود، یک وضعیت موقت است و نمیتواند تداوم یابد. او با تأکید بر ضرورت خروج از این «ناپایداری»، یادآور شد که اولویت اصلی کشور در مقطع فعلی، رسیدگی به نیازهای داخلی و آغاز روند سازندگی است که بدون برونرفت از وضعیت جنگی امکانپذیر نخواهد بود.
